ckconsultancy.eu

27/07/2021

Van mijn boek ‘Het kan altijd beter’ is inmiddels de 2e druk beschikbaar.

Enkele reacties van lezers, waaronder verschillenden die geen verzekeringsprofessionals zijn:
- Leest makkelijk weg;
- Ik heb het in één ruk uitgelezen;
- Duidelijk dat je de klant voorop stelt;
- Leuke verhalen, vlot geschreven, heel leesbaar;
- Vertelt op een aansprekende manier hoe iets nieuws met creativiteit en doorzettingsvermogen kan worden bereikt;
- Opvallend veel lessen, ook voor buiten de verzekeringsindustrie.

Wil je het boek ook bestellen? Gebruik dan de link

Boek: Het kan altijd beter. Polisvoorwaarden en andere anekdotes uit de verzekeringswereld.

24/12/2019

Polisvoorwaarden - Toegankelijk, leesbaar en begrijpelijk?

Gedurende mijn leven als makelaar kreeg ik natuurlijk allerlei polisvoorwaarden onder ogen. Erg veel aandacht besteedde ik er toen niet aan. Ik had maar één doel: een betere dekking en prijs bieden zodat de prospect klant werd. In mijn huidige rol als consultant ligt dat heel anders. Nu is het doel de opdrachtgever te wijzen op de plussen en de minnen van zijn lopende verzekering. Dat betekent dus de voorwaarden nauwkeurig lezen en de inhoud ervan beoordelen. Met grote regelmaat bezorgt me dit plaatsvervangende schaamte.

De oorzaak van de veel gehoorde klacht van consumenten over ‘kleine lettertjes’ komt niet uit de lucht vallen. De enige verantwoordelijke daarvoor is de verzekeringsindustrie. Als het kleine lettertjes imago ter sprake komt volgt vrijwel automatisch de veronderstelling dat verzekeraars doelbewust polisvoorwaarden moeilijk toegankelijk, teksten onleesbaar en onbegrijpelijk maken voor leken, de cliënten. Ik ben ervan overtuigd dat dit niet het geval is en probeer die overtuiging dan over te brengen.

De constructie en verwoording waarmee polisvoorwaarden worden samengesteld wordt (mede) veroorzaakt doordat men denkt dat het zo moet. Regelmatig had ik gesprekken met collega’s over bepaalde teksten in voorwaarden. Typerend vond ik het volgende. Aan een ervaren collega vroeg ik: “Waarom staat dat hier?. Het antwoord luidde: “Dat doen we altijd zo.” Dat is natuurlijk geen antwoord op de gestelde vraag maar illustreert wel het denken. Als ik dergelijke discussies voortzette en mijn (niet juridische geschoolde) gesprekspartner door zijn ‘antwoorden’ heen was, werd veelal ‘dat is juridisch’ als laatste redmiddel gebruikt.

De opstellers van polisvoorwaarden grossieren in eindeloos lange zinnen. Zinnen van vier, vijf, zes regels waarin veel komma’s voorkomen - als het even kan voorzien van mits of tenzij - zijn geen uitzonderling. Als de lezer de punt heeft bereikt, weet hij niet meer waarmee de zin begon. Om dan van de voorwaarden een echt doolhof te maken wordt enkele pagina’s verderop een deel teruggenomen van wat daarvoor stond. Dit wordt in het werkzame leven van de medewerkers blijkbaar de tweede natuur. Tijdens de schooljaren hebben ze dit zo niet geleerd. Ik kan mij ook niet voorstellen dat zij op deze manier met vrienden of familieleden corresponderen.

Het is blijkbaar de bedrijfscultuur. Zelfs circulaires van personeelszaken gericht aan het personeel schitteren veelal op dezelfde manier in onduidelijkheid. Tegen een directielid heb ik weleens gezegd dat van medewerkers niet kan worden verwacht dat zij op een heldere manier met cliënten communiceren als de interne circulaires nauwelijks leesbaar en begrijpelijk zijn.

Op de site van het Verbond van Verzekeraars lees ik: “Verzekeraars hebben begrijpelijke taal al een tijd hoog op hun prioriteitenlijst staan.” Gerelateerd hieraan is er zelfs een Keurmerk Klantgericht Verzekeren. Klantgericht verzekeren? Wat moet de consument zich daarbij voorstellen? Het product van de verzekeringsindustrie bestaat uit tekst op papier, een overeenkomst. De ene partij betaalt voor de belofte van de andere partij dat hij, binnen het kader van de overeenkomst, verlies of schade zal vergoeden. Wat resteert is schadeafwikkeling conform de voorwaarden en dienstverlening. Hoe zou een verzekeraar zijn maatschappelijke rol kunnen vervullen en gelijktijdig niet klantgericht zijn?

De toetsing voor het keurmerk is door 28 verzekeraars met goed gevolg doorstaan. Overige verzekeraars creëerden en verkopen blijkbaar producten die niet klantgericht zijn. Of is dit een voorbeeld van ‘ik schrijf dit, maar ik bedoel iets anders’?
Zijn de polisvoorwaarden van de 28 verzekeraars dan toegankelijk, leesbaar en begrijpelijk voor de consument, de leek?

Ik neem een polis van een van de 28 verzekeraars als voorbeeld, zonder al te veel erop in te gaan. De voorwaarden staan bol van de verwijzingen. Ik heb zelden zoveel herhalingen van dezelfde bewoordingen gezien. Ongelooflijk veel ‘bla, bla’. Het is zeker geen uitnodiging om de voorwaarden te lezen. In deze voorwaarden staat niettemin dat van ‘u’ wordt verwacht dat hij/zij zich houdt aan de voorwaarden. ’U’ is “degene die de verzekering heeft afgesloten en de personen die met u als een gezin in het woonhuis wonen dat op het polisblad staat”; ook al geen fijn Nederlands. Met andere woorden van iedereen die lid is van dat gezin wordt verwacht dat die kennis neemt van en handelt naar de polisvoorwaarden. Van zinnen waarin overduidelijk ooit komma’s hebben gestaan, zijn de komma’s vervangen door een punt. Helaas is de tekst daarop niet aangepast. Aan hele stukken tekst zit geen kop en staart. Zo zou ik kunnen doorgaan.

Een ander voorbeeld waarop ik ook niet te diep zal ingaan. Onderdeel van de polis bestaat uit een begrippenlijst. Die lijst bestaat uit meer dan 100 begrippen en daarvoor zijn 15 pagina’s nodig! De impliciete boodschap aan de consument is dat de voorwaarden erg complex zijn. Het betekent dat in de voorwaarden regelmatig naar die lijst wordt verwezen. Welke consument wordt daar vrolijk van? Het is zeker geen uitnodiging om die voorwaarden te lezen. Veel van de begrippen zijn nota bene eigenlijk een omschrijving van de dekking.

Ook het veelvuldig voorkomende gebruik van ‘u/uw’ en ‘wij/onze’ in plaats van verzekerde, verzekeringnemer en verzekeraar is een interessant voorbeeld. Dat er verschil bestaat tussen verzekerde en verzekeringnemer wordt blijkbaar over het hoofd gezien. Het gebruiken van u/uw en wij/onze lijkt cliëntvriendelijk maar bevordert dit de leesbaarheid, duidelijkheid van de voorwaarden? Helaas niet, in tegendeel zelfs! Het leidt sowieso tot meer woordgebruik. U/uw en wij/ons moet nu in de begripsomschrijving worden toegelicht. Citaten daarover uit de voorwaarden van nog één van de 28 verzekeraars:
U: (Van) de verzekeringnemer, dus de persoon die de verzekeringsovereenkomst met ons heeft gesloten.
Uw: (Van) de verzekeringnemer, dus de persoon die de verzekeringsovereenkomst met ons heeft gesloten.
Verzekeringnemer: De persoon die de verzekeringsovereenkomst met ons heeft gesloten.
Ons: De verzekeringsmaatschappij waarmee u de verzekeringsovereenkomst hebt gesloten is ###xx.
Wij: De verzekeringsmaatschappij waarmee u de verzekeringsovereenkomst hebt gesloten is ###xx.

Er is niet veel fantasie voor nodig om dit eenvoudiger te doen, minder woorden te gebruiken, het aantal begripsomschrijvingen te minimaliseren.
Blijkbaar vond men het niet nodig een begripsomschrijving van ‘onze’ respectievelijk ‘verzekerde’ te geven.
Elders staat: Wij passen uw premie eens per jaar aan. Uw premie? Als u/uw niet zou zijn gebruikt had niemand geschreven: Wij passen de premie van verzekeringnemer eens per jaar aan. Vermoedelijk stond er dan: Eens per jaar passen wij de premie aan.
Klantgerichte voorwaarden samenstellen betekent niet dat Jip-en-Janneke-taal moet worden gebruikt. Dat zou een grove onderschatting van het intelligentieniveau van de klant zijn. Die hebben vele jaren geleden al afscheid van de lagere school genomen.
Samengevat, de goede bedoelingen ten spijt maar die hebben niet geleid tot toegankelijke, leesbare en begrijpelijke polisvoorwaarden.

Ik vermoed dat het niet alleen te maken heeft met de bedrijfscultuur maar ook met de omstandigheden. (Her)schrijven van polisvoorwaarden is een zeer tijdrovende bezigheid waarbij ter zake deskundige medewerkers betrokken zijn. Het ontbreekt veelal aan tijd om naast het met woorden afbakenen van de dekking, de schadeafwikkeling beschrijven, etc. ook nog tijd en energie te steken in het toegankelijk, leesbaar en begrijpelijk voor de cliënt maken.
Gedurende de jaren dat ik als makelaar actief was ben ik betrokken geweest bij het (her)schrijven van diverse polisvoorwaarden.
Zo was ik een van de initiatiefnemers om Beurspolissen voor de co-assurantiemarkt Brand te schrijven. De destijds gebruikelijke explosieclausule (lettergrootte 8!) besloeg ruim 1/3 van een A4-tje. De slotzin ervan verwees naar de gedeponeerde toelichting. Voor de tekst van de toelichting waren meer dan twee A4 tjes nodig. Het uitgangspunt was dat het eindresultaat leesbaar en begrijpelijk voor de client zou moeten zijn. Dit voldeed natuurlijk niet aan dit criterium, verre van dat zelfs. Ik nam op me te proberen er iets van te maken dat daaraan wel zou voldoen. Na vele uren te hebben gepuzzeld resulteerde die poging in een clausule bestaande uit acht regels (lettergrootte: 11) en een toelichting was overbodig.

Bij het (her)schrijven van polisvoorwaarden waarbij ik betrokken was, werd altijd beslist dat de inhoud voor de consument leesbaar en begrijpelijk moest zijn. Geleidelijk ontstonden daardoor (ongeschreven) regels om dat te bereiken. Later heb ik die - aangevuld en verfijnd - op schrift gesteld. Daarmee heb ik voor een aantal bedrijven verschillende polisvoorwaarden (her)schreven. Met succes durf ik wel te zeggen gezien de reactie: “Ik heb nog nooit zulke duidelijke voorwaarden gezien”.
Polisvoorwaarden samenstellen die voor de client toegankelijk, leesbaar en begrijpelijk zijn, is dus niet onmogelijk. Het is niet alleen mogelijk maar zelfs de taak om ernaar te streven.

Veronderstel dat de auto-industrie bij het vernieuwen van haar producten uitsluitend aandacht zou besteden aan de motor (de dekking, schadeafwikkeling, etc.) en de vormgeving (het logo, lettertype, etc.) dan zou nog steeds:
- ‘Dubbel clutchen’, om naar een lagere versnelling te schakelen, gebruikelijk zijn;
- Via de kieren de wind ons om onze oren vliegen;
- Een kaart op schoot ons de weg wijzen.
De auto-industrie besteedt daarnaast gelukkig ook veel aandacht aan het verbeteren van het comfort voor de bestuurder en passagiers. Automatisch schakelen, airco en navigatiesysteem, etc. is daaraan te danken. In die vergelijking wordt in de verzekeringsindustrie niet/nauwelijks aandacht besteed aan de vraag of de polisvoorwaarden – het product – toegankelijk, leesbaar en begrijpelijk zijn voor de afnemers.

Dat de keuze van veel verzekeringsnemers wordt bepaald door de premiehoogte mag geen verbazing oproepen. De polisvoorwaarden zijn moeilijk leesbaar en evenmin begrijpelijk. Het is daardoor voor de consument onmogelijk om het product van de ene verzekeraar te vergelijken met dat van een andere verzekeraar. Dan resteert hem alleen nog de premie te vergelijken; de aanbieder die de laagste premie biedt wint. De reclame-uitingen van diverse verzekeraars stimuleren dit dan ook nog.

Misschien lijkt het dat toegankelijke, leesbare en begrijpelijk voorwaarden alleen in het belang van de client zijn. Maar met polisvoorwaarden die aan deze criteria voldoen wordt bij de consument vertrouwen gecreëerd. Daarmee wordt de concurrentiepositie verbetert. De doorsnee consument is zonder enige twijfel bereid te betalen voor een goed product. Als dit niet waar zou zijn dan bestonden - bijvoorbeeld - bepaalde supermarkten niet.
Bovendien worden met zulke voorwaarden allerlei vragen van cliënten voorkomen. Nog belangrijker is het dat ongewenste discussies in geval van schade ermee wordt voorkomen.

Kortom, polisvoorwaarden die toegankelijk, leesbaar en begrijpelijk zijn voor de client leiden vanzelf tot een sterkere concurrentiepositie en bovendien tot werkbesparing = kostenverlaging.

17/05/2019

Pieter Bakker geeft een huiskamerconcert aan een patiënt in het Medisch Centrum Leeuwarden. Eens per maand treden straatmuzikanten (Bedside Buskers) op de oncologische afdeling op.

31/01/2019

https://www.linkedin.com/pulse/pink-elephant-room-cees-kortleve/?published=t

During the European Registrar Conference 2018 (London) insurance of loans/indemnity schemes was a subject discussed by a panel. An attendee asked panel’s opinion about the practice of several lenders, located in specific regions, that insist to have their loan insured through their own channels.

27/11/2018

Loanagreement: Borrower is liable for loss of or damage to the loan – part 2

Additional to my previous post:

10. Suppose the loan is insured through lender’s channel and the loan is lost or damaged severely. Caused by insolvency of lender’s insurer the loss or damage will not be indemnified (completely). The lender will held the borrower liable for (the part of) the unpaid indemnification.

11. Suppose the insolvent insurer indemnified a part of the total claim. It is 100% certain (the governor of) this insurer will use its right of recourse towards the borrower in respect of the amount the insurer paid the lender.
The borrower that signs a loanagreement in which is stated that the borrower is liable for loss of or damage to the loan might think the negative effect of signing it will not occur as result of friendly relation with the lender. This borrower should be aware of the reality. If the claim concerns a high amount other parties – board-members, local council, lawyers, etc. - will become involved. Only the text of the signed loanagreement will be leading for these parties. The same goes when lender’s insurer will use its right of recourse towards the borrower.

It goes without saying that everybody agrees a museum must have a burglary alarm system installed that is activated during the time the museum is closed. Everybody agrees the doors of a museum must be closed and locked during the time the museum is closed. Nobody will accept that the burglary alarm system will be switch off or the backdoor will not be locked since several years there has never been a burglary attempt.

Be aware (!): signing loanagreements in which is stated that the borrower is liable for loss of or damage to the loan is comparable with switching off the burglary alarm system, not locking the doors!

16/11/2018

Loanagreement: Borrower is liable for loss of or damage to the loan.

Often lender’s loanagreements contain an article through which the borrower becomes liable for loss of or damage to the loan.

By signing such loanagreement the borrower becomes liable for loss of or damage to the loan no matter whether the lender caused the loss or damage and no matter whether the lender could have avoided the loss or damage.

Fact: A loan can become lost or damaged either during the transit as well as during the period the loan is present in borrower’s location.

1. The conditions of every (all risks) insurance contain perils that are excluded. Consequently when the loan is insured but the loss or damage is caused by an excluded peril the borrower has to indemnify the lender for the loss or damage.

In other words the borrower has to indemnify a loss or damage caused by a peril an insurer (a professional risk carrier!) is not prepared to cover.

When the loan has been insured through lender’s channels the borrower even does not know the extent of the coverage this insurance supplies; the borrower does not know which perils are (not) covered, whether the amount insured is sufficient, whether the insurance conditions require specific protection measures, etc.

2. Usually artefacts that are part of a museum-collection are not meant to be sold. Moreover the value is not shown in the balance-sheet. Therefore the lender does not suffer a financial loss when a damaged loan is restored.

In other words in these cases the borrower has to indemnify the restoration costs only.

3. When the lender insists in having the loan insured through its own channels, why does this lender hold the borrower liable for loss of or damage to the loan too?

4. When a loan is lost or damaged the lender becomes in the position to claim the indemnification either from its insurer(s) or from the borrower.

It is a known fact that the insurance of loans is part of the business model of some lenders and/or their insurance broker. When a no claim bonus is part of lender’s insurance conditions it becomes profitable to claim indemnification from the borrower.

5. When lender’s insurance has indemnified a loss or damage this insurer becomes in lender’s position towards the borrower in respect of the loss or damage. In other words the insurer can recourse the paid indemnification from the borrower.

6. A liability insurance indemnifies the dupe usually only when the insured (in this case the borrower) is liable for the loss or damage i.e. when the insured caused or could have avoided the loss or damage.

7. A liability insurance excludes usually loss of or damage to objects that are under the control of the insured (in this case are present in borrower’s location). This exclusion can be deleted but it will increase the premium considerably.

8. Whether contractual liability is covered or not depends on the conditions of borrower’s liability insurance.

9. Comparison shipper’s liability with borrower’s liability when the borrower signs a loanagreement that contains such article.

9.1 The shipper is paid for the service he delivers. Of course the borrower is not paid for borrowing an artefact.

9.2 The shipper is liable when he caused the loss or damage or could have avoided it. The borrower is liable for loss or damage no matter whether he caused or could have avoid the loss or damage.

9.3 Shipper’s liability is limited to a few hundred euros per kilogram of the lost or damaged object. Borrower’s liability is limited to the value stated by the lender.
Resume: The consequence of accepting liability for loss of or damage to the loan means the borrower is accepting the risk of an unknown financial loss.

- From a risk-management point of view this must be avoided.

- In order to minimize this risk the borrower should persuade the lender that the loan will be insured through borrower’s insurance.

- It goes without saying the best solution is that loss of or damage to the loan is insured and the lender agrees with the coverage. In this case there is no reason for holding the the borrower liable for loss of or damage to the loan.

Often the lender becomes a borrower vice versa. From a reciprocity perspective it is advisable this kind of liability articles will be deleted in loanagreements.

08/10/2018

Insurance costs museum-collections and incoming loans

During the years I have been active as fine art insurance broker quite often I have heart complains about the extent of the insurance costs in respect of both, the museum-collection as well as incoming loans. The premium rates are, however, not extremely high. In contrast, the insured amounts are increasing constantly.

Thanks to the application of state indemnity schemes and/or mutual agreements the insurance costs in respect of incoming loans are reduced considerably. An indemnity scheme is, however, not always applicable. Moreover when a scheme is applicable additional insurance is (often) necessary. Implicitly mutual agreements are not applicable for all incoming loans anyway.

Quite often I am told indemnity schemes have never been involved in large claims. However the question reads what the reaction of authorities will be when an indemnity scheme has to indemnify an enormous amount. Will the state indemnity schemes remain unaltered or will the extend of the schemes be reduced or maybe even be cancelled.

Furthermore what will be the reaction when a lost loan is not indemnified as result of a mutual agreement? No indemnification means no financial resource for purchasing a replacement object. Will these agreements remain when the financial consequences become visible?

Anyway it is always wise to aim for minimization of the insurance costs no matter whether the situation might change or not. Some time ago I developed a procedure through which a balanced tender can be executed. Experience learnt its application leads to reduced costs for the insurance of the museum-collection as well as for incoming loans.

It goes without saying that reduction of the premium should not be at the expenses of the quality of the insurance i.e. insurers’ solvency, the insurance conditions and services. In practice it appears the application of this procedure results often not only in lower insurance costs but also in more extensive insurance conditions.

You don’t shoot, you don’t score!

08/10/2018

Verzekeringskosten museale collecties en inkomende bruiklenen

Verzekeringskosten museale collectie en bruiklenen
Gedurende de jaren waarin ik actief was als kunstverzekeringsmakelaar hoorde ik regelmatig klachten over de hoogte van de verzekeringskosten voor de verzekering van zowel de collectie als de inkomende bruiklenen. De premiepromillages zijn evenwel niet extreem hoog. Daarentegen zijn de verzekerde bedragen dat in steeds stijgende mate wel.

Dankzij de indemniteitsregeling en/of onderlinge afspraken worden de verzekeringskosten voor inkomende bruiklenen regelmatig sterk gereduceerd. De indemniteitsregeling is evenwel niet altijd van toepassing. Ook als de indemniteitsregeling van toepassing is, blijft een verzekering nog noodzakelijk. Onderlinge afspraken zijn impliciet niet op alle inkomende bruiklenen toepassing.

Vaak hoorde ik dat indemniteitsregelingen nog nooit zijn geconfronteerd met een grote claim. De vraag is evenwel hoe de overheid zal reageren als een indemniteitsregeling onverwacht een enorm bedrag moet vergoeden. Blijft de regeling dan onveranderd in stand, of wordt die verminderd of zelfs helemaal stopgezet.

Zo is het ook de vraag hoe zal worden gereageerd als een bruikleen verloren gaat en de bruikleengever, als gevolg van een onderlinge overeenkomst, niet schadeloos wordt gesteld. Geen schadevergoeding betekent immers geen financiële middelen om een vervangend object aan te kopen. Zullen dergelijke overeenkomsten blijven bestaan als de consequentie ervan zichtbaar wordt?

Het is natuurlijk altijd verstandig voorbereid te zijn op veranderde situaties. Maar los daarvan het is ook altijd zinvol te pogen de (resterende) verzekeringskosten te minimaliseren. Enige tijd geleden ontwikkelde ik een procedure waarmee een uitgebalanceerde tender kan worden uitgevoerd. Ervaring heeft geleerd dat toepassing ervan leidt tot (aanzienlijk) lagere verzekeringskosten, zowel voor de verzekering van de museale collectie als van de inkomende bruiklenen.

Lagere verzekeringskosten mag natuurlijk nooit ten koste gaan van de kwaliteit van de verzekering i.c. de solvabiliteit van verzekeraars, de inhoud van de polisvoorwaarden en de service. In de praktijk blijkt dat de ontwikkelde procedure, naast lagere verzekeringskosten, ook kan resulteren in polisvoorwaarden die een nog ruimere dekking bieden.

Niet geschoten, altijd mis!

12/09/2018

Policy wording

Regularly I am confronted with the suggestion that policy conditions are deliberately written in such a way that the insured cannot make head nor tail of it. Always I react with the announcement this is not the case, that it is a consequence of the corporate culture, even internal memos are often difficult to read. Than I am told that an attempt has been made to read the policy conditions but after having read four, five sentences (15-25 lines) they stopped it. Since the only concrete an insured receives are the policy conditions it appears something is thoroughly wrong. One does not need much fantasy for concluding the insurance industry creates its own negative image.

Do you assume it is difficult for your clients to find its way in your policy conditions, to read and understand the text. Undoubtedly you feel it is necessary to rewrite your wording. However that is a time-consuming task, many employees must be involved while it must not have a negative influence at the daily work. Moreover the chance at a real alteration will be not very big. After all, one is accustomed to a certain way of wording, to a certain style. When you ask why it is written this way, quite often the answer reads: “We always write it this way” or when it becomes too difficult “It is legal.”

Undoubtedly it is worthwhile to have the policy conditions rewritten. Wording that is accessible, readable and understandable for the client leads automatically to less questions, less annoyance of clients, not too high expectations in case of a claim. In other words provided it is executed carefully it results in less labour and moreover positive image. Is using children language necessary for this purpose? Of course not, it would be underrating of client’s intelligence level.

During the period I have been active as insurance broker I (re-)wrote various policy conditions. The starting point was always the wording must be accessible, readable and understandable for the client. I initiated writing policy conditions for the Dutch co-insurance (property) market. The starting point was identical. Since I am active as consultant I have this starting point further elaborated and refined. The result is a useful guideline for (re)writing policy conditions.

Using this guideline I rewrote several policy conditions for a broker and an insurer. As result of the procedure client's time that was needed for these projects has been very limited. The conditions met the requirements whereas the content became accessible, readable and understandable for clients, laymen. A selling point!

20/07/2018

Weer een museum geadviseerd met betrekking tot de verzekering van de collectie en de inkomend en uitgaande bruiklenen. Resultaat: de verzekering is nu verzorgd door een makelaar. Zowel de makelaar als de verzekeraar zijn gespecialiseerd in deze materie. De polisvoorwaarden bieden een aanzienlijk betere ruimere dekking en dekkingsgebied terwijl de jaarlijkse premie met 24% werd verlaagd!

Again I advised a museum in respect of the insurance of the collection of the museum as well as the incoming and outgoing loans. The result: the insurance has been replaced. Both parties (the broker and the insurer) are acquainted with this kind if matter. The insurance conditions became much broader while the loans are covered in a larger territory and moreover the annual premium has been reduced by 24%!

27/04/2018

I have just finished my first workshop at the V4 Conference in Budapest. Tomorrow again. Since many of the attendees made notes, a few questions, I assumed the information I delivered was interesting.