11/02/2026
,Noong nag-aaral pa ako, akala ko marami pa akong “mamaya.”
Akala ko normal lang ang walang plano.
Akala ko okay lang ang petiks.
Akala ko darating din kusa ang direksyon.
Hindi pala gano’n ang totoong mundo.
Marami akong oras noon pero kulang sa focus.
Ang daming scroll, daming kwento, daming puyat
pero kaunti ang progreso.
Inisip ko sapat na ang makapagtapos.
Hindi ko agad naintindihan na mas mahalaga pala ang kaya mong gawin kaysa sa papel na hawak mo.
Sumabay ako sa uso, sa gala, sa gastos.
Gusto ko lang makisama.
Hindi ko napansin wala akong naipundar para sa sarili ko.
Hindi rin ako mahilig makinig sa mas may karanasan.
Pakiramdam ko noon, kaya ko na lahat.
Ngayon ko lang na-realize ang bilis sana ng growth kung mas maaga akong nagtanong.
Kung may babaguhin ako, ito ‘yon:
mas pipiliin kong matawag na tahimik at seryoso,
kaysa astig pero walang direksyon.
Hindi mo kailangan maging perpekto bilang estudyante
pero sana maging mulat ka kung saan ka papunta.
Tanong ngayon:
Mas mahalaga ba ang saya lang ngayon
o ang paghahanda para sa mas maayos na bukas?
