18/10/2026
ขายตรงๆ เลย Care Plus ประกันค่ารักษามะเร็งและไตวายเรื้อรัง (มีที่ MTL ที่เดียวเลยนะ)
ชอบมากแบบประกันนี้ จ่ายค่ารักษาปีละ 5 ล้านต่อโรค ปีนี้ยืดหยุ่นการรับประกันสามารถรับคนเป็นโรคต่างๆ มากขึ้น ไม่ว่าความดัน เบาหวาน ไขมัน หัวใจ ฯลฯ ช่วงนี้ MTL เขาใจดี รีบๆ มาเลยค่า
#ประกันมะเร็งไตวายเรื้อรัง
https://www.facebook.com/share/p/1Ds1aCuB2L/
ป่วยไม่ลบ จ่ายไม่จบ
ป่วยหนึ่งครั้ง เราจ่ายแค่ค่ารักษาจริงหรือ ?
มีสิทธิ ไม่ได้แปลว่าได้ใช้
และมีประกัน ก็ไม่ได้แปลว่าจะเบิกได้ทุกอย่าง
ผมมีโอกาสได้เป็น Moderator ในหัวข้อ "ป่วยไม่ลบ จ่ายไม่จบ" ร่วมกับ ศ.นพ.ชวลิต เลิศบุษยานุกูล สาขารังสีรักษาและมะเร็งวิทยา คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และน้องเอ้ ศิวัฒม์ สิงหสุตกร นักวางแผนการเงินอาวุโส จาก Avenger Planner ในงาน Money Freedom Forum 2026 เมื่อวันเสาร์ที่ 10 ตุลาคมที่ผ่านมาครับ
เอาตรง ๆ ฟังแล้วเครียดครับ บนเวทีผมยังต้องพยายามหามุกมาคั่นเป็นระยะ แต่สิ่งที่ได้กลับมาไม่ใช่ความกลัวว่าจะป่วย แต่เป็นคำถามว่า ถ้าวันนั้นมาถึงจริง เราเตรียมอะไรไว้แล้วบ้าง
โพสนี้เลยอยากบันทึกในมุมมองของ Moderator พร้อมความเข้าใจของตัวเองจาก Session วันนั้นมาฝากกันครับ
ป.ล. เนื้อหาต่อจากนี้ขออนุญาตเรียกว่าคุณหมอ กับ น้องเอ้ นะครับ
1
มะเร็งไม่ได้มาเร็วขึ้น
แต่เราอยู่นานพอจะเจอมัน
เดี๋ยวนี้ข่าวคนเป็นมะเร็งเยอะขึ้น อายุน้อยก็เป็น ตกลงคนไทยป่วยมากขึ้นจริงไหม
คำตอบของคุณหมอกลับด้านกับที่หลายคนคิดครับ ถ้าดูอัตราการเกิดมะเร็งที่ปรับตามโครงสร้างอายุแล้ว (Age-Standardized Rate หรือ ASR) ตัวเลขของไทยตั้งแต่ปี 2005 ถึง 2020 แกว่งอยู่ราว 270-295 รายต่อประชากรแสนคน ไม่ได้พุ่งขึ้น และคาดการณ์ว่าจะทรงตัวหรือลดลงเล็กน้อยด้วยซ้ำ
แต่ทำไมมะเร็งยังเป็นปัญหาใหญ่ ? เพราะอายุยิ่งมาก อัตราการเกิดมะเร็งยิ่งสูง ตั้งแต่ช่วงอายุ 50 ปีขึ้นไป และเมื่อไทยกลายเป็นสังคมสูงอายุ จำนวนคนที่อยู่ในวัยเสี่ยงก็มากขึ้นตาม
ปี 2567 คนไทยเป็นมะเร็งรายใหม่ 176,951 ราย หรือราว 485 คนต่อวัน และเสียชีวิตจากมะเร็ง 116,234 ราย หรือราว 319 คนต่อวัน
ในมุมการเงิน ผมว่าประเด็นนี้สำคัญกว่าที่เห็น เพราะแปลว่าความเสี่ยงไม่ได้อยู่ที่ว่าจะเจอหรือเปล่า แต่อยู่ที่ว่าจะเจอตอนไหน และส่วนใหญ่คือช่วงที่เราอายุมาก ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับที่รายได้เริ่มหยุด
คุณหมอเลยฝากไว้ง่าย ๆ ว่า ลองค้นดูว่าอายุเท่าเรา เพศเรา ควรตรวจคัดกรองอะไร แล้วไปตรวจตามนั้น เพื่อป้องกัน
2
ค่ารักษาวันนี้
ยังไม่ใช่ค่ารักษาวันที่เราป่วย
ปัญหาแรกของคนส่วนใหญ่ คือไม่รู้ว่าต้องเตรียมเงินเท่าไหร่ถึงจะเรียกว่าพอ น้องเอ้แนะนำให้เริ่มจากเข้าเว็บโรงพยาบาลที่เราน่าจะใช้จริงตอนฉุกเฉิน ใกล้บ้านหรือใกล้ที่ทำงาน แล้วดูค่าห้องก่อน
แต่ต้องไม่ลืมว่าตัวเลขพวกนี้คือราคาวันนี้ ค่ารักษาพยาบาลเฟ้อเฉลี่ยราว 7% ต่อปี นั่นแปลว่า ค่ารักษาจะเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าในอีก 10 ปีข้างหน้า (ตามกฎ 72)
พูดแบบเข้าใจง่ายสุด ประกันที่ซื้อวันนี้แล้วรู้สึกว่าพอ อีกสิบปีมันจะเหลือแค่ครึ่งเดียว
3
มีสิทธิไม่ได้แปลว่าได้
คนไทยทุกคนมีสิทธิรักษาพยาบาลติดตัวอยู่แล้ว จะเป็นบัตรทอง ประกันสังคม รัฐวิสาหกิจ หรือข้าราชการ แต่ในเมื่อทุกคนมีสิทธิเหมือนกัน วันที่ต้องใช้จริงจะเกิดอะไรขึ้น
คำตอบคือ ทุกคนก็ต่อคิวเหมือนกัน
ความฉุกเฉินในสายตาเรา อาจยังไม่ใช่ความฉุกเฉินในสายตาโรงพยาบาล เพราะอาจมีคนที่หนักกว่ารออยู่ ยาที่ได้ก็มักเป็นยาพื้นฐาน อะไรที่สูงกว่านั้นอาจเบิกไม่ได้
สไลด์ของคุณหมอทำให้ภาพนี้ชัดขึ้นไปอีก ผู้ป่วยมะเร็งในระบบบัตรทองเพิ่มจาก 274,270 คนในปี 2564 เป็น 426,699 คนในปี 2568 โตขึ้น 55.6% ในสี่ปี ขณะที่งบกองทุนหลักประกันสุขภาพแห่งชาติที่ต้องใช้กับทุกโรค โตขึ้นเพียง 5.1%
ผู้ป่วยโตเร็วกว่าทรัพยากรของระบบ และถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ความเสี่ยงที่การเข้าถึงและคุณภาพบริการจะถดถอยก็ย่อมสูงขึ้น
4
กลับบ้านได้วันนี้
ไม่ได้แปลว่าค่าใช้จ่ายจบวันนี้
ช่วงนี้เป็นของดีที่คนทั่วไปแทบไม่รู้
คุณหมอเล่าว่าการวินิจฉัยและรักษามะเร็งยุคใหม่ ส่วนใหญ่กลายเป็น OPD case แล้ว คือมารับบริการแล้วกลับบ้านได้ ไม่ต้องนอนโรงพยาบาล
ฝั่งการวินิจฉัย ไม่ว่าจะเจาะเลือด อัลตราซาวด์ แมมโมแกรม CT MRI PET-CT ไปจนถึงตรวจชิ้นเนื้อแบบ NGS หรือ Liquid biopsy ทำแบบผู้ป่วยนอกได้หมด
ฝั่งการรักษาก็เช่นกัน ฉายรังสี ยาภูมิคุ้มกันบำบัด ยามุ่งเป้า ยาต้านมะเร็งแบบจำเพาะเจาะจง (ADC) และยาเคมีบำบัดหลายสูตร ก็ให้แบบ OPD ได้
แต่ถ้าเปิดกรมธรรม์แล้วเจอว่ามันเขียนไว้ว่า ต้องแอดมิทถึงจะจ่าย แปลว่าพวกนี้อาจจะใช้สิทธิ์ไม่ได้เลย หรือ ได้แค่เพียงบางส่วน
แถมคุณหมอยังเล่าอีกหลายเรื่องที่อาจเบิกไม่ได้ ทั้งจากสิทธิรัฐและบางกรมธรรม์ ยาใหม่ที่ฝั่งอเมริกาอนุมัติแทบทุกเดือน แต่กว่าจะผ่าน อย. ไทยใช้เวลาอย่างน้อยปีถึงปีครึ่ง ระหว่างนั้นถ้าอยากใช้ก็ต้องควักเอง ส่วนยาเคมีบำบัดเบิกได้เป็นสูตร พ้นสูตรสามไปแล้วมักไม่เหลืออะไรให้เบิก
และต่อให้ไม่ต้องนอนโรงพยาบาล ต้นทุนก็ไม่ได้หายไป แค่เปลี่ยนหน้าตา จากค่าห้อง กลายเป็นค่ายา ค่าเทคโนโลยี ค่าตรวจขั้นสูง ค่าเดินทาง รายได้ที่หายไป และเวลาที่ต้องมาซ้ำหลายครั้ง
และมันคือสิ่งที่หลายคนคิดว่ามีประกันแล้วจบ แต่จริง ๆ อาจจะไม่จบ
5
ป่วยหนึ่งครั้ง
ไม่ได้หายไปแค่ค่ารักษา
ที่คุณหมอเน้นบนเวทีคือ เวลาป่วยหนึ่งปีนั้นไม่ได้เป็นของคนป่วยคนเดียว พ่อแม่ป่วยหนึ่งคน ลูกต้องลาพาไปหาหมอ นัดเดือนละครั้งยังพอไหว แต่ถ้าต้องไปฉายแสงทุกวัน วันลาพักร้อนหมดตั้งแต่เดือนแรก
และถ้าคนที่ป่วยคือคนหาเงินหลักของบ้านเอง คำถามจะเปลี่ยนเป็น ใครดูแลเรา และเงินจะมาจากไหน
น้องเอ้มองต่อจากตรงนั้นว่า ประกันสุขภาพจ่ายค่าโรงพยาบาล แต่ชีวิตหลังออกจากโรงพยาบาล ประกันไม่ได้จ่าย ทั้งรายได้ที่หายไป ค่ายาที่ต้องกินต่อ ค่าเดินทาง และค่าจ้างคนดูแลถ้าช่วยเหลือตัวเองลำบาก ไปจนถึงกรณีทุพพลภาพที่ทำงานไม่ได้อีกเลย แต่รายจ่ายยังเดินทุกเดือน
จึงแนะนำให้เตรียมเงินส่วนนี้เผื่อไว้อย่างน้อย 1-3 ปี สมมติเดือนละ 30,000 บาท สามปีก็ราว 1 ล้านบาท เตรียมได้ทั้งการเก็บเองถ้าเก็บไหว หรือใช้ประกันเงินก้อนกรณีโรคร้ายแรงหรือทุพพลภาพ
ต้นทุนของการป่วย ไม่ได้มีแค่ค่ารักษา
แต่ยังมีช่วงเวลาที่เราต้องใช้เงินเรื่องอื่นด้วย
6
แพงกว่า ไม่ได้แปลว่าดีกว่าเสมอ
โรคเดียวกัน ระยะเดียวกัน การรักษาในแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน และค่ารักษาอาจต่างกันตั้งแต่หลักแสนไปจนถึงหลักล้าน
คุณหมอสรุปไว้ว่า การรักษาที่ดี คือเหมาะกับโรค เหมาะกับคน และเหมาะกับเวลา และตรงนี้คือสิ่งที่เรียกว่า "ทางเลือก"
สิทธิพื้นฐานที่เรามีคือจุดตั้งต้น แต่ความจริงที่ต้องยอมรับคือ ยาสมัยใหม่บางรายการยังไม่อยู่ในสิทธิ สิ่งที่ช่วยเพิ่มทางเลือกจึงมีสามอย่าง คือเงินสำรอง ประกันสุขภาพ และประกันโรคร้ายแรง
น้องเอ้ย้ำว่า คนที่พอมีทางเลือก ควรวางแผนเองก่อน แล้วเก็บสิทธิรัฐไว้เป็นด่านสุดท้าย ซึ่งมีข้อดีอีกข้อที่ผมชอบมาก คือเราจะไม่ต้องไปแย่งคิวกับคนที่เขาไม่มีทางเลือกอื่นเลย
เป้าหมายไม่ใช่ซื้อการรักษาที่แพงที่สุด
แต่คือการมีโอกาสเลือกการรักษาที่เหมาะที่สุด
7
ประกันสุขภาพ ไม่ได้วัดกันที่วงเงิน
แต่วัดกันที่จ่ายไหวถึงเมื่อไหร่
ก่อนจะถามว่าวงเงินเท่าไหร่ถึงจะพอ เอ้บอกว่าเราควรถามว่า เราจ่ายเบี้ยไหวยาวแค่ไหน เพราะเบี้ยประกันสุขภาพแพงขึ้นตามอายุ และช่วงที่เราจะได้ใช้ประกันมากที่สุด คือช่วงหลังเกษียณ ถ้าซื้อแผนดีแต่จ่ายได้ไม่กี่ปีแล้วต้องทิ้ง ก็เท่ากับจ่ายค่าคุ้มครองช่วงที่ไม่ค่อยได้ใช้ แล้วหายไปตอนที่ต้องใช้ที่สุด
ตัวเลขตั้งต้นที่คุณศิริวัฒน์แนะนำคือ ไม่เกิน 5% ของรายได้ต่อปี รายได้ปีละ 500,000 บาท เบี้ยประกันสุขภาพก็ไม่ควรเกิน 25,000 บาท
ได้งบแล้ว ค่อยเลือกแผน ตัวแรกที่ควรมีคือประกันค่ารักษาแบบเหมาจ่าย แล้วเลือกโรงพยาบาลให้สมกับวงเงิน
แต่ตัวเลขที่ผมว่าสะเทือนที่สุดคือเบี้ยรวมหลังอายุ 60 ครับ เราวางแผนเกษียณกันว่าใช้เดือนละเท่าไหร่ คูณจำนวนปี แต่ไม่มีใครบอกเราว่า เบี้ยประกันหลังเกษียณต้องจ่ายจากก้อนเดียวกันนั้น แผนเล็กที่สุดยังต้องเตรียมเกือบ 3 ล้าน
ผมเลยสงสัยว่าแล้วถ้าเกษียณแล้วเบี้ยแพงนัก ก็เลิกจ่าย ป่วยเมื่อไหร่ก็ปล่อยไป ได้ไหม
คุณหมอตอบตรงมาก ปล่อยได้ แต่การปล่อยไม่ได้แปลว่าจะจากไปเร็ว บางคนต้องทรมานอยู่อีกหลายปี ส่วนน้องเอ้บอกว่า จะพึ่งสิทธิรัฐก็ได้ แต่ต้องยอมรับข้อจำกัด และอีก 20 ปีสิทธินั้นอาจไม่เหมือนวันนี้แล้ว
เอาจริง ผมว่าสิ่งที่ต้องทำทุกปี คือทบทวนวงเงินที่มีอยู่ ถ้าเริ่มไม่พอและยังมีเงินเหลือ ก็เพิ่มความคุ้มครอง ถ้าเพิ่มไม่ไหว อย่างน้อยต้องมีเงินสำรองอีกก้อนไว้อุดส่วนต่าง
8
เรื่องที่ไม่มีใครจ่ายแทนเราได้
คือ การตัดสินใจในการเลือกใช้ชีวิต
เรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่อยากคิด คือถ้าวันหนึ่งเราป่วยกะทันหันจนสื่อสารไม่ได้ เป็นเจ้าชายนิทรา หรือเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ใครจะตัดสินใจแทนเรา
หมอจะถามคนในครอบครัวว่าจะยื้อต่อไหม จะรักษาแบบประคับประคองไหม และคนที่ต้องตอบคำถามนั้น ส่วนใหญ่ไม่เคยรู้เลยว่าเราต้องการแบบไหน
ทางออกคือบอกไว้ก่อน น้องเอ้แนะนำสมุดเบาใจ ที่เราเขียนไว้ล่วงหน้าว่า ถ้าถึงวันนั้นอยากให้ดูแลเราแบบไหน ไม่ยื้อ ไม่ทรมาน หรือแบบอื่นตามที่เราเลือก คนข้างหลังจะได้ทำตามที่เราต้องการ ไม่ต้องแบกการตัดสินใจนั้นไว้เอง
อีกเรื่องที่ควรเตรียมคู่กันคือทรัพย์สิน เรามีอะไรบ้าง อยู่ที่ไหน ถ้าเราจัดการเองไม่ได้ จะให้ใครจัดการ และจัดการแบบไหน ไปจนถึงการทำพินัยกรรม
สิ่งที่ทิ้งไว้ให้คนข้างหลังได้ ไม่ได้มีแค่เงิน
แต่คือการไม่ต้องให้เขาเดาว่าเราต้องการอะไร
สุดท้าย...
ผมขอความหวังจากคุณหมอ และคุณหมอให้มาแบบที่ไม่ต้องใช้เงินเลยครับ เลิกเหล้า เลิกบุหรี่ ออกกำลังกายที่บ้านก็ได้ ขอแค่สม่ำเสมอ กินให้พอดี สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ลดแค่มะเร็ง แต่ลดเบาหวาน ความดัน หัวใจ ไต ไปพร้อมกันทั้งชุด
และตรวจให้เจอเร็ว มะเร็งระยะแรกหลายชนิดจบได้ที่การผ่าตัด ค่าใช้จ่ายในโรงพยาบาลรัฐอาจไม่ถึงแสน แต่ถ้าเลยไประยะอื่น ค่าใช้จ่ายไม่จบ และโอกาสหายก็ลดลงเรื่อย ๆ
สุดท้ายจริง ๆ การใช้ชีวิต คือ ทำให้ดีที่สุด ณ จุดที่เรายืนอยู่
แล้วยอมรับข้อจำกัดที่เหลือว่ามันเป็นแบบไหน
ส่วนเงินที่เหลือวันนี้ คือทางเลือกในวันที่เราป่วย
ส่วนสุขภาพที่มีวันนี้ คือสิ่งที่ทำให้เรายังมีสิทธิ์เลือกใช้ชีวิต
ขอบคุณงาน Money Freedom Forum 2026 มหกรรมความรู้ สู่อิสรภาพการเงิน และพี่หนุ่ม Money Coach สำหรับโอกาสอีกครั้งครับ
