Levensliefde Columnpage -Olav Heijt

21/08/2026

Tennisles

Ik voel iets in mijn rug. Ogen. Als ik omdraai zie een klein meisje zitten op een bankje. ‘Wat ben je aan het doen?’, vraagt ze lief. In kindertaal leg ik uit wat mijn werk een beetje inhoudt. Ze luistert aandachtig en kijkt me doordringend aan door haar paarse brilletje. Ze krijgt samen met haar iets oudere zusje tennisles van opa. ‘Heb je al veel lessen gehad?’ vraag ik geïnteresseerd. ‘Al wel tien… of twaalf, denk ik’, antwoordt ze bedenkelijk. ‘Maar ik ben soms een beetje geïrriteerd’, zegt ze ineens. Als ik vraag waarom, geeft ze aan dat het soms allemaal niet zo goed lukt. Het is ook allemaal niet zo makkelijk als het eruitziet. Zeker niet als je nog maar vijf bent. Ik praat haar moed in en zeg dat het gewoon een kwestie is van veel oefenen. Ze knikt, maar lijkt er niet veel heil in te zien. Opa doet zijn uiterste best om de kleintjes te vermaken. Als ik de inzet van de twee zusjes gadesla, lijkt het vooral een kwestie van ze bezighouden. ‘Gaan papa en mama ook weleens mee?’, probeer ik voorzichtig. Helaas is dat niet het geval. Ze blijken heel veel te werken en daardoor verblijven de meisjes veel bij opa en oma. ‘En papa is altijd moe en ligt dan in de bank te slapen’, zegt ze bijna boos. Ik vind het zielig, maar kan natuurlijk geen oordeel vellen. ‘Hij is ook ziek’, gaat ze verder en ik merk dat ik het gesprek ongemakkelijk begin te vinden. Ik ken haar niet en heb er natuurlijk ook helemaal niks mee te maken. Ongewild betrap ik mezelf op een negatieve gedachte richting haar ouders, maar dat mag natuurlijk niet. Opa komt aanlopen en prijst mijn plakwerk. ‘En? Is er talent in de familie?’. De man lacht. ‘Och, het is pas de eerste keer dat ze hier zijn.’ Geen tien dus en zeker geen twaalf. Opa neemt de kleintjes mee naar de kantine voor wat limonade. Ze verdwijnen uit mijn zicht. Als ik een half uurtje later bij mijn bus sta om de rommel op te ruimen, lopen ze voorbij. Hand in hand met opa. De kleinste draait nog om en zwaait naar me. Ik zwaai terug en ik wordt bijna emotioneel. Ze lacht lief door haar mooie paarse brilletje. Het staat haar goed. Papa en mama hebben wel smaak. Helaas geen tijd…

27/05/2025

Kutkinderen
Als we het kleine knusse zaaltje binnenkomen, blijken er op de voorste rij nog wat plaatsen vrij. Helemaal achterin nog meer dan genoeg en we kijken elkaar aan. Op de eerste rij ben je meestal verzekerd van ‘een beurt’. Daar kunnen we wel mee omgaan, besluiten we stoer en nemen plaats op de voorste stoelen. Wachten op Esther. Ik kende haar niet tot ik een clipje tegenkwam op TikTok. Een scène over een printer. Dat triggerde me. Ik heb een gek gevoel voor humor wat maakt dat ik niet heel snel echt moet lachen om een cabaretier. Bij iemand als Daniel Arends kun je me dan weer wel wegdragen. Ik zag haar clipje en besloot dat Esther mijn soort humor bezat en dan wil ik meer. Godzijdank deelt mijn liefste hetzelfde gevoel, wat het allemaal nog veel mooier maakt. Samen lachen en huilen als het niet anders kan. Esther komt op en is meteen ‘aan’. Aftrappend met een gedurfd stukje zelfspot, komt ze al snel helemaal in haar tweede ik. Esther komt zo authentiek over dat ik soms twijfel of ze wel een typetje doet. Ze verslapt geen moment. Knap. Enthousiast een grap vertellen lukt me wel, maar dit bijna twee uur volhouden is wel even wat anders. Ze wisselt haar grappen af met wat serieuze doordenkers, waarmee ze de aandacht stevig vasthoudt. Ouder worden, pubers, en moederliefde. Een prachtige mix van hier en daar autobiografische zaken. Haar liefste schatten, die zo nu en dan ook weer ‘kutkinderen’ zijn. Dat is het mooie van cabaret. Kleine onvolkomenheden onder de loep leggen en die vervolgens lang en heel breed uitmeten. Na Barbara, die naast ons zit, krijg ook ik nog een ‘kleine beurt’, maar met respect. Al met al kom ik er best goed van af. Het is een show met veel herkenning. De kleine dingen van het leven, maar dan in het groot. Esther schrijft zelf en is grappig. Persoonlijke smaak zal dat wellicht hier en daar betwisten, maar wij vinden haar leuk. De zaal is klein en gezellig, maar voor mijn gevoel eigenlijk niet groot genoeg voor deze Esther van der Voort. Na de voorstelling komt ze nog even naar de foyer en staat iedereen die haar wil spreken te woord. We grijpen onze kans en kletsen gezellig nog wat na. Haar dochter filmt en fotografeert ter plaatse. Een lieverd en een van haar grootste fans. Op de vraag of ze het niet erg vindt dat ze een aantal keer in de voostelling voorkomt, antwoordt ze lachend; ‘Het is cabaret hè. Dan klopt niet alles gelukkig…’

01/10/2024

20/09/2024

Zoals het hoort

Steeds vaker denk ik aan vroeger. Hoe het was en hoe ik was. Wat ik probeerde te worden en wat ik uiteindelijk werd. Hoe het nu is en wat ik wellicht nog mag gaan beleven. Het gaat hard. Steeds meer heb ik het besef dat ik mijn tijd maar één keer kan gebruiken en merk dagelijks dat ik daar heel selectief in ben geworden. Ik kijk naar mijn kinderen en stiekem vergelijk ik hun jeugd met de mijne. Zeker was het anders vroeger. Vaak beter maar soms denk ik wel eens dat het mooi was geweest als ik wat later was geboren. Geen weemoed, want ik heb al een mooi deel gehad en het heerlijke idee dat het mooiste nog komen gaat. Kinderen worden groot. Ze gaan hard maar gelukkig goed. We praten veel en eigenlijk over alles. Geen taboes maar alles recht voor zijn Raap. Connectie. Ik weet wat ze doen en waar ze uithangen. Ook al is het een hele andere tijd nu, het stemt me toch gerust. Ze hebben elkaar en tenslotte ben ik zelf ook ooit eens twintig geweest. ondanks alles mis ik toch dat kleine vaak. Ik de grote held en zij hulpeloos en vragend om aandacht. Ik weet, het moet zo zijn. Het gaat zoals het hoort en dat is goed. Net als ik naar bed wil gaan krijg ik nog een laat appje. Mijn ‘bijhaarmoederwonende’ dochter. Ze heeft gewerkt en ligt net in haar bedje. ‘Ik mis je’ met een hartje erachter. Drie woorden met zo enorm veel inhoud. ‘Ik jou altijd’, geef ik haar terug. Dat accepteert ze lief genoeg nooit.
Missen mag en zegt dat het goed was…

08/09/2024

Hervonden geluk

‘Nou, ik sta al even te kijken maar dat is echt een vak apart’, hoor ik achter me. Meestal krijg ik bij openbare plakopdrachten een ‘Het zit scheef’, of iets dergelijks. Die kop ik dan terug met dat het eerder aan zijn of haar hoofd ligt. Deze keer is het welgemeende interesse. In mijn werk, maar voelbaar ook een behoefte aan een gesprek. Contact. Standaard leg ik uit dat hij zeer waarschijnlijk dan weer erg bedreven is in dingen waar ik geen talent voor heb. Al snel weet ik dat hij in de zorg werkt. Ooit begonnen in de metaalsector maar een redelijk onverwachte carrière switch gemaakt. Het is een leuke vent. Als volbloed hetero val ik niet op mannen maar heb wel een zwak voor mooie mensen. Niet alleen het uiterlijk doet me wat. Het innerlijke maakt uiteindelijk het vaak onverwacht mooie totaalbeeld. Hij is niet groot maar heeft een knappe kop en een goed lijf. Naast hem staat een man die voor mijn gevoel heel goed zijn vader zou kunnen zijn. Hij vertelt me dat hij alleen woont, wat me enigszins verwondert. Juist door zijn spontane openheid en voorkomen zou je denken dat zo iemand wel ‘gearresteerd’ zou zijn. ‘Nee, heb geen vriendin maar vermaak me heel goed hoor’, verdedigt hij zijn status. ‘Het moet ook niet he’, geef ik hem begrijpend terug. ‘Juist niet’. Hij komt snel los en vertelt dat hij sinds 2018 helemaal clean is. Op eigen kracht ook nog. Resumerend is hij eigenlijk zijn hele leven in de ban geweest van de drugs. ‘Iedere dag van de week, jarenlang’. Hij is niet trots. Niet op zijn verleden maar al snel merk ik dat hij dat wel is op zijn nieuwe leven. Zijn vader haakt in. ‘Mijn rugzak is verdwenen hoor’, en pakt zijn zoon stevig vast. Ik zie het geluk glinsteren in zijn ogen. ‘Ik ben zo trots op hem.’ Ik zie hoe hij naar hem kijkt. Een gevoel van het terugkrijgen van een verloren zoon bekruipt me meteen. Ik schiet bijna vol als ze elkaar aankijken. Een vader-zoon dag met veel gewicht. Veel oud verdriet en nieuw geluk. Een sterk karakter met een liefhebbende vader lopen verder, kijken om en zwaaien. Weer zo’n moment dat je doet beseffen hoe mooi het leven kan zijn als je de moeite doet het te zien. Mooi met inbegrip van ook alle lelijke dingen en momenten. Het besef van wat er allemaal gaande is en hoe er het beste mee om te gaan. Hoe mooi het leven eigenlijk is…

05/09/2024

Gemis

Ik krijg een bakje koffie aangeboden dus besluit een kleine pauze en te lassen. Meestal werk ik door maar iets zegt me dat ik even moet gaan zitten. Voor me uitstarend droom ik een beetje weg. Ik schrik op van een zoemend geluid. Ik pak mijn telefoon. Ik word gebeld. ‘Ma prive’ staat er in mijn scherm. Ze belt me vaak maar altijd onverwachts. Geen vaste momenten. ‘Hallo jongen, waar ben je?’ is haar voor mij wel bekende openingszin. Ik geef aan dat ik een mooie klus heb in Rotterdam. Ze is altijd blij dat ik werk heb. Altijd lief voor me en enorm begaan met de dingen die ik onderneem. ‘Kom je nog vanavond?’ , vraagt ze lief wetende dat ik er zeker zal zijn. Ik ben er vaak maar vandaag is ze jarig. Op zo'n dag mag ze zeker niet alleen zitten. Zij niet. ‘Ik reserveer wel dan gaan we lekker samen eten’, is haar tweede bijna standaard zin. Dat doen we vaak en genieten er enorm van. Zoveel uitjes heeft ze ook niet meer. ‘Ik zie je wel verschijnen dan. Tot vanavond’, hoor ik nog en ze hangt op. Het is even stil tot het moment dat ik een zoemend geluid hoor. Ik schrik weer op. Het is mijn opdrachtgever. Nooit controlerend maar wel benieuwd hoe het gaat. We wisselen snel wat dingetjes en tot slot vraagt hij of ik nog wat ga doen vanavond. Het ligt op mijn lippen maar het slaat nergens op. Ze is er niet meer en ondanks ik een flinke vent ben mis ik haar echt. Ik ben oprecht en zielsgelukkig met mijn nieuwe liefde. Dat weet ze nog niet maar dat ga ik haar vertellen vanavond, terwijl ik haar kaars aansteek. Gefeliciteerd Ma…

25/08/2024

Dankbaar

Haar hand op de mijne. Ze knijpt. Vasthouden. Nooit meer los. Ik hou me vast. Ik hou van hoe ze praat. Wat ze zegt en haar visie op het leven. Wat ze had en wat en waar ze graag heen zou gaan. Ik hou van haar. Nu al. Bizar maar zo verschrikkelijk echt. Mooi en lief langs alle kanten, maar de innerlijke connectie bezegelt het ultieme gevoel. De euforie doet zijn best de angst te doden. Tijd zal de balans brengen. Ik ben vereerd en voel de wederzijdse dankbaarheid. Haar hand op de mijne. Ze knijpt. Ik kijk haar aan en zeg niks. Alleen mooie woorden dekken de lading al niet meer. Het is veel meer dan dat. John Legend zingt op de achtergrond. ‘All of me’. Dit gevoel. Deze angst. Dat bedoelde ik…

23/08/2024

Dure pech

Voor een mooie klus mag ik naar Scheveningen. Appartementen achter het Kurhaus waarvan de liften een makeover nodig hebben. Ik parkeer mijn bus netjes en ga aan het werk. Ik ben mooi op tijd en dat komt goed uit want ik heb een eet afspraak in de avond dus wil op tijd thuis zijn. Als ik klaar ben ga ik rekenen. Hoe laat ben ik thuis. Douchen omkleden en naar mijn afspraak. Ik reken ruim maar heb toch nog een half uur speling in mijn voordeel. Dat heb ik niet vaak maar in dit geval ben ik er blij mee. Ik laad mijn spullen in en start de bus. Althans dat probeer ik maar ik draai de sleutel om en er gebeurt niets. Aangezien er wel lampjes branden denk ik meteen aan de startmotor. Probleem is wel dat ik van alles wat ik geen verstand van heb, een bestel bus wel een van de favorieten is. Ik doe de motorkap wel open maar ik weet niet eens waar ik moet kijken. En dan nog, zou ik hem vinden wat doe ik er dan mee? Wat ik wel weet is dat je hem dan aan kan trekken met een kabel dus ga op het achter gelegen weggetje staan en hou wat mensen aan. Dat aanhouden is niet zo probleem maar het geval wil dat de helft geen kabel en geen tijd heeft en de andere helft elektrisch rijdt. Ik ben lid van de pechhulp maar aangezien ik tijdelijk met een huurbus rij komen die niet opdagen. Ik bel een pechhulp in de buurt. Die willen graag komen mits ik op voorhand 175 euro afreken. Ik heb geen keus maar bedenk me wel dat het een duur etentje gaat worden, als het al doorgaat. Haal ik het niet dan is deze betaling nog zuurder. Na een dik uur word ik gebeld door de monteur. Hij durft niet met zijn vrachtwagen onder de poort door van bijna vijf meter. Hij geeft aan dat hij een nieuwe vrachtwagen heeft met een kraan maar hij is er zo blij mee dat hij denkt dat het ding een meter of tien hoog is. Hij doet er zelfs een beetje stoer over maar ik laat hem. Ik laat hem even zijn gang gaan en besluit mijn afspraak maar in te gaan lichten dat het waarschijnlijk een moeilijk verhaal wordt vanavond. Er is begrip en respect en daar ben ik wel blij mee. ‘ Ik vind het eerder vervelend voor jou’ , hoor ik aan de andere kant en dat stemt me gerust. De beste man krijgt mijn bus niet aan de praat en heeft voor mijn gevoel ook geen idee wat er aan de hand is. Hij is heel druk en praat veel maar ik kan niet zeggen dat ik er veel wijzer van word. Dan heeft hij een plan. Hij wil mijn bus zijn oprijwagen optrekken en dan schuin laten staan om hem vervolgens er achteruit af te laten rollen in zijn versnelling. Ik had ooit wel eens gehoord dat je een wagen niet achteruit aan kan trekken maar hij beweert het tegendeel. Ik weet niks dus hou mijn mond. Twee keer rolt de bus achteruit van de wagen af maar helaas geen resultaat. Hij vindt dat hij te weinig plaats heeft en trekt de bus weer op de wagen om vervolgens naar een locatie te rijden waar hij meer plaats heeft. Aangezien ik geen betere plannen heb volg ik gehoorzaam zijn aanwijzingen. Eenmaal op een andere locatie probeert hij het nog een keer maar nog steeds geen resultaat. Ik vraag hem of het niet handiger is om hem gewoon aan te trekken met een kabel. Daar had hij dan weer niet aan gedacht een keurt mijn plan goed. De kabel is vrij kort maar ik durf het wel aan. Ik wil tenslotte gewoon lekker naar huis. Na vijf meter start de bus. Ik wil hem eigenlijk een paar euro geven voor zijn inzet maar ik heb geen cash bij. Ik wil hem nog een tikje laten sturen maar daar wil hij niks van weten. Hij is zo blij als een ridder die een jonkvrouw redt uit de hoge toren. Hij heeft me geholpen en dat is zijn missie. Met trotse ogen neemt hij afscheid, op naar een volgend slachtoffer. Als ik thuis kom zijn alle keukens van de restaurants in de buurt al gesloten. We spreken nog snel wel wat af en kletsen wat bij. Nieuwe afspraak op de agenda. Met de bus is het ook goed gekomen gelukkig. Het probleem zat in het elektronische startmechanisme. Een woord wat ik waarschijnlijk alleen nog ga proberen te gebruiken met Scrabble…

16/08/2024

Zomaar een momentje

Mensen kijken is altijd leuk. Ik heb geen oordeel. Mooi om te zien hoe iedereen weer anders is. Uiterlijk en zeker ook verbaal. Ik zit rustig aan een biertje aan de rand van de grote feesttent. Rondkijkend zie ik twee mannen van rond de dertig met afwijkende kleding. Op dit jaarlijkse festijn zie je meteen wie er voor de sport komt en wie voor de hamburgers met bier. Een van de mannen kijkt rond en op een gegeven moment kijken we elkaar aan. Ik kijk hem voor een hetero man misschien net iets te lang aan en zie hem twijfelen. Hij steekt voorzichtig een hand op en groet me. Ik doe, om het niet te ongemakkelijk te maken, net alsof ik hem wel eens eerder zag maar heb werkelijk geen idee. Hij zegt iets tegen zijn maat en kijkt weer. Dan loopt hij naar me toe. Hij brabbelt wat. Ik herken het Belgisch Limburgs van mijn nichtjes maar kan er weinig van maken. Om de vijf woorden herken ik er een. Met een beetje fantasie lukt het om van die woorden zinnen te maken. Hij heeft niks met Motorcross. Hij heeft wel een dochter van elf welke op redelijk hoog niveau turnt. Met de eerste en tweede manche heeft hij eigenlijk niks, maar de derde is top. De dochter van iemand anders heeft iets met de cross en dat is haar vriendinnetje. Ze trainen iedere dag wel vijf uur. Hij vindt het knap maar zou het zelf niet op kunnen brengen. ‘Als je kind maar gelukkig is toch?’, zegt hij en neemt nog een slok. Hij is dronken, maar straalt geluk uit. Een vader die er even uit is en geniet van het moment. Als hij naar het toilet moet zet hij zijn tas even bij mijn voeten. ‘Ik moet even plassen’, denk ik dat hij zegt en verdwijnt. Even later komt hij terug met een biertje voor me. Voor het oppassen denk ik. Zijn maatje zoekend struikelt hij half over een schoorlijn van de tent. Dan pakt hij zijn tas en loopt weg. Hij vergeet niet te zwaaien en verdwijnt vervolgens lachend en waggelend in de menigte. ‘Waar ken jij hem nou van?’, vraagt mijn maat die alles heeft gadegeslagen. ‘Ik ken hem niet. Echt geen idee’. Het is de steeds meer vervagende spontaniteit die ik vaak mis…