10/07/2026
Story Time.
Sa lahat ng wake na napuntahan ko, halos pare-pareho ang naririnig kong Eulogy.
“Sana mas madalas ko siyang nadalaw.”
“Sana naipasyal ko siya.”
“Sana mas marami akong oras na ibinigay.”
Pero sa isip ko, iisa lang ang tanong.
Bakit palaging ‘sana’ kapag wala na?
Habang malakas pa sila, kaya pa nilang maglakad, tumawa, kumain sa labas, at makipagkwentuhan… nasaan tayo?
Busy sa trabaho.
Busy sa kaibigan.
Busy sa sariling buhay.
Pagdating ng araw na nasa harap na tayo ng kabaong, saka natin sasabihing nagsisisi tayo.
Hindi ko ito sinasabi para manghusga. Sinasabi ko ito dahil paulit-ulit ko na itong naririnig sa loob ng maraming taon.
Ang pagmamahal ay hindi pinakamahalaga sa eulogy.
Mas mahalaga ito habang buhay pa ang taong gusto mong mahalin.
Kaya kung may magulang ka pa, lolo, lola, o sinumang matanda na nagmamahal sa’yo…
Huwag mong hintaying maging larawan na lang sila sa ibabaw ng kabaong bago mo maisip na dalawin.
Puntahan mo sila.
Yayain mong kumain.
Makinig ka sa kwento nila.
Bigyan mo sila ng oras.
Dahil darating ang araw na ikaw rin ang tatanda.
At sa araw na iyon, mauunawaan mo na ang pinakamahalagang regalo ay hindi pera.
Kundi ang presensya ng mga taong mahal mo.
Huwag mong hintaying magsalita ka sa eulogy para sabihin kung gaano mo sila kamahal. Sabihin mo habang naririnig pa nila.
Maricel Bautista
St. Peter Life Plan
Sales agent 2/ Collector ♥️
