24/11/2025
एउटा सानो केटा बाटो हुँदै हिंडिरहेको थियो। उसले एघिँ स्याउल्याउँदै हिँडिरहेका जंगली टर्कीहरू समात्न खोज्दै गरेको बुढो मानिसलाई भेट्यो। त्यो मानिससँग एउटा टर्की फसाउने जाल थियो—ठूलो बाकस, यसको ढोका माथिल्लो भागमा कुन्डी लगाइएका थिए। ढोका खुलै राखिएको थियो, जसलाई एउटा टेकोले अड्याइएको थियो। त्यो टेकोसँग सय फिट जति टाढासम्म जाने डोरी बाँधिएको थियो। बाटोभरि छरिएको मकैको सानो पथले टर्कीहरूलाई बाकसतिर तान्थ्यो।
टर्कीहरू बाकसभित्र पसिसकेपछि अझ धेरै मकै भेटिन्थ्यो। जब पर्याप्त टर्कीहरू भित्र पसेका हुन्थे, बुढो मानिसले टेको बल्झाउँदै ढोका बन्द गरिदिन्थ्यो। एकपटक ढोका बन्द भएपछि, फेरि खोल्न उसलाई बाकससम्मै जानुपर्थ्यो, र यसले बाहिर घुर्माइरहेका टर्कीहरू भाग्ने सम्भावना हुन्थ्यो। त्यसैले जति धेरै टर्की सम्भव थियो भित्र छिरेको बेला टेको हटाउने सही समय मानिन्थ्यो।
एक दिन उसको बाकसमा १२ वटा टर्की थिए। केही बेरपछि एउटा निस्क्यो र ११ मात्र बाँकी रहे। “हाय, सबै १२ भित्र हुँदा नै डोरी तानेको भए हुँदैनथ्यो!” बुढो मानिसले भन्यो। “एकछिन कुर्छु, सायद त्यो फर्किएला।”
तर ऊ कुर्दै गर्दा दुईवटा टर्की थप बाहिर निस्किए। “११ मै चित्त बुझाउनु पर्थ्यो,” उसले भन्यो। “फेरि एउटा मात्र फर्किएपछि डोरी तानिदिन्छु।”
त्यही बीचमा तीनवटा थप बाहिर निस्किए, तर ऊ अझै कुर्दै बस्यो। एकपटक १२ टर्की भएकोले अब ८ भन्दा कम लिएर घर जान उसको मन मानेन।
उसले सोचिरह्यो—पहिलाका केही टर्कीहरू फिर्ता आउनेछन्। अन्त्यमा बाकसमा एउटा मात्र टर्की बचेको थियो। “यो बाहिर निस्केपछि वा अर्को भित्र पसिसकेपछि म छोडिदिन्छु,” उसले भन्यो। त्यो एक्लो टर्की पनि बाकसबाट निस्किएर अरूलाई पछ्याउँदै गयो, र बुढो मानिस खाली हात फर्कियो।
सामान्य लगानीकर्ताको मनोविज्ञान यही जस्तो हुन्छ। जसबेला उनीहरूले डर मान्नुपर्ने हुन्छ कि सबै ‘टर्की’ (लाभ) बाहिर निस्कन सक्छन् र आफू खाली हात रहन सक्छन्, त्यसबेला उनीहरू आशा गरिरहन्छन् कि केही टर्कीहरू (घटेको मूल्य) फेरि बाकस (उच्च मूल्य) भित्र फर्किएला।
धन्यवाद ।🙏