18/05/2026
Over een paar weken stapt mijn allerjongste, Steef, in het huwelijksbootje. đź’Ť
Wat kijk ik ernaar uit en tegelijk voel ik ook die andere kant. De lege plek naast mij. De plek van jouw vader, Wim, die er al sinds je zesde niet meer bij is.
Juist op dit soort momenten is hij zĂł dichtbij. In mijn gedachten, in mijn gevoel, alsof hij er toch een beetje bij is.
Afgelopen zaterdag vond ik bij mijn outfit een sieraad dat precies dat gevoel vangt. Iets kleins, maar met zoveel betekenis. Iets waardoor ik hem die dag bij me kan dragen. Waardoor het voor mij niet alleen “ik” is, maar ook weer even een stukje “wij”.
Een foto houd ik nog heel even voor mezelf. Die deel ik na het huwelijksfeest. Voor nu blijft het een kleine verrassing tot we elkaar die dag zien. 🤍