18/06/2026
Hindi siya masyadong madaldal. Hindi rin siya ‘yung tipo ng tatay na laging may yakap o matatamis na salita.
Pero tuwing umaga, maaga siyang bumabangon—kahit pagod, kahit puyat—para lang siguraduhin na may laman ang mesa namin.
Noong bata ako, akala ko normal lang iyon. Akala ko lahat ng tatay ganoon.
Hanggang sa tumanda ako.
Doon ko lang napansin kung gaano kahirap ang mga ginagawa niya nang hindi nagrereklamo. Yung mga sira-sirang sapatos niya na hindi pinapalitan dahil mas inuuna niya kami. Yung pag-uwi niyang pagod na pagod, pero magtatanong pa rin kung kumain na kami.
Minsan, naiinis ako noon. Bakit hindi siya kasing expressive ng ibang tatay? Bakit parang lagi siyang pagod?
Pero ngayon, naiintindihan ko na.
Hindi pala siya kulang sa pagmamahal—hindi lang siya marunong magsalita nang madali. Ipinapakita niya sa gawa. Sa pagtatrabaho. Sa tahimik na pagsuporta. Sa hindi pagsuko kahit mahirap ang buhay.
Ngayon, mas madalas ko na siyang tinitingnan nang mas mahabang sandali. Yung mga kamay niyang magaspang, tanda ng lahat ng sakripisyo. Yung mga mata niyang pagod pero may lamlam pa rin kapag nakikita kaming okay.
Kung babalik man ako sa nakaraan, yayakapin ko siya nang mas mahigpit.
At sasabihin ko nang mas maaga:
“Salamat, Tatay. Naiintindihan ko na ngayon.”
Ngayong Father’s Day, hindi man ako perpekto, pero sinisigurado kong alam mo:
Proud ako sa’yo. Palagi.
At kung mabibigyan ako ng pagkakataon, pipiliin pa rin kitang maging Tatay ko—paulit-ulit.
- Dani
