Egezirve Sigorta

29/08/2025

❤️🇹🇷❤️

21/08/2025

05/08/2025

"Annem Değişti"

Annemin bir sürü sorunu vardı. Uyuyamazdı, sürekli yorgun hissederdi. Huysuzdu, alıngandı, her şey canını yakardı. Sürekli bir acı içindeydi... ta ki, hiçbir uyarı olmadan değiştiği güne kadar.

Ama ilginçtir, durumlar aynı kaldı. Sadece o değişmişti. Artık bambaşkaydı.

Bir gün babam ona şöyle dedi:
— Tatlım, üç aydır iş arıyorum ama bir türlü bulamıyorum. Bu akşam arkadaşlarla birkaç bira içmeye çıkacağım.
Annem sakin bir şekilde yanıtladı:
— Çok iyi, keyfiniz yerinde olsun.

Kardeşim itiraf etti:
— Anne, üniversitedeki bütün derslerden kaldım...
Annem gayet sakince cevap verdi:
— Dert değil. Telafi edersin. Edemezsen de bir dahaki dönem kendi harç paranı kendin ödersin.

Kız kardeşim endişeyle geldi:
— Anne, kaza yaptım…
Annem yine aynı sakinlikle:
— Sorun değil. Arabayı tamirciye götür, masrafları nasıl karşılayacağını düşün. Bu arada otobüs ya da metro kullanırsın.

Sonra gelini geldi ve dedi ki:
— Kayınvalide, bir süre sizde kalmak istiyorum.
Annem gülümsedi:
— Oturma odasındaki kanepeyi kullanabilirsin. Dolapta battaniyeler var.

Hepimiz şaşkındık. Bu ani huzur ve sakinlik bizi endişelendirdi.
Aramızdan bazıları gizlice doktora gidip 1000 mg'lık "Umurumda değil" hapı yazdırdığını düşündü. Hatta belki dozu ikiye katladı!

Filmlerdeki gibi, onu bu olası bağımlılıktan kurtarmak için bir aile müdahalesi yapmayı bile düşündük.

Ama o bizi bir araya getirdi ve nazikçe şunları söyledi:

> "Herkesin kendi hayatından sorumlu olduğunu anlamam biraz zaman aldı.
Yıllarca kaygı, endişe, öfke, uykusuzluk ve stres içinde yaşadım. Ama fark ettim ki bunlar sizin sorunlarınızı çözmediği gibi, sadece benim sağlığımı bozuyordu.
Başkalarının yaptıklarından ben sorumlu değilim. Ama onlara verdiğim tepkiden ben sorumluyum.
O yüzden artık kendimi korumaya, sakin kalmaya ve herkesin kendi hayatına odaklanmasına karar verdim."💖🌹

---

25/07/2025

23/07/2025

Güçlüyüm çünkü ,
Her şeye şükreden bir kalbim
Küfrü bilmeyen bir dilim var...

Kendiyle barışık bir kişiliğim
Yarışı sevmeyen bir mizacım var..

Merhametle dolu bir yüreğe sahibim
Kavgayı sevmem nezakettir her koşulda ilkem...

İyiliği severim ,
Bir iyilik yaptıysam unutur
Kanlı bıçaklı olsam da
Dilime alıp hiç etmem balığa değil haliğedir saygım..

Gönül ehliyim başka şeylere önem vermem bu dünyada...

Dünyalığa doymuş gözüm gönlüm
Her derdi ucundan bucağından da olsa tatmış bir yüreğim var ...

Tartışmayı sevmem
Konuşarak hallolamayacağı belli olan her ortamdan giderim
Gidemiyorsam peki haklısın der geçerim...

Haklı olduğumu biliyorsam
Haklısın deyince bir yerim eksilmez bilirim...

Laf dalaşına girecek kadar ucuz biri değilim.

Girenide sevmem zaten...
Hafızamın bir köşesine yazarım mutlaka ama ,
Hiç bir şeyi de unutmam asla...

Kindar değilim ama içim den küserim ve bir daha içim doğrulmaz kırana...

Güçlüyüm çünkü ,
Hayatın açtığı her savaşa girdim ve sağ çıktım...

Kul düşmansız olmaz bilirim
Dostuma da düşmanımada teşekkür ederim...

Hayat bu hep tatlı olmaz bayar acı da lazım bu hayat sofrasında ..

O yüzden kim düşman muhim değil benim için...

Güçlüyüm çünkü ,
Sayısını unuttuğum kaç dik yokuşu çıktım kimbilir...

Ve güçlüyüm çünkü ,
İçim de yaradanın sevgisi
Kadere olan inancım var...

Beni yıkarsa kader yıkar
Geri kalan herşey kasırga olsa
Kaç yazar...

Kim ne yapar kendine yapar
Bunu bilir bunu söylerim
Budur benim hayat felsefem ...

Ahraz SNR Özlemle

19/07/2025

Pek konuşulmayan ama hepimizin hissettiği
bir korku var.
Ne kırışıklıkların, ne bastonun, ne de yalnızlığın korkusu bu.
Başka bir şey… Kendimizi, artık yanıt vermeyen bir bedenin içinde kaybetme korkusu.
Tek başına kalkamamak, tuvalete yardımsız gidememek…
Bağımlı hale gelmek.

Bazen uyanıyorum ve sessizce düşünüyorum bunu —
kimse endişemi duymasın diye…
Ya bir gün artık yapamazsam?
Ellerim titrerse, resim yapamazsam…
Aklım ara sıra kayarsa, kahveyi ocakta unutursam,
isimleri, hatta kim olduğumu unutuverirsem?

Ve hayır, acınmak istemiyorum.
Saygı görmek istiyorum.
Çünkü beden zamanla zayıflasa da,
ruh hâlâ oradadır, uyanıktır.
Kadın olmaktan, onurlu ve cesur olmaktan vazgeçilmez…
Beden artık eskisi gibi hareket etmese bile.

Ama bazen, gerçekten can acıtır.
Yaşlılara yükmüş gibi, sakar çocuklarmış gibi davranıldığını görmek…
İşte bu da korkutuyor:
Sadece bağımlı hale gelmek değil…
Bir başkasının gözünde “rahatsız edici biri”ne dönüşmek.

Bu yüzden, hâlâ yapabiliyorken, hareket ediyorum.
Kahvemi kendim yapıyorum.
Gözyaşlarımı kendim siliyorum.
Kendime sarılıyorum.
Kendime değerli olduğumu hatırlatıyorum.
Çünkü bir gün artık bunu kendim yapamazsam…
Beni seven, ilgilenen biri bunu bilsin istiyorum.

Merhamet değil, sevgiyle gelen saygı istiyorum.
Ve eğer yardım gerekecek o gün gelirse…
Bana uzanan el, beni eksik hissettirmesin.
Evet, belki yaşlı olacağım…
Ama asla “boş” biri olmayacağım.

Milka MagTorre