https://www.facebook.com/292229504595719/

Arnie Schrijft, Melderslo (2026)

23/10/2024

ENERGETISCHE MASSAGE

Het voelt alsof ik ruimer in mijn vel zit", zegt ze als ze haar ogen opent nadat ik de massage heb afgerond.
Dat is wat massage doet. Het helpt je letterlijk om uit de verkramping van je lichaam te komen. Je lichaam ontspant en je gaat voelen dat er ruimte is om weer in beweging te komen.

En niet alleen het fysieke lichaam ontspant. Ook je energetische lichaam ontspant en houd je niet meer vast in een verkramping. Je energie kan weer naar buiten bewegen vanuit je diepere zelf.

Door energetisch te werken tijdens een massage worden meerdere lagen van jezelf aangeraakt. Lichaam en geest staan niet los van elkaar maar altijd met elkaar in verbinding. Het gaat dieper dan alleen fysiek aanraken en ontspaning. Het balanceert ook je energiesysteem.

Steeds meer gebruik ik mijn energetische gave tijdens de massage. Het is een mooie, krachtige combinatie. Die meer is dan de losse delen. Het voelt voor mij als meer compleet kunnen werken.

Mocht je interesse hebben in een energetische massage eventueel met ondersteuning van klankschalen of de drum dan stuur me gerust een pb.

Liefs

18/10/2024

DE HEALER IN MIJ ROEPT

BEDRIEGER
Lang duurde het voordat ik zelf me krachtig genoeg vond om mezelf als healer durven te zien.
Ik voelde me lang een bedrieger ondanks de ervaring dat het altijd werkte voor de ander.
Ik begreep mezelf niet goed genoeg. Spiegelde me aan anderen die altijd van alles voelden. En hoopte dat ze vooral niet zouden vragen wat ik had gevoeld en door de mand zou vallen als "de bedrieger".

ANGST
Als iemand me vroeg wat ik dan precies deed, kwam ik niet veel verder dan: "Ik doe maar wat. Geen idee wat precies".
Ik was angstig de geleerde structuren los te laten.
Ik deed het wel maar begreep het allemaal niet.

IK SNAP HET ZOVEEL BETER
Door een lange periode van zelfontwikkeling en bewustwording ben ik zoveel meer van mezelf gaan begrijpen. Ik heb hele, donkere stukken aangekeken en heb begrepen dat het donker onderdeel van het leven is waar ik niet mee in gevecht hoef. Ik durf zoveel beter alles te doorvoelen en snap nu pas echt hoe energie werkt, doordat ik het doorvoelt heb.

HEALING
De laatste tijd komt het stuk helaer en heling steeds vaker om de hoek kijken. Op de gekste manieren kom ik het steeds tegen. Ik ben me er heel bewust van. Ook afgelopen week tijdens een massage zei een vrouw tegen mij: "Jij geeft toch ook healings? Zou jij mij na de massage een healing willen geven?"

EIGEN PATRONEN
Mijn handen gaan steeds meer hun eigen weg gingen. Ze maken soms hun eigen patronen en ik hoef ze alleen maar te volgen.
"Wow, zij mijn cliënt laatst. "Zo krachtig heb ik het nog nooit gevoeld." Ik had zelf de power ook gevoeld en het feit dat ik durfde los te laten. Ik werd er emotioneel van toen ik me daar bewust van werd. Het maakte me zo dankbaar te zien waar ik gekomen ben na een lange weg van twijfel, angst om mijn eigen lichaam volledig te bewonen. Aanwezig te durven zijn bij al het licht en zeker ook steeds meer het donker in mij.

EEN VELD VAN LIEFD
Ik ben me nu heel bewust van het veld dat ik neer zet tijdens mijn massages en energetische behandelingen.
Ik ben me bewust van het feit dat dit alles is wat ik hoef te doen.
mensen uitnodigen om in het veld van de onvoorwaardelijke liefde te stappen. Daar zit de heling.
Ik mag de verantwoordelijkheid geheel bij hen laten en af en toe een stukje meelopen en wat meegeven. Een woord, een aanraking, openen van de mind om te durven voelen wat voor hen waarheid is. Het volledig aanwezig durven zijn in het lichaam.

Vandaag, na minstens een jaar van uitstellen, mijn logo uit mijn halfdode computer kunnen halen. En dat vergt een enorm portie geduld. Het is tijd om weer stappen te gaan zetten. Nieuwe, kloppende kaartjes te maken. Weer meer naar buiten te treden na een paar jaar vooral veel innerlijk werk te hebben gedaan.
De heling roept me. Ik voel het verlangen. Samen met mijn handen, klankschalen, drum en oceandrum. Ik ben zelf benieuwd wat mijn volgende stap gaat zijn. De vorm zal zich als vanzelf laten zien.

Liefs

12/12/2023

VOL VOL VOL
Morgen weer te gast bij Ut Muuëletentje in Weert. De dag zit lekker vol met ontspanningsmassages en klankschalen😍

Binnenkort weer een nieuwe datum want niet iedereen kon een plekje krijgen.

Kun je niet langer wachten? dan stuur me een pb om een massage in te plannen aan huis.

10/03/2023

SISTERS. IK KRIJG KRIEBELS VAN DAT WOORD.

Het woord sisters roept bij mij een enorme weerstand op. Steeds vaker hoor ik het en dan vooral in spirituele kringen. Het woord zou wat mij betreft vertrouwen, verbinding en liefde uit moeten stralen maar ik merk dat ik alle antennes aanzet op het moment dat ik het woord hoor. Mijn ervaring is dat het vaak helemaal niet verbinding, vertrouwen en veiligheid betekent. Te vaak ben ik afgewezen, beschuldigd en met een mes in de rug gestoken door vrouwen die zich ook sister noemden of pretendeerde te zijn. Het is een woord waar je je makkelijk achter kunt verschuilen of misbruiken om niet naar jezelf te hoeven kijken in het kader van de sisterhood. Ik zal de laatste zijn die ontkent dat ik blinde vlekken heb en ook altijd onderdeel ben geweest van situaties waarin ‘sisters’ met mij in conflict kwamen.

Aangezien het vrouwenstuk op dit moment zo aanwezig is besluit ik na een vrouwencirkel en een opstelling van de vrouwelijke familielijn me in te schrijven voor een vrouwen retraite “De verbonden vrouw”. 3 dagen doorbrengen met 16 vrouwen. Onderdeel uitmaken van een groep brengt altijd spanning met zich mee maar het programma is zodanig dat ik er ook echt veel zin in heb. Weer in diepere verbinding komen met mezelf en me onderdompelen in alles wat zich mag aandienen. Ik wil ook graag ervaren of er na de opstelling van de vrouwenlijn voor mij wat veranderd is.
Bij aankomst hangt er een welkom op de deur en ligt er een pakketje op mijn bed. Superlief. Allebei heten ze deze ‘sister’ welkom. Ik moet er enorm om grinniken. Mijn uitdaging is meteen begonnen. In het welkomstrondje benoem ik mijn weerstand tegen het woord ‘sister’ en dat ik het moeilijk vind om in te stappen in een groep. Ik heb de neiging mezelf buiten de groep te plaatsen omdat ik vaak merk dat ik me niet echt onderdeel voel. Dit ervaar ik nog sterker als er alleen vrouwen in een groep zitten.
Ik voel me goed en vol vertrouwen bij aanvang van het programma. We gaan meteen de diepte in met een opstelling. Fijn om met elkaar meteen naar een dieper level te gaan. Ik geniet de hele dag van alles wat we doen en later op de avond nog van een heerlijke sauna. So far so good dacht ik. Achteraf zie ik dat ik me gewoon drukte de eerste dag. Ik had fijne individuele gesprekken maar emotioneel en voor het groepsproces stond ik toch nog wel aan de zijlijn en koos ik voor de veiligheid.
In de ochtend tijdens het ontbijt komt het keihard binnen. Ik zie iedereen praten met elkaar maar ik heb geen idee wat ik tegen deze vrouwen moet zeggen. De emotie zit meteen hoog. Dit herken ik zo. Het voelt eenzaam en alleen. Ik kan het niet voor me houden dus benoem ik mijn gevoel aan twee vrouwen die bij me aan tafel zitten. Beide zelf ook niet heel spraakzaam. Het benoemen brengt meteen een gesprek op gang. Mijn gevoel is herkenbaar voor beide vrouwen en een vrouw geeft aan dat ze dit nooit bij mij zou verwachten omdat ze me ziet als een krachtige vrouw. Het gesprek breekt meteen de energie open. Ik voel de emotie zakken en is nu beter te behappen. Ik voel me meer open en in staat om bewust in te stappen. Ik wil dit oude gevoel van ‘er niet bij horen’ me niet meer laten beperken in mijn leven.
Het zijn pittige dagen maar ik geniet van de workshops, het dansen, de creativiteit, de omgeving en de gesprekken met de andere vrouwen. Gesprekken waarin zoveel diepgang, liefde en kwetsbaarheid zit. Lang heb me ik niet meer zo verbonden gevoeld. We lachen en huilen samen. We zijn dienstbaar aan elkaar. Veel oud zeer komt naar boven bij vrouwen. Wat zijn wij als vrouw toch beschadigd. Al die pijn en emotie die opgeslagen ligt in ons. Ondanks alle heftigheid voel ik me heel dankbaar dat ik onderdeel mag zijn van deze groep prachtige vrouwen. Dat ik mag luisteren en bij mag dragen door mijn eigen ervaringen.
De laatste dag komt de pijn die in het vrouwenveld ligt verscholen heel heftig naar voren. De heftigheid en intensiteit die ik voel in de groep raakt me. De verhalen die ik hoor, zorgen ervoor dat er geluidloos tranen over mijn wangen rollen. Ik ben zo begaan met de pijn van ons als vrouwen, over het machtsmisbruik van de man en wat dit doet met ons vrouw-zijn. Ook ik was in het verleden lange tijd slachtoffer van misbruik van de mannelijke energie dus het raakt me ook persoonlijk. Toch voel ik dat daar al veel heling op is geweest . Ik blij dat ik dat kan voelen.

Nooit eerder was ik in contact met ons collectieve vrouwenveld. Door alle pijn heen en misschien juist dankzij de gezamenlijke pijn, voel ik het gewonde veld van de vrouw. Ik voel ook de zachtheid, de kracht en wijsheid die hierin besloten ligt. Wat een prachtig en krachtig veld. Dit is waar wij als sisters samenkomen. Dit is zoals het hoort te zijn. In liefde voor elkaar als een. Voor het eerst sinds lang tijd huil ik bij het afscheid nemen van een groep. Het waren zulke intense dagen met deze stuk voor stuk prachtige, krachtige, kwetsbare vrouwen die mij hebben laten voelen dat het woord sister ook mooi kan zijn mits het zuiver gebruikt wordt.

08/02/2023

HET GESCHENK VAN GEBOORTE

Het zwarte g*t waar ik zo lang bang voor was. Ongenadig hard ben ik er ingevallen. Ondanks de heftigheid van alle emoties die door me heen razen wil ik ze voelen. Ondanks alles wat in me protesteert hier vandaan te willen, wil ik dit nu bewust voelen.
Ik wil zo diep afdalen in mijn pijn als mogelijk is.
Mijn gevoel van eenzaamheid en gevoel van buitengesloten zijn ten diepste aanraken en voelen.

DE LIEFDE STROOMDE VRIJ
Niets had me voorbereid op de harde smak die ik zou gaan maken. In mijn samenzijn met iemand, voelde ik een versmelting waar de liefde vrijelijk door ons beide heen stroomde. Het gaf een gevoel van diepe vreugde en verbinding maar ook een enorme pijn die ik niet meteen kon duiden.
Net zo snel als ons contact ontstaan was, hield het weer op. Door de pijn van het afscheid heen voelde ik me vallen in de diepe put van eenzaamheid en verlatenheid. Deze keer was er geen ontkomen meer aan. Ik kon me er alleen nog aan over geven

HET DIEPE ZWARTE G*T
Verscheidene weken bevond ik mij in het diepe zwarte g*t. Naar de buitenwereld functioneerde ik, maar in mijn binnenwereld stormde het. Zo goed en kwaad als het ging probeerde ik bij het donkere gevoel te blijven. Thuis zat ik avonden huilend en jammerend op de bank dat dit te zwaar was om te dragen en bad ik voor kracht en inzicht. Het lukte me om er niet voor weg te lopen maar het moest van diep komen. Ik ging tot op het diepst van mijn kunnen. Langzaam voelde ik weer de kracht om op mezelf te staan en uit het gevoel van zinloosheid te stappen. En zoals altijd wordt uit het donker iets licht geboren. De gift die hier uiteindelijk uit voortkwam was wel een heel bijzondere gift.

IK WIL HET BEGRIJPEN
Nu het binnen in me weer wat rustiger was, achtte ik de tijd rijp om er vanuit rust wat dieper in te duiken door middel van een opstelling. Graag wilde ik iets meer begrijpen van mijn gevoel van eenzaamheid en vaak het gevoel te hebben buiten de groep te staan.

OPSTELLING OVER DE VROUWENLIJN
De opstelling kwam meteen terecht in de vrouwenlijn van mijn familie. Ik nam alles in me op wat gebeurde en liet de opstelling voor zichzelf spreken. Op het moment dat de woorden “Dank je wel dat je mij het leven hebt gegeven” werden uitgesproken, werd er iets in mij aangeraakt. In een flits zag ik in een beeld een enorme bol van licht die om me heen hing tijdens mijn geboorte. Deze bol van licht omvatte alles. Meer is er niet. Alles ligt hierin besloten om jezelf als mens te kunnen dragen vanaf het eerst moment van geboorte. Door mij geboren te laten worden hebben mijn vader en moeder me alles gegeven wat ik nodig heb en mag ik vanaf mijn eerste ademteug verantwoordelijkheid dragen over mijn leven. The gift of birth is allesomvattend.

IK VOEL EINDELIJK EEN BASIS
Alles wat ik denk tekort te zijn gekomen, door mensen om me heen , bestaat alleen in mijn gedachte en is in wezen niet werkelijk. Alles in mij heeft immers 100% de potentie om mezelf te kunnen dragen. Dit besef stroomt als een geluksgevoel door me heen. Hierdoor vallen alle ‘verhalen’ die ik mezelf altijd vertel weg. Ik voel voor het eerst in mijn leven een basis. Na altijd het gevoel te hebben van overleven, voelt dit heel krachtig en heel.

HET GEEFT ME EEN KEUZE
Ik heb niet de illusie dat er geen donkere periodes meer komen en dat ik niet meer met mijn menszijn zal worstelen. Maar terugdenkende aan het gevoel van heelheid zal dit zeker helpen om het steeds beter te onderkennen en te zien wat er gebeurt. Het geeft mij de kans om andere keuzes te maken op alle vlakken. Minder afhankelijk te zijn van wie dan ook.

DE BAND MET MIJN MOEDER
Ik voel en merk ook meteen een verandering in mijn band met mijn moeder. Lange tijd worstelde ik om mijn plek in mijn familie in te nemen. Ik stond op alle plekken behalve op de plek waar ik hoorde te staan. Ik ben bereid om nu te voelen hoe het is om op de juiste plek te gaan staan. De plek onder mijn moeder waar ik met haar als dochter zijnde mag delen. Het lijkt alsof ik het ‘gevecht’ tegen haar heb opgegeven. Nooit eerder voelde ik zoveel liefde stromen voor de vrouw die mij het grootste geschenk heeft gegeven. Het geschenk van geboorte.

13/12/2021

IS ER LEVEN NA DE CRISISOPVANG?

Op het moment dat mijn kind in de crisisopvang kwam, hield mijn wereld op te bestaan. Ik leefde buiten de dagelijkse werkelijkheid. Een andere werkelijkheid in ieder geval dan de werkelijkheid van de meeste mensen. Hoop op een betere toekomst voor mezelf en mijn kind was ver te zoeken. Voor de meeste mensen is het niet te bevatten hoe het als ouder voelt om in deze situatie te belanden.
Ik had het zwaar. Heel zwaar. Hoe vaak hoorde ik: “Het wordt wel beter als hij wat ouder is.” Ik kon het niet geloven. Ik belandde in een diep en transformerend rouwproces.

GAAT DIT OOIT NOG OVER?
2 jaar lang dompelde ik me onder in alles wat ik niet had durven voelen in ons gezinsleven. Daar was nooit ruimte voor geweest. Tenminste ik heb het nooit gevoeld. Ik had mezelf met alle kracht in me, overeind proberen te houden. Verdriet, boosheid en frustratie wisselden elkaar af. Ik gaf me er helemaal aan over. Ik rouwde om alle dromen die verloren waren gegaan, dromen die nooit uit zouden komen en ik voelde tot in het diepste van mezelf hoe zwaar het was geweest. Ik was moe. Niet zomaar moe maar dood- en doodmoe. En het voelde donker. Heel donker.
Regelmatig kwam de vraag bij me op: “Is er een leven na de crisisopvang? Zowel voor mijn kind als voor mijzelf als ouder zijnde. Gaat dit ooit nog over?
Ondertussen zijn we 3 jaar verder en kan ik uit de grond van mijn hart zeggen: “Ja er is.

HET LEEK OF WE TERUG BIJ AF WAREN
Na 2 jaar crisisopvang hoopten we op een goede, geschikte plek. Maar goede zorg die afgestemd is, is als zoeken naar een speld in een hooiberg. Zijn nieuwe plek voldeed dus ook niet. Na een jaar van de nodige escalaties was mijn vertrouwen in de zorg tot zo ongeveer onder het nulpunt gedaald. Ik had angst dat we hem zouden verliezen. We werden verzocht om naar een andere plek uit te kijken. Alles in me verzette zich tegen weer een verandering. Ook al wist ik dat dit hem niet ging worden. Nog steeds vond ik het moeilijk om het los te laten. Ik wilde mijn kind beschermen. Waartegen precies wist ikzelf niet eens. Nadat we hoorden dat hij zelf was gestopt met alle medicatie werd mijn angst en onrust nog meer versterkt. Afbouwen van medicatie had in het verleden tot veel uitbarstingen geleid. Het leek of we terug bij af waren.

HET ZORGCIRUIT HAD HET NOOIT TOEGESTAAN
Achteraf kan ik zien hoe wijs mijn kind was op dat moment. Het hele zorgcircuit had nooit toegestaan dat hij zou stoppen met alle middelen. Hij voelde intuïtief dat dit hem niet meer diende en dat de medicatie zelfs een onderdeel van het probleem was geworden. Toen er werd aangegeven dat het toch beter was om weer te starten steunde ik mijn kind om het een poosje zonder te proberen. Zeker nu hij toch naar een nieuwe plek ging.

HIJ WAS VEEL MEER AANWEZIG
Wonder boven wonder ging het vanaf het begin goed hier. De begeleiding bewoog mee en reflecteerden ook bij zichzelf. Langzaam werd mijn zoon steeds meer zichzelf.
De ja/nee gesprekken veranderden in normale gesprekken. Soms zelfs diepgaande gesprekken. Hij leek uit een dikke mist te zijn getrokken. Hij was veel meer aanwezig.
Samen op een terrasje theedrinkend en daarna nog een tweede kopje kunnen drinken zorgden ervoor dat een diepe dankbaarheid me doorstroomde. Dit alles was ik zo niet gewend. Ik voelde een enorme rijkdom. Ieder moment samen koesterde ik omdat samen nu ook samen was.

MAM, IK GA VERHUIZEN
Steeds meer inzicht kwam erin zichzelf en doorzag hij patronen. Op eigen verzoek werd er een behandeling opgestart om de problemen aan te pakken die er nog steeds waren en zijn. Ik zag hoe hij vooruitging en groeide op vele vlakken. En zo kwam de dag, niet zo lang geleden, dat hij mededeelde: “Mam, ik ga verhuizen. Ik ga naar meer zelfstandigheid” Ik moest even slikken. Ik dacht alleen maar: “Nee dat wil ik niet. Vorige keer ging het zó mis. Ben je er wel aan toe? ”De vragen tolden door mijn hoofd. Oude angst welde in me op. Het voelde zo comfortabel wetende dat hij veilig is. Dat er voor hem gezorgd wordt. Het maakte dat ik de laatste 2 jaren steeds meer ben gaan loslaten en gewoon moeder kon zijn.

EEN STAP DIE PAST BIJ ZIJN LEEFTIJD
Ik weet dondersgoed dat dit mijn angst is. Ik doorzie wat er gebeurt. We kunnen het erover hebben en hij moet lachen om mijn angsten gebaseerd op het verleden. We maken er grapjes over. Lachend vertelt hij dit aan zijn begeleider. Mijn zoon is vol vertrouwen. Hij ervaart voor het eerst weinig spanning rondom een verhuizing en is klaar voor de stap die ook bij zijn leeftijd past. We praten over de lange weg die hij heeft afgelegd om hier te komen en hoe er ineens mogelijkheden komen voor zijn toekomst. Mogelijkheden waar we jaren geleden niet aan durfden denken. Als we dit afzetten tegen waar hij vandaan komt geeft dit veel vertrouwen.

EEN WIJZE ZOON
Mijn loslaten en werken aan mijn persoonlijke ontwikkeling geeft hem ook ruimte. Ik heb hard gewerkt om het grotere plaatje te zien en te doorzien. Ik ben hem dankbaar dat hij dit mogelijk gemaakt heeft.
Hij hoeft door gedrag niet langer te zorgen dat ik mijn angsten onder ogen zie.
Ook al ervaar ik zelf nog steeds de naweeën van alles wat gebeurd is, er is wel vertrouwen in de toekomst. Ik heb een wijze zoon, die in dit leven een enorme taak op zijn schouders genomen heeft om mij te helen, me bij de les houdt, van me houdt en het leven relativeert.

15/02/2021

TERUG NAAR HUIS

Stil lag hij in een hoekje weggedoken. De kou en ellende voelde hij niet meer. Hij verlangde ernaar om dit leven af te mogen sluiten. Een leven wat kort en heftig was geweest. Een leven dat zich kenmerkte door pijn en alleen zijn. Een leven waarin het enige dat telde was te zorgen dat hij niet van de honger omkwam. Alleen gelaten in een wereld die alles wat hij was, verafschuwde. Hij was beschimpt, vernederd en geslagen. En waarom? Hij was een lastpost. Paste niet in het plaatje. Een schoffie. Een straatschoffie. Vechtend voor zijn bestaan. Vechtend voor zijn bestaansrecht.
Langzaam dwarrelde het leven uit hem. Hij voelde zich opgetild worden. Alsof een ongeziene kracht hem uit zijn lichaam tilde. Even was hij in verwarring, maar een warm gevoel nam de overhand. Hij keek naar zijn uitgemergelde broze lichaam. De kleding waren nauwelijks kleren te noemen. Het had hem niet beschermd tegen de elementen van de natuur.
Vol dankbaarheid keek hij naar het kleine lichaampje dat hij zojuist had verlaten. Het lichaam dat zo dienend geweest was voor hem. Het lichaam dat ondanks alles wat het had meegemaakt, er altijd voor hem was geweest. Ineens vond hij het moeilijk om dit lichaam achter zich te laten. Het verdiende zoveel meer dan de troosteloze plek waar hij het verlaten had. Hij kon het niet achterlaten. Niet op deze manier.
En alsof zijn gedachte verhoord waren, voelde hij een warme gloed achter zich. Hij draaide zich om. Een grote vreugde maakte zich van hem meester toen hij herkende wie er naar hem toe kwam. Zijn moeder, in gezelschap van een beschermengel, kwam snel naderbij. Hun hereniging was vol liefde. Samen met zijn moeder en de engel tilde hij zijn lichaam op. Ze brachten het naar een prachtige zonnige plek. Hij rook de heerlijke geur van de bloemen en voelde de warmte- en het strelen van de zon. Dit was de plek die zijn verlaten lichaam verdiende. Liefdevol legden ze het kleine lijfje tussen de bloemen. Het was goed zo. Nu kon hij dit leven achter zich laten. Hij dankte zijn lichaam en draaide zich om.
Samen met zijn moeder en de engel reisde hij naar de sferen. Onderweg werd hem verteld wat hem te wachten stond. Wat hij zich hierbij voorstelde was niets bij wat het in werkelijkheid was. Bij aankomst in de sferen was de begroeting intens. Hij zag enkele bekende onder de groep die hem kwamen verwelkomen. Hij voelde een liefde die hij bijna niet kon bevatten. Het golfde door iedere vezel in zijn bewustzijn. Iedereen was zo trots op hem. Trots dat hij dit leven was aangegaan. Trots dat hij überhaupt het lef had gehad om te incarneren op aarde. Wat een enorme prestatie. Alles wat hij voelde was zo puur en zuiver. De intensiteit overweldigde hem. Dit was zoveel meer als hij vanuit zijn menszijn had kunnen bedenken. Hoe had hij kunnen vergeten waar hij vandaan kwam. Hoe had hij zijn goddelijke oorsprong kunnen vergeten. Hoe had hij kunnen vergeten dat hij bestond uit pure liefde. Hoe heftig was het spel op aarde in de vergetelheid?
Hij voelde een dodelijke vermoeidheid opkomen. Het was zwaar geweest. Het was eerst tijd om te rusten. De evaluatie van zijn leven op aarde kwam daarna wel. Hij verheugde zich erop om in zijn levensboek te kijken. Dit te bezien vanuit zijn nu hogere bewustzijn. Zijn moeder nam hem liefdevol in haar armen en nam hem mee naar een kamer die rust en warmte uitstraalde. Ze legde hem in het bed van heling. Hier zou hij gaan helen en zich weer helemaal gaan verbinden met het pure licht van zijn oorsprong. En als hij er klaar voor was………….

04/01/2021

HET LICHAAM WIST WAT IK NIET WIST

Langzaam zie ik het leven uit mijn lichaam wegsijpelen. Een klein hoopje mens. Alleen en verlaten. Dit korte leven is volbracht. Kijkende vanuit mijn hogere bewustzijn voel ik een enorme dankbaarheid door me heen stromen. Ik dank het lichaam dat mij dit leven heeft gedragen. Ik voel de liefde en compassie voor dit lichaam en kan het nog niet loslaten. Het lichaam dat zoveel voor mij verdragen heeft. Het voelt alsof ik het in de steek laat.

HET LICHAAM HEEFT BEWUSTZIJN
De dag erna herleef ik dit opnieuw. Ik dompel me onder in de energie om te voelen. Langzaam daalt de ervaring steeds meer in. Ik besef hoe belangrijk ons lichaam voor ons is. Het is zo dienend aan onze geest en ziel. Het is er alleen op gericht om dienend te zijn aan ons bewustzijn en maakt dat we ons menszijn kunnen ervaren. Heel duidelijk besef ik dat ons lichaam bewustzijn heeft. Het lichaam weet. Het is geen los omhulsel maar slaat alle ervaringen op van dit-, vorige- en parallelle levens. Waar we met onze mind soms niet bij kunnen, weet het lichaam. Het geeft duidelijke signalen af in alles wat het herkent en waar we uit balans zijn. Dit is geen nieuw gegeven voor mij, maar het is voor het eerst dat ik dit letterlijk zie, en in mijn systeem voel zakken. Ik kan het nu voelen.

HET LICHAAM AANVAARDT ALLES IN LIEFDE
De meesten van ons hebben nooit geleerd om naar de signalen van het lichaam te luisteren. We nemen het lichaam als iets vanzelfsprekends aan wat gewoon is. We ‘mishandelen’ het veelvuldig door slechte, te veel of juist te weinig voeding. We bewegen te weinig of juist te veel en ga zo maar door. We identificeren ons met ons lichaam en hangen daar ons zelfbeeld aan op. Het lichaam aanvaardt alles in liefde omdat het dienend is. Als het begint te protesteren dan is dit alleen omdat het ons iets duidelijk wil maken. Het wil dat we op onderzoek gaan wat er in ons leven speelt. Waar is de onbalans. Niet het symptoom bestrijden maar naar de diepere oorzaak. Dit alles om ons beetje bij beetje te laten herinneren wie werkelijk zijn. Een ziel met een lichaam. Gekozen voor dit leven als mens hier op aarde. Volledig bezitnemen van ons lichaam maakt dat we ons leven als menszijn ten volste kunnen leven. In contact met ons hogere zelf en het bewustzijn van de aarde.

ZE ZIJN ONLOSMAKELIJK VERBONDEN
Op het moment dat we gaan begrijpen dat ons lichaam bewustzijn heeft, kunnen we misschien gaan leren om wat liever met ons lichaam om te gaan. Net zoals het wij het niet fijn vinden als we uitgescholden en mishandeld worden, vindt het lichaam dit ook niet fijn. Het heeft immers bewustzijn. Omdat zelfbewustzijn en lichaamsbewustzijn onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn heeft dit ook meteen invloed op ons welzijn.
In het besef van lichaamsbewustzijn kunnen we gaan leren om bewuster met voeding, beweging en aanraking om te gaan.
Zoals het lichaam dienstbaar is aan ons zelfbewustzijn kunnen wij ook dienstbaar zijn aan ons lichaam. Zo worden we een compleet mens.

HET HEEFT DE PLEK DAT HET VERDENT
Zwevende boven mijn lichaam, dat ik nog niet kan achterlaten, valt de uiterlijke vorm ineens weg. Het is niet dat ik het niet meer als een vorm zie, maar alle gedachten over dit kleine lichaam vallen ineens weg. De vorm van mijn lichaam is niet meer belangrijk. Het enige dat ik nog zie is het omhulsel dat zo dienend is geweest. Het bestaat uit pure schoonheid en liefde.
Het lege lichaam wordt in liefde opgetild en naar een mooie plek gebracht. Een plek vol kleur, bloemen en waar veel licht is. Deze plek voelt fijn. Hier kan ik, gesteund door een aantal begeleiders, het lichaam loslaten. Het heeft de plek gekregen dat het verdient nadat het zoveel voor mij doorstaan heeft. Het is klaar. Ik draai me om. Ik ga naar huis.

20/12/2020

VRAAG AAN DE ENGELEN

Wat we vaak vergeten is dat we omringd zijn door de spirituele wereld en dat ze klaar staan voor ons met al onze vragen. Ze helpen graag alleen zijn wij verleerd hoe we met hen kunnen communiceren.
Ook weten we vaak niet hoe we de antwoorden kunnen ontvangen. We hebben ons een beeld gevormd dat vaak niet klopt met de werkelijkheid.

Sinds de coronatijd heb ik zelf meer moeite om mezelf in balans te houden. De angst en zwaarte drukt regelmatig op me en ik moet extra moeite doen om mijn frequentie hoog te houden. Vaker lukt dit ook niet en zink ik weg in een lagere frequentie door dagelijkse gedoetjes.

Merkende wat dit met me doet ben ik de laatste tijd bewuster bezig om me meer met mezelf en de hogere frequentie te verbinden. Meditaties met de engelen spelen daarbij een belangrijke rol, sinds ze zich jaren geleden kenbaar maakten aan me. Ook het lezen van boeken, op dit moment een boek van Christina von Dreien, helpen me om mijn bewustzijn hoog te houden. Ook werk ik aan mezelf door sessies te volgen om mijn blokkades op te ruimen. Zo had ik gister een bijzondere sessie waar ik 2 reizen mocht maken en ik veel heb mogen voelen over de sferen en de immer aanwezige begeleiding.

Vandaar dat ik vandaag in deze bewustzijnstoestand, maar toch ook als ongelovig mens, hulp vroeg aan de engelen. Ook wilde ik bevestiging dat het werkelijk zo makkelijk zou kunnen zijn.

Ik was tijdens een wandeling een bekende tegengekomen die vroeg hoe het met mijn zoon was en waar hij nu woonde. Ik kon met geen mogelijkheid op de naam van de instantie komen waar hij verblijft. Terwijl ik verder wandelde bleef ik mijn geheugen aftasten. Er kwam vanalles behalve de naam van de organisatie. In een helder moment bedacht ik me dat ik hulp kon vragen aan de engelen Eigenlijk verwachtte ik niet eens antwoord maar stiekem hoopte ik van wel.

Ik vroeg aan de engelen of ze de lade voor me open wilden maken, waar de naam van de organisatie waar mijn zoon verblijft, opgeborgen lag. En zoals het een ongelovig mens betaamd, herhaalde ik mijn vraag nog maar eens voor de zekerheid🤣.
Nog geen 20 seconden later plopte de naam op. Ik schoot in de lach. Ik moest enorm om mezelf lachen. Hoeveel bevestiging kun je nodig hebben? Ergens heb ik het gevoel dat ze ook een beetje de draak met me steken. Want humor daar hebben ze genoeg van.

Liefs💕

19/12/2020

VRAAG AAN DE ENGELEN

Wat we vaak vergeten is dat we omringd zijn door de spirituele wereld en dat ze klaar staan voor ons met al onze vragen. Ze helpen graag alleen zijn wij verleerd hoe we met hen kunnen communiceren.
Ook weten we vaak niet hoe we de antwoorden kunnen ontvangen. We hebben ons een beeld gevormd dat vaak niet klopt met de werkelijkheid.

Sinds de coronatijd heb ik zelf meer moeite om mezelf in balans te houden. De angst en zwaarte drukt regelmatig op me en ik moet extra moeite doen om mijn frequentie hoog te houden. Vaker lukt dit ook niet en zink ik weg in een lagere frequentie door dagelijkse gedoetjes.

Merkende wat dit met me doet ben ik de laatste tijd bewuster bezig om me meer met mezelf en de hogere frequentie te verbinden. Meditaties met de engelen spelen daarbij een belangrijke rol, sinds ze zich jaren geleden kenbaar maakten aan me. Ook het lezen van boeken, op dit moment een boek van Christina von Dreien, helpen me om mijn bewustzijn hoog te houden. Ook werk ik aan mezelf door sessies te volgen om mijn blokkades op te ruimen. Zo had ik gister een bijzondere sessie waar ik 2 reizen mocht maken en ik veel heb mogen voelen over de sferen en de immer aanwezige begeleiding.

Vandaar dat ik vandaag in deze bewustzijnstoestand, maar toch ook als ongelovig mens, hulp vroeg aan de engelen. Ook wilde ik bevestiging dat het werkelijk zo makkelijk zou kunnen zijn.

Ik was tijdens een wandeling een bekende tegengekomen die vroeg hoe het met mijn zoon was en waar hij nu woonde. Ik kon met geen mogelijkheid op de naam van de instantie komen waar hij verblijft. Terwijl ik verder wandelde bleef ik mijn geheugen aftasten. Er kwam vanalles behalve de naam van de organisatie. In een helder moment bedacht ik me dat ik hulp kon vragen aan de engelen Eigenlijk verwachtte ik niet eens antwoord maar stiekem hoopte ik van wel.

Ik vroeg aan de engelen of ze de lade voor me open wilden maken, waar de naam van de organisatie waar mijn zoon verblijft, opgeborgen lag. En zoals het een ongelovig mens betaamd, herhaalde ik mijn vraag nog maar eens voor de zekerheid🤣.
Nog geen 20 seconden later plopte de naam op. Ik schoot in de lach. Ik moest enorm om mezelf lachen. Hoeveel bevestiging kun je nodig hebben? Ergens heb ik het gevoel dat ze ook een beetje de draak met me steken. Want humor daar hebben ze genoeg van.

Liefs💕😇

Arnie Schrijft

23/10/2024

18/10/2024

12/12/2023

10/03/2023

08/02/2023

13/12/2021

15/02/2021

04/01/2021

20/12/2020

19/12/2020

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen