Biuro Rachunkowe Libro

06/07/2023

Wpływ podwyżki minimalnego wynagrodzenia od 1 lipca br. na składki ZUS.
W 2023 r. kwota minimalnego wynagrodzenia zmieniała się dwukrotnie, tj. od 1 stycznia oraz od 1 lipca. Podwyżka minimalnej płacy ma wpływ na składki ubezpieczeniowe opłacane do ZUS za niektóre osoby ubezpieczone. Kwota tego wynagrodzenia wyznacza bowiem dla nich m.in. najniższą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. »
https://www.gofin.pl/17,2,2,233058,wplyw-podwyzki-minimalnego-wynagrodzenia-od-1-lipca-br.html

24/05/2022

Dla kogo 12 proc. PIT za 2022 r.

Polski ład 2.0 ma naprawić to co zostało zepsute w reformie podatkowej, która została wprowadzona od stycznia 2022 r. W ramach naprawy przepisów rząd przyjął projekt ustawy obniżający PIT do 12 proc. Przepisy zostały przekazane do Sejmu, który je poparł. Teraz ustawa procedowana jest w Senacie, gdzie po głosowaniu zostanie przekazana do Sejmu, a po uchwaleniu przez Sejm do podpisu Prezydenta. Projekt przygotowany przez resort finansów obniża PIT z 17 proc. do 12 proc. dla podatników na skali, a przedsiębiorcom na podatku liniowym, ryczałcie i karcie podatkowej pozwala na odliczenie części składek zdrowotnych od podstawy opodatkowania.
W związku z procedowanymi przepisami stawka PIT ma spaść z 17 proc. do 12 proc. w pierwszym progu podatkowym do 120 tys. zł. Obniżka PIT obejmie podatników na skali podatkowej: emerytów i rencistów, pracowników, zleceniobiorców oraz przedsiębiorców. Na podstawie rozwiązań sprzed 2022 r. PIT nie płaciłoby niemal 6,7 mln podatników. Po zmianach, podatku nie będzie płacić ponad dwa razy więcej osób, bo aż prawie 15,2 mln podatników. Jednak nie wszyscy będą mogli skorzystać z nowych przepisów.
Nie wszyscy skorzystają z nowych przepisów
Z obniżki PIT nie skorzystają podatnicy, którzy zdecydują się pozostać na wybranych wcześniej przez siebie zasadach opodatkowania, podatku liniowym, ryczałcie czy karcie podatkowej. Część z podatników zyska jednak możliwość zmiany formy opodatkowania.

Składka zdrowotna – preferencje dla niektórych przedsiębiorców
Przedsiębiorcy na podatku liniowym, ryczałcie i karcie podatkowej będą mogli pomniejszać podstawę opodatkowania o zapłacone składki zdrowotne do określonego limitu. Podatnicy będący na podatku liniowym będą mieli prawo do pomniejszenia dochodu o kwotę 8 700 zł. Ryczałtowcy mają zyskać prawo do pomniejszenia przychodu o 50% zapłaconych składek zdrowotnych, Z kolei osoby będące na karcie podatkowej zyskają prawo do pomniejszenia podatku 19 proc. zapłaconej składki.

Zmiana formy opodatkowania w trakcie roku lub przy rozliczeniu rocznym
Podatnicy, którzy aktualnie rozliczają się na zasadach ryczałtowych mają zyskać możliwość zmiany opodatkowania pomiędzy 1 lipca a 22 sierpnia. Oznacza to, że będą mogli przez pierwszą połowę roku być opodatkowani w formie ryczałtu, a drugą połowę wg skali podatkowej.

Stąd podatnicy, którzy aktualnie są na ryczałcie będą mieli możliwość zmiany opodatkowania na skale dla całego 2022 r. albo będą mogli przez pół roku korzystać z ryczałtu a przez drugą połowę roku 202 r. ze skali podatkowej.

Nie każda forma opodatkowania będzie do zmiany
Podatnicy będą mogli zmienić formę opodatkowania jedynie na zasady ogólne. Nie będzie możliwości zmiany na ryczałt lub na podatek liniowy. Podatnicy którzy aktualnie rozliczają się ryczałtowo lub korzystają z podatku liniowego będą mogli wybrać jedynie zasady ogólne.

23/11/2021

Faktura niewprowadzona do obiegu prawnego.

Korygowanie faktur
Jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, wówczas podatnik wystawia fakturę korygującą. Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności dokumentu sprzedaży. Zgodnie z ustawą o VAT, fakturę korygującą wystawia się m.in. w przypadku zwrotu sprzedawcy towarów lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

W interpretacji indywidualnej z 31 sierpnia 2021 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.380.2021.2.PRM Dyrektor KIS podkreślił, że dokonanie korekty faktury jest możliwe jedynie w przypadku, gdy pierwotna faktura została wprowadzona do obrotu prawnego, tzn. została przyjęta (odebrana) przez nabywcę towaru lub usługi oraz ujęta w rozliczeniach. Natomiast nie ma możliwości dokonywania korekty faktury w sytuacji, gdy pierwotna faktura została wystawiona, ale nie weszła do obrotu prawnego (z uwagi na to, że nie została przekazana adresatowi), bowiem nie wywołuje ona wówczas skutków prawnych.

Anulowanie faktur
Kwestia anulowania wystawionych faktur nie została uregulowana w przepisach ustawy o VAT ani w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy. Organy podatkowe - w drodze wyjątku - uznają jednak za dopuszczalne anulowanie faktury, która nie została wprowadzona przez podatnika do obrotu prawnego i jeżeli dokumentuje ona czynność rzeczywiście niedokonaną.

Niewprowadzenie faktury do obrotu prawnego może mieć miejsce, gdy faktura nie zostanie wysłana do kontrahenta, bądź gdy faktura zostanie wysłana, ale nie zostanie odebrana przez kontrahenta, bądź gdy faktura zostanie wysłana i odebrana, a następnie odesłana przez kontrahenta (w taki sposób, że podatnik posiada oba egzemplarze faktur - oryginał i kopię - a kontrahent nie uwzględnił faktury w swoich ewidencjach), a jednocześnie nie doszło do zrealizowania transakcji (patrz: interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 21 marca 2019 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.12.2019.2.RSZ).

Anulowanie faktur powinno odbyć się poprzez ich opatrzenie odpowiednią adnotacją o przyczynie i okolicznościach anulowania i pozostawienie ich w dokumentacji podatkowej, bez wprowadzania ich do ewidencji i wykazywania wynikających z nich kwot w deklaracji VAT. Tak wskazał Dyrektor KIS w ww. interpretacji z 31 sierpnia 2021 r. W interpretacji indywidualnej z 18 marca 2019 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.30.2019.1.AK Dyrektor KIS podkreślił natomiast, że anulowanie faktur powinno sprowadzać się do przekreślenia oryginału i kopii faktury oraz dokonania na nich adnotacji (o przyczynie i okolicznościach anulowania) uniemożliwiających ich powtórne wykorzystanie. Warto zastosować się do wszystkich tych wytycznych.

Należy także zauważyć, że organy podatkowe podkreślają, iż anulowanie faktur powinno być traktowane w sposób wyjątkowy i wykorzystywane tylko w przypadku zaistnienia takiej konieczności. Tym samym wystawca faktury powinien dołożyć należytej staranności przy dokumentowaniu zaistniałych zdarzeń gospodarczych.

10/11/2021

Ewidencjonowanie różnic kursowych w PKPiR.
Dokonywanie transakcji w walucie obcej generalnie wiąże się z obowiązkiem ustalania różnic kursowych. Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów (PKPiR) ustalają różnice kursowe na zasadach określonych w ustawie o PDOF. Różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe. W efekcie powstaje konieczność ich zaewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. »

Ewidencjonowanie różnic kursowych w PKPiR - Podatnik prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Od transakcji w walucie obcej ustala różnice kursowe. Na podstawie jakich dokumentów... - Portal Podatkowo-Księgowy

22/10/2021

Obniżka cen towarów w księgach rachunkowych.
Towary należące do jednostki mogą utracić swoją wartość np. ze względu na upływ sezonu, zmianę mody lub uszkodzenia. Można wówczas zdecydować o przecenie tych towarów. W księgach rachunkowych zapisy związane z przeceną towarów zależą głównie od sposobu, jaki jednostka stosuje do ich ewidencji.
https://www.gofin.pl/rachunkowosc/17,2,85,214845,obnizka-cen-towarow-w-ksiegach-rachunkowych.html

24/08/2021

Zmiana sposobu księgowania sprzedaży w księdze.

W przypadku gdy podatnik dla udokumentowania przychodów ze sprzedaży wyrobów, towarów handlowych i usług wystawia faktury, zapisów w księdze podatkowej powinien dokonywać na podstawie tych faktur, każdego dnia, po jego zakończeniu, nie później niż przed rozpoczęciem działalności w dniu następnym. Tak stanowi § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2544). Jednak jeżeli w danym dniu podatnik wystawia wiele faktur, zapisów w księdze może dokonywać jedną sumą wynikającą z dziennego zestawienia tych faktur, zwanego zestawieniem sprzedaży. Zestawienie to zawiera co najmniej następujące dane:

-datę i kolejny numer zestawienia,
-numery od-do faktur objętych zestawieniem,
-sumę zbiorczą tych faktur,
-podpis podatnika lub osoby, która sporządziła zestawienie.

W sytuacji gdy podatnik prowadzi odrębną ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 1 lub 3 ustawy o VAT (Dz. U. 2021 r. poz. 685 ze zm.), zapisy w księdze dotyczące przychodów ze sprzedaży towarów i usług mogą być dokonywane na koniec miesiąca łączną kwotą wynikającą z miesięcznego zestawienia sporządzonego na podstawie danych wynikających z tej ewidencji. Mowa o tym w § 20 ust. 1 rozporządzenia. Zestawienie to powinno zawierać następujące dane:

-datę i kolejny numer zestawienia,
-sumę przychodów ze sprzedaży pomniejszoną o należny podatek --VAT oraz o wartość towarów i usług niestanowiącą przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym i powiększoną o przychody nieobjęte obowiązkiem ewidencjonowania dla celów podatku VAT.

Z żadnych przepisów nie wynika, by wybór sposobu ewidencjonowania faktur w księdze, tj. codziennie lub na koniec każdego miesiąca, miał obowiązywać podatnika przez cały rok podatkowy. Zmiana ta nie wpływa na prawidłowość wykazania przychodów w rachunku podatkowym. Zatem, moim zdaniem, nie ma przeszkód, by podatniczka od sierpnia 2021 r. zaczęła ujmować przychody ze sprzedaży udokumentowane fakturami jedną kwotą na koniec miesiąca na podstawie miesięcznego zestawienia sporządzonego na podstawie ewidencji VAT, mimo że od początku 2021 r. ujmowała faktury dokumentujące przychody ze sprzedaży codziennie (zmiana sposobu ewidencjonowania przychodów ze sprzedaży powinna być dokonana od początku nowego miesiąca).

16/06/2021

Przeniesienie działalności gospodarczej za granicę.

Przeniesienie działalności gospodarczej za granicę może się wydawać prostym sposobem na uniknięcie podatków. Wiele firm oferuje pomoc w załatwieniu wszelkich formalności. Samo zarejestrowanie działalności w innym kraju nie zmienia jednak automatycznie rezydencji podatkowej, czyli kraju, w którym podatnik ma obowiązek rozliczać swoje dochody i płacić podatki. O rezydencji nie decyduje obywatelstwo, kraj uzyskania dochodów czy rejestracji działalności, ale miejsce zamieszkania danej osoby.

Jak urząd ustala rezydencję podatkową?
Rezydencja podatkowa nie bazuje na deklaracji składanej przez przedsiębiorcę. Organ podatkowy za każdym razem ustala indywidualnie wszystkie ważne okoliczności. Przedsiębiorca musi dowieść, że mieszka i prowadzi biznes w danym kraju.

Urząd ustala tzw. centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) przedsiębiorcy lub liczbę dni spędzonych w kraju. Polskie przepisy prawa podatkowego nie podają dokładnej definicji tego pojęcia. Zwykle urząd skarbowy lub organ podatkowy interpretują je jako miejsce, w którym przedsiębiorca mieszka i prowadzi swoje życie:

1)posiada najwięcej powiązań osobistych, tj. rodzinnych (tzw. ognisko domowe) czy towarzyskich;
2)przebywa jego rodzina, współmałżonek, partner życiowy oraz małoletnie dzieci;
3)podejmuje aktywność społeczną, kulturalną, polityczną, obywatelską;
4)należy do organizacji/klubów, poświęca się swojemu hobby;
Natomiast „centrum interesów gospodarczych” to miejsce:

1)prowadzenia działalności zarobkowej: kraj, w którym osoba uzyskuje większość swoich dochodów (przychodów);
2)miejsce, w którym przedsiębiorca posiada inwestycje, majątek ruchomy (np. zarejestrowany pojazd) i nieruchomy (mieszkanie), polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe.

W ostatnich latach organy podatkowe uważniej przyglądają się deklaracjom podatkowym dotyczącym zmiany rezydencji podatników. Ma to związek ze zmianami w przepisach, takich jak: danina solidarnościowa, ograniczenie ulgi abolicyjnej czy exit tax. Szczegółowe weryfikowanie, czy faktycznie doszło do zmiany rezydencji, ma ograniczać ryzyko zmniejszania wpływów do budżetu. Fikcyjne przeniesienie firmy za granicę może zostać uznane przez organy podatkowe za agresywną optymalizację podatkową i zakwestionowane.

Podatek od emigracji ochroną przed fikcyjnymi zmianami.

Zmiana rezydencji podatkowej na zagraniczną może też wiązać się z koniecznością zapłacenia dodatkowego podatku w naszym kraju. To tak zwany exit tax – podatek od niezrealizowanych zysków, nazywany też podatkiem od emigracji. Nakładany jest m.in. gdy polski przedsiębiorca zmienia rezydencję, a Polska w całości albo w części traci prawo do opodatkowania dochodów ze sprzedaży jego majątku. Celem exit tax jest ochrona przed fikcyjną zmianą rezydencji, gdy firma przenosi się za granicę, ale nadal świadczy większość usług w Polsce.

03/05/2021

Nowe terminy dotyczące sprawozdań finansowych za 2020 r.

Ministerstwo Finansów postanowiło przesunąć ostateczne terminy m.in. na sporządzenie i zatwierdzenie sprawozdań finansowych za 2020 r. Początkowo regulacje dotyczące wydłużenia tych terminów miały dotyczyć tylko organizacji non-profit, jednak po przeanalizowaniu sygnałów dobiegających od księgowych oraz biur rachunkowych borykających się ze skutkami trzeciej fali pandemii COVID-19 objęto nimi także jednostki sektora prywatnego oraz jednostki sektora finansów publicznych.
Rozporządzenie nowelizujące.

W 2020 r. opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie określenia innych terminów wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia, zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu sprawozdań lub informacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 570), które wydłużało terminy dotyczące niektórych obowiązków związanych ze sprawozdawczością finansową zasadniczo za rok obrotowy kończący się po dniu 29 września 2019 r., jednak nie później niż w dniu 30 kwietnia 2020 r., których termin wykonania nie upłynął przed dniem 31 marca 2020 r. Odnosiło się więc m.in. do sprawozdań finansowych sporządzanych na dzień 31 grudnia 2019 r.

Obecnie wydano przepisy nowelizujące to rozporządzenie, przy czym nowelizacja polega na wprowadzeniu nowych regulacji dotyczących wydłużenia terminów wykonania niektórych obowiązków związanych ze sprawozdawczością finansową zasadniczo za rok obrotowy kończący się po dniu 29 września 2020 r., jednak nie później niż w dniu 30 kwietnia 2021 r., których termin wykonania nie upłynął przed dniem 31 marca 2021 r.
Obejmuje to zatem m.in. sprawozdania finansowe sporządzane na dzień 31 grudnia 2020 r. Przepisy nowelizujące to rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia innych terminów wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia, zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu sprawozdań lub informacji (Dz. U. z 2021 r. poz. 572).
Jednostki spoza sektora finansów publicznych.
Dla jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rachunkowości - z wyjątkiem jednostek sektora finansów publicznych posiadających osobowość prawną oraz jednostek prowadzących działalność, do której stosuje się przepisy ustaw, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 2059) - mocą rozporządzenia nowelizującego dokonano przesunięcia następujących wynikających z ustawy o rachunkowości terminów:

1) zakończenia inwentaryzacji, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy - o 90 dni (w odniesieniu do sprawozdania sporządzanego na dzień 31 grudnia 2020 r. nie ma zastosowania przedłużenie tego terminu, bo upłynął on przed dniem 31 marca 2021 r. - inwentaryzację w drodze spisu z natury i potwierdzenia sald za 2020 r. należało zakończyć do 15 stycznia 2021 r.),

2) sporządzenia zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej za rok obrotowy, o którym mowa w art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy - o 90 dni (w odniesieniu do sprawozdania sporządzanego na dzień 31 grudnia 2020 r. nie ma zastosowania przedłużenie tego terminu, bo zestawienie obrotów i sald kont księgi głównej za 2020 r. należało sporządzić do 26 marca 2021 r.),

3) zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy - o 3 miesiące (w odniesieniu do sprawozdania sporządzanego na dzień 31 grudnia 2020 r. ostateczny termin zamknięcia ksiąg to obecnie 30 czerwca 2021 r.),

4) sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy - o 3 miesiące (w odniesieniu do sprawozdania sporządzanego na dzień 31 grudnia 2020 r. ostateczny termin jego sporządzenia to aktualnie 30 czerwca 2021 r.),

5) zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 53 ust. 1 ustawy - o 3 miesiące (w odniesieniu do sprawozdania sporządzanego na dzień 31 grudnia 2020 r. ostateczny termin jego zatwierdzenia to teraz 30 września 2021 r.).

Odnośnie zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego (art. 53 ust. 1 ustawy o rachunkowości) inne zasady przewidziano dla:
• spółdzielni mieszkaniowych - ostateczny termin zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego dla nich wydłużono do 6 tygodni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,
• innych jednostek, niebędących spółkami kapitałowymi, spółkami komandytowo-akcyjnymi, spółkami jawnymi lub komandytowymi, których wszystkimi wspólnikami lub akcjonariuszami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność są spółki kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne lub spółki z innych państw o podobnej do tych spółek formie prawnej, w których ze względu na liczbę członków organów zatwierdzających i brak możliwości ich zwołania przy ograniczeniach epidemicznych (przesłanka nr 1) oraz brak możliwości podejmowania uchwał przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość (przesłanka nr 2) nie jest możliwe zatwierdzenie sprawozdania w terminie określonym w ustawie o rachunkowości - ostateczny termin zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego dla tych jednostek wydłużono do 6 tygodni od dnia ustania którejkolwiek ze wskazanych przesłanek.

Przepisy dotyczące wydłużenia terminów na zatwierdzenie sprawozdań spółdzielni mieszkaniowych i innych wskazanych jednostek mają zastosowanie do obowiązków dotyczących roku obrotowego kończącego się po dniu 29 września 2020 r.
Nie ma tu ograniczenia do roku obrotowego 2020, zatem wydłużenie to obejmie również następne lata obrotowe, o ile nadal będzie trwał stan zagrożenia epidemicznego albo stan epidemii i związane z nim ograniczenia.
Warto przypomnieć, że omawiane rozporządzenie w wersji pierwotnej (sprzed nowelizacji) przewidywało podobne wydłużenie terminów na zatwierdzenie sprawozdania finansowego wymienionych jednostek dotyczącego roku obrotowego kończącego się po dniu 29 września 2019 r., jednak nie później niż w dniu 30 kwietnia 2020 r. (czyli m.in. sporządzonego na dzień 31 grudnia 2019 r.).

Jednostki sektora finansów publicznych.
W przypadku jednostek sektora finansów publicznych posiadających osobowość prawną termin określony w ustawie o rachunkowości w:
1) art. 26 ust. 3 pkt 1, w zakresie zakończenia inwentaryzacji, przedłużono o 30 dni,
2) art. 24 ust. 5 pkt 2, w zakresie sporządzenia zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej za rok obrotowy, przedłużono o 30 dni,
3) art. 12 ust. 2 pkt 1 przedłużono o miesiąc,
4) art. 52 ust. 1 przedłużono o miesiąc,
5) art. 53 ust. 1 przedłużono o miesiąc.
Ponadto o 30 dni wydłużono terminy określone w § 26 ust. 3, § 32 ust. 2 oraz § 34 ust. 1-2, 4, 7 i 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 342). Termin określony w § 32 ust. 1 tego rozporządzenia przedłużono o miesiąc.
Wymienione wydłużenia mają zastosowanie do obowiązków dotyczących roku obrotowego kończącego się po dniu 29 września 2020 r., jednak nie później niż w dniu 30 kwietnia 2021 r., których termin wykonania nie upłynął przed dniem 31 marca 2021 r.
Z kolei terminy określone w art. 270 ust. 1 i 4 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305), przypadające w 2021 r., przedłużono o 30 dni.

22/03/2021

Od stycznia 2021 nowe zasady opodatkowania spółek komandytowych i jawnych.

Zalety spółki komandytowej do końca 2020 roku

Zgodnie z stanem prawnym obowiązującym do końca 2020 roku, przychód w spółkach komandytowych jest opodatkowany wyłącznie na poziomie wspólników.

Spółka komandytowa nie bez powodu była dotychczas tak popularną formą funkcjonowania wśród polskich przedsiębiorców. Jako jej podstawową zaletę należy wskazać możliwość ograniczenia odpowiedzialności wspólników do minimum. Zgodnie z przepisami ustawy z 15 września 2020 roku. Kodeksu spółek handlowych, w spółce tej wyróżniamy dwa rodzaje wspólników – komandytariuszy oraz komplementariuszy. Komandytariusze ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki jedynie do wysokości sumy komandytowej. Co więcej, w przypadku wniesienia przez tego wspólnika wkładu co najmniej w równej wysokości sumy komandytowej, będzie on całkowicie zwolniony od odpowiedzialności osobistej za zobowiązania. Komplementariusz natomiast ponosi pełną odpowiedzialność za zobowiązania spółki, dlatego w praktyce przyjęło się ustanawianie komplementariuszem spółek z ograniczoną odpowiedzialności lub spółek akcyjnych, dzięki czemu osoby fizyczne są zwolnione od odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

Zasady opodatkowania od 1 stycznia 2021 roku

Dla spółek komandytowych oraz jawnych wprowadzone zmiany oznaczają podwójne opodatkowanie zysku – podatkiem CIT na poziomie spółki oraz na poziomie wspólników podatkiem PIT lub CIT.
Od 1 stycznia 2021 roku wszystkie spółki komandytowe będą podatnikiem podatku CIT. Spółki jawne natomiast będą podatnikiem CIT wyłącznie, gdy wspólnikami tego podmiotu są podmioty niebędące osobami fizycznymi oraz gdy nie złoży ona odpowiedniego oświadczenia.
Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, komplementariusz jest uprawniony do dokonania pomniejszenia wysokości podatku o kwotę odpowiadającą ilorazowi wysokości udziału w zysku tej spółki i podatku należnego od dochodu tej spółki.
Przepisy ustawy wprowadzającej zmiany przewidują zwolnienie części przychodu komandytariusza z podatku. Mowa o 50 proc. zwolnieniu przychodu, jednakże nie większym niż 60 tys. zł.
W przypadku spółek komandytowych ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie warunków, które muszą zostać spełnione przez daną spółkę, aby podlegać (lub nie podlegać) podatkowi CIT. Oznacza to, że status podatnika CIT zyskają wszystkie spółki komandytowe.

Limit przychodu dla zastosowania obniżonej stawki CIT

Spółki komandytowe zostaną objęte większością regulacji, które dotychczas regulowały kwestie opodatkowania wyłącznie spółek kapitałowych. Oznacza to, że jeżeli spółka komandytowa uzyska roczny przychód nie wyższy niż 2 mln euro, to co do zasady będzie mogła stosować obniżoną – 9-proc. stawkę podatku. Podwyższenie limitu do 2 mln euro to pozytywny efekt nowelizacji. Dotychczas limit ten obowiązywał w wysokości 1,2 mln euro.

Odroczenie opodatkowania do 1 maja 2021 roku

Nowe przepisy zaczną obowiązywać od 1 stycznia, jednak zgodnie z art. 12 ustawy zmieniającej, spółki komandytowe mogą postanowić, że nowe zasady w zakresie przychodów i kosztów związanych z uczestnictwem w tej spółce, będą stosowane od 1 maja 2021 roku. Takie ukształtowanie kwestii terminu, jest niewątpliwie korzystne dla podatników – daje możliwość przygotowania się na zmianę formy opodatkowania.
Należy zwrócić uwagę, że w chwili obecnej przepisy nie wskazują w jaki sposób należy rozumieć sformułowanie „postanowić”. Brak jest informacji dotyczącej sformalizowania tej czynności. Być może w najbliższych tygodniach Ministerstwo Finansów przygotuje wyjaśnienia, które rozwieją wątpliwości dotyczące tego tematu. Obecnie, z ostrożności, należałoby przyjąć, że aby skorzystać z tego odroczenia powinno dołożyć się wszelkich starań, aby wykazać chęć skorzystania z tej instytucji, np. poprzez działania faktyczne w postaci niedokonania zamknięcia ksiąg rachunkowych na koniec 2020 roku i kontynuowanie roku obrachunkowego do 30 kwietnia 2021 roku.

Co mogą zrobić przedsiębiorcy?

Najprostszym rozwiązaniem dla przedsiębiorców byłaby zmiana formy prawnej ze spółki komandytowej na inną spółkę prawa handlowego, tj. spółkę partnerską oraz jawną.
Aby przeprowadzić skutecznie procedurę przekształcenia przedsiębiorca powinien:
przygotować plan przekształcenia
zawiadomić wspólników o zamiarze przekształcenia,
podjąć uchwałę w tym zakresie oraz
złożyć odpowiedni wniosek do Krajowego Rejestru Sądowego.
Dzięki wprowadzonej w projekcie zmian możliwości odroczenia, przedsiębiorcy będą mieli czas na przekształcenie do 30 kwietnia 2021 roku.
Trzeba mieć świadomość, że w obecnej sytuacji związanej z pandemią Covid-19 oraz przewidywaną wzmożoną ilością wniosków przekształceniowych, procedura przekształcenia spółki handlowej może trwać dłużej niż dotychczas, tj. 2-3 miesiące.

Zmiana statusu wspólnika

Kolejnym rozwiązaniem jest zmiana statusu wspólnika będącego osoba fizyczna, z komandytariusza na komplementariusza. Takie rozwiązanie pozwoli podatnikowi odliczyć od własnego podatku kwotę podatku zapłaconego przez spółkę. Rozwiązanie to rozwiązuje problem podwójnego opodatkowania zysku, należy jednak mieć świadomość, że zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wysokość odliczenia jest uzależniona w sposób proporcjonalny od udziału wspólnika w zysku spółki. W obecnym stanie prawnym, rozwiązanie ma zastosowanie do opodatkowania zysku komplementariuszy spółek komandytowo-akcyjnych.
Jednakże rozwiązanie to ma swoje wady. Przede wszystkim, komplementariusz zgodnie z przepisami KSH odpowiada wobec wierzycieli za zobowiązania spółki osobności, tzn. całym swym majątkiem bez ograniczeń.
Kolejnym negatywnym aspektem jest możliwość zastosowania przez organ podatkowy klauzuli generalnej z Ordynacji podatkowej w postaci klauzuli obejścia prawa podatkowego. Na jej podstawie organy podatkowe mają prawo podważyć czynności, które skutkują osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli osiągnięcie tej korzyści jest sprzeczne z celem przepisów prawa podatkowego, a sposób działania podatnika zostanie uznany za sztuczny

16/03/2021

Sprzedaż laptopa a zapisy w ewidencji wyposażenia.

Zgodnie z przepisami starego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2017 r. poz. 728 ze zm.), które obowiązywało do końca 2019 r., podatnicy prowadzący księgę podatkową byli zobowiązani do prowadzenia ewidencji wyposażenia. Za wyposażenie uznawano rzeczowe składniki majątku, związane z wykonywaną działalnością, niezaliczone, zgodnie z przepisami ustawy o pdof, do środków trwałych. Wyposażenie, którego wartość przekraczała 1.500 zł, trzeba było ujmować w ewidencji wyposażenia. Obowiązek ten został zniesiony od 1 stycznia 2020 r. na podstawie przepisów nowego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2544). Zatem od 2020 r. podatnicy prowadzący księgę nie są zobligowani do prowadzenia ewidencji wyposażenia.

Trzeba zaznaczyć, że ewidencję wyposażenia prowadzoną obowiązkowo do końca 2019 r. należy przechowywać tak długo jak księgę za 2019 r., czyli do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zasadniczo mija on z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem generalnie ewidencję tę trzeba przechowywać do końca 2025 r.

11/02/2021

W którym urzędzie skarbowym należy złożyć PIT za 2020 r.

Podatnicy składają PIT za 2020 r. zasadniczo w urzędzie skarbowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania na ostatni dzień 2020 r. Reguła ta obowiązuje niezależnie od tego, czy roczne rozliczenie podatku dochodowego jest przekazywane w formie papierowej, czy przesyłane przez Internet. Miejsce zamieszkania to miejscowość stanowiąca centrum interesów życiowych danej osoby i nie należy go utożsamiać z zameldowaniem pod danym adresem na pobyt stały lub czasowy. Inne zasady obowiązują nierezydentów. »https://www.gofin.pl/17,2,2,207446,w-ktorym-urzedzie-skarbowym-nalezy-zlozyc-pit-za-2020-r.html

25/01/2021

Kiedy paragon będzie uznany za fakturę.
Faktura uproszczona
W świetle obowiązujących przepisów wystawienie dla nabywcy (podatnika podatku VAT) faktury z tytułu sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej jest uzależnione od zamieszczenia na paragonie dokumentującym tę sprzedaż jego NIP. Jak wynika bowiem z art. 106b ust. 5 ustawy o VAT, w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym, fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej.

Ponadto, jak przewiduje art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy o VAT, w przypadku gdy wartość paragonu (kwota ogółem) nie przekracza kwoty 450 zł lub 100 euro i paragon ten nie zawiera danych określonych w ust. 1 pkt 8, 9 i 11-14 ustawy o VAT, wówczas na jego podstawie można określić wartość podatku VAT dla poszczególnych stawek - stanowi on fakturę uproszczoną. Elementy, jakie powinien zawierać paragon, aby uznać go za fakturę uproszczoną, są następujące:

data wystawienia,
unikalny kolejny numer,
NIP sprzedawcy i nabywcy,
nazwa (rodzaj) towaru lub usługi,
data sprzedaży,
kwota należności ogółem,
kwota wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty,
dane pozwalające określić kwotę podatku dla poszczególnych stawek (jeśli nie zawiera danych wymienionych w art. 106e ust. 1 pkt 8-9, 11-14 ustawy o VAT).
W porównaniu do zwykłej faktury faktura uproszczona nie musi zawierać:

imion i nazwisk lub nazwy nabywcy towarów lub usług oraz jego adresu,
miary i ilości (liczby) dostarczonych towarów lub zakresu wykonanych usług,
ceny jednostkowej netto,
wartości sprzedaży netto,
stawki podatku,
sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku,
kwoty podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek.
Ustawodawca przewidział sytuacje, kiedy to podatnik nie ma możliwości wystawienia faktury uproszczonej. Faktura uproszczona nie może dokumentować sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju i na terytorium kraju, WDT, dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz podmiotów z państw członkowskich (innych niż Polska), gdy zobowiązanym do zapłaty podatku jest nabywca.

Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe oraz Ministerstwo Finansów w przypadku wystawienia paragonu z NIP nabywcy spełniającego warunki do uznania go za fakturę uproszczoną, sprzedaż taka nie powinna być dodatkowo dokumentowana fakturą do paragonu, ze względu na to, że paragon taki sam w sobie stanowi fakturę.

Zatem paragon dokumentujący sprzedaż do kwoty 450 zł brutto lub 100 euro, zawierający NIP nabywcy oraz pozostałe dane wymagane dla faktury z wyłączeniem danych wskazanych w art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy o VAT, stanowi fakturę uproszczoną, traktowaną jak zwykła faktura. Faktury uproszczone, na takich samych zasadach jak zwykłe faktury, uprawniają nabywcę do odliczenia wykazanego w nich podatku VAT.

Faktura korygująca do faktury uproszczonej
Na podstawie art. 106j ust. 1 ustawy o VAT faktury korygujące wystawia się, gdy po wystawieniu faktury m.in. dokonano zwrotu podatnikowi towarów. Zatem w sytuacji, gdy mamy do czynienia ze zwrotem części zakupionych towarów, sprzedawca ma obowiązek wystawienia faktury korygującej.

Tak więc to, że sprzedaż została udokumentowana fakturą uproszczoną, nie zwalnia sprzedawcy towaru z wystawienia korekty faktury uproszczonej, w sytuacji gdy nabywca towaru dokonał jego częściowego zwrotu.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 1 października 2020 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.493.2020.1.PRM, wyjaśnił, iż logiczne jest, że skoro faktura uproszczona może nie zawierać danych nabywcy, to takich danych może również nie zawierać wystawiona do niej faktura korygująca. Nie oznacza to jednak, że zamieszczenie na fakturze korygującej wystawionej do faktury uproszczonej danych nabywcy wypaczałoby praktyczny sens instytucji faktury uproszczonej czy też umieszczenie danych nabywcy na fakturze korygującej w takim przypadku byłoby postępowaniem sprzecznym z art. 106j ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT. Zatem w przypadku wystawiania faktury korygującej do faktury uproszczonej, faktura korygująca może nie zawierać danych nabywcy, jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby takie dane były w tej fakturze zawarte.

Przykładowe wzory faktur korygujących dostępne są w Programie DRUKI Gofin.

Możliwość odliczenia VAT z paragonu
Podatnikowi VAT przysługuje prawo do odliczenia VAT w takim zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Zasadniczo dokumentem uprawniającym podatników do odliczania VAT są faktury dokumentujące zakupy towarów lub usług. Jak bowiem określa art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Przez fakturę, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 31 ustawy o VAT, rozumie się dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na tej podstawie.

Przy czym, w myśl § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wystawiania faktur (Dz. U. z 2013 r. poz. 1485), na równi z fakturą traktowane są dokumenty potwierdzające przejazd autostradą płatną lub przejazd na odległość nie mniejszą niż 50 km, wystawiane w formie biletu jednorazowego przez podatników uprawnionych do świadczenia usług polegających na przewozie osób: kolejami normalnotorowymi, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami, pod warunkiem, że zawierają one dane wskazane w tym przepisie. Dokument ten powinien zawierać takie dane, jak:

numer i data wystawienia,
imię i nazwisko lub nazwa podatnika,
NIP podatnika,
informacje pozwalające na identyfikację rodzaju usługi,
kwota podatku,
kwota należności ogółem.
Oznacza to, że w przypadku gdy np. paragon za przejazd autostradą płatną zawiera powyższe dane, podatnik ma prawo do odliczenia wynikającego z niego VAT.

Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT faktura powinna zawierać kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę. Kolejny numer paragonu należy traktować jak numer, o którym mowa w art. 106e ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, który w jednoznaczny sposób identyfikuje paragon uznany za fakturę uproszczoną.

Z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 12 maja 2020 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.257.2020.1.ISK

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 11.03.2004 r. o VAT (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.)