25/01/2026
Lanklaas het ‘n foto my laat huil! My trane loop vrylik.Hierdie foto sny diep. Nie omdat dit perfek is nie, maar juis omdat dit rou is. Honderde klein lyfies op hul knieë. Koppe gebuig. Handjies gevou. Kinders van Laerskool Wesbank Oudtshoorn wat bid – nie vir speelgoed, skerms of gemak nie – maar vir reën. Vir boere. Vir mense wat hulle dalk nie eens persoonlik ken nie, maar wie se pyn hulle aanvoel.
Daar is iets ongelooflik heilig aan ’n kind se gebed. Dit is nie gepoleer nie. Dit is nie vol mooi woorde nie. Dit kom reguit uit ’n hart wat nog glo. ’n Hart wat nog hoop. En die Bybel sê dit duidelik: “Laat die kindertjies na My toe kom.” Want kinders bid sonder agendas. Sonder trots. Sonder politiek. Hulle bid omdat hulle omgee.
Hier, op warm teer in die Karoo, buig ’n hele skool voor God. En skielik voel dit asof die hemel nader trek. Hierdie kinders dra nie die skuld van die droogte nie, maar hulle dra die las daarvan in hul gebede. Hulle verstaan dalk nie alles van skuld, banke, oeste en vee nie – maar hulle verstaan nood. Hulle verstaan dat boere moeg is. Dat pa’s en ma’s swaarkry. Dat kos nie vanself in winkels verskyn nie.
Elke knie wat buig, is ’n fluistering hemel toe: “Here, help.”
Elke gebuigde kop is ’n verklaring van geloof: “Ons glo U kan.”
Miskien het ons as volwassenes verhard geraak. Miskien bid ons minder en redeneer ons meer. Maar vandag preek kinders vir ’n land. Vandag wys hulle vir ons hoe geloof lyk wanneer dit nog suiwer is.
En ek glo dit met my hele hart: die Here hoor hierdie gebede. Want as kinders bid, luister die hemel. En as ’n land weer leer bid soos kinders – dan sal reën nie net op die grond val nie, maar ook in harte. 🌧️🙏
