18/08/2020
Deze bijdrage is in samenwerking met Claartje van der Linden schilderijen - tekeningen tot stand gekomen. De tekening die ze gemaakt heeft bij mijn tekst ontroert me. Vandaag is het precies een maand geleden dat we mijn moeder begraven hebben. En juist op deze dag ontvang ik het eindresultaat van Claartje đ
Titel: âin betweenâ, kleurpotlood op papier, 17x10 cm
Stil open ik de huiskamerdeur en stap naar binnen. Het geruis van de koeling is direct hoorbaar. Het is de eerste ochtend na mijn moeders overlijden en iedereen slaapt nog. In de tuinkamer ligt mama op het opbaarbed, haar gezicht met een sjaaltje afgedekt tegen vliegen. Als ik ga zitten, voel ik mijn keel dichtknijpen. Voor het eerst ervaar ik diep verdriet. Gisteravond nadat ze was overleden, was zo overweldigend met alles wat er moest gebeuren, dat ik amper kon voelen. Nu terwijl ik naast haar zit, kan ik dat voor het eerst wel. Op de kast achter de plek waar ze ligt, staan enkele fotoâs van haar. Een prachtige, krachtige en kleurrijke vrouw was zij. En alhoewel haar lichaam nog hier is, voel ik dat zij er zelf niet meer is. âGa maar naar de hemel, mamaâ zei ik vlak voor haar overlijden. âNu is het nog licht. En neem iets van dat licht mee naar de hemel.â Ik was nog niet uitgesproken of ze slaakte drie hele zachte zuchten en hield toen op met ademen. Dat moment is voor altijd in mijn geheugen gegrift. Naast het verdriet is er ook veel ruimte voor dankbaarheid. Voor wie ze was en wat ze betekend heeft. Voor het einde aan haar lijden. Zeven lange jaren van mantelzorgen zijn ten einde gekomen. âLieve mama, ik draag je voor altijd mee in mijn hart.â
Tekening: Claartje
Tekst: Heleen