przez społeczników skupionych wokół księdza Longina Tołczyka. Celem działalności PSFCU była pomoc imigrantom, którzy po przyjeździe do Nowego Jorku nie mieli jeszcze historii kredytowej i którym amerykańskie banki nie chciały udzielać pożyczek na kupno i remonty nieruchomości w zaniedbanej wówczas nowojorskiej dzielnicy Greenpoint.
27 grudnia 1976 r. władze federalne (National Credit Union Admi
nistration) zarejestrowały „Przemysłowo-Handlową Federalną Unię Kredytową” (Industrial and Commercial Federal Credit Union). Dwa i pół roku później zmieniono dotychczasową nazwę na „Polish & Slavic Federal Credit Union”, czyli na „Polsko-Słowiańską Federalną Unię Kredytową”. Po 45 latach działalności, Nasza Unia posiada 23 oddziałów w stanach Nowy Jork, New Jersey, Illinois i Pensylwania oraz biuro kredytów hipotecznych w New Britain, CT, co pozwala na obsługę ponad 108 tysięcy Członków PSFCU oraz ich rodzin. Z 2,6 mld dolarów w aktywach, PSFCU jest największą etniczną unią kredytową w Stanach Zjednoczonych i jedną ze stu największych unii kredytowych w USA. Czym różni się Nasza Unia od banku? Właścicielem unii kredytowej są wszyscy jej Członkowie, natomiast w banku właścicielem jest zazwyczaj wąska grupa akcjonariuszy. Bank, w przeciwieństwie do unii kredytowej, w małym stopniu jest zainteresowany tym, jak prosperuje lokalna społeczność. Z zysku, jaki wypracuje unia kredytowa korzystają wszyscy członkowie i reprezentowana przez nich okoliczna społeczność, w tym różne organizacje świadczące usługi dla tej społeczności (szkoły, parafie, harcerze, organizacje studenckie, itp.). Działalność banku koncentruje się na wypracowaniu jak największego zysku dla akcjonariuszy, którzy rzadko mieszkają w jego sąsiedztwie, a często nawet w innych krajach.
