26/01/2026
Hindi na makikipag-agawan ng lupa sa kamag-anak
ang henerasyon ngayon.
Hindi dahil wala kaming pakialam.
Hindi dahil wala kaming prinsipyo.
Pagod lang kami
sa kwentong paulit-ulit naming nakita
habang lumalaki.
Lumaki kaming nakikinig
sa sigawan dahil sa mana.
Sa bulungan sa likod ng reunion.
Sa mga kapatid na biglang naging magkakampi at kalaban
dahil lang sa titulo.
Lumaki kaming nakita
kung paano nasira ang pamilya
dahil sa lupa.
Mga dating magkakasama,
hindi na nag-uusap.
Mga simpleng handaan,
may bigat na dala.
Mga magulang na tumandang may sama ng loob
dahil ang iniwang pamana
naging ugat ng gulo.
Kaya ngayon,
iba na ang pinipili ng henerasyon ngayon.
We choose peace over property.
We choose distance over drama.
We choose starting from scratch
instead of fighting over what was left behind.
Hindi dahil ayaw namin ng lupa.
Hindi dahil wala kaming ambisyon.
Pero ayaw naming ipagpalit
ang relasyon
kapalit ng ari-arian.
Noong dati, normal lang ang mag-away sa pamana.
Normal lang ang magkasiraan
para sa lupa.
“Karapatan ko to.”
“Pinaghirapan to ng magulang natin.”
“Hindi ako papayag.”
Pero nakita namin
kung saan nauuwi yan.
We saw families break.
We saw love turn into resentment.
We saw inheritance become a burden, not a blessing.
Kaya marami sa amin
piniling umatras.
Piniling magsimula ulit.
Piniling mag-build ng sarili naming buhay
kahit mas mahirap.
Kasi mas mahalaga sa amin
ang katahimikan
kaysa panalo sa korte.
This generation isn’t weak.
Pagod lang kami sa gulo
na hindi naman namin sinimulan.
Kaya kung pinipili naming umiwas,
hindi yon kawalan.
Pagprotekta yon.
Sa sarili.
At sa pamilyang ayaw na naming tuluyang masira.
Hindi na makikipag-agawan ng lupa
ang henerasyon ngayon.
Hindi dahil wala kaming pakialam sa pamana.
Kundi dahil mas natuto na kaming
pahalagahan ang kapayapaan
kaysa titulo.
