HTIB Een groep Turkse arbeiders begon op 1 mei 1974 in Amsterdam het Turkse blad Gerçek (=Waarheid) te publiceren.

De zelfde personen hebben op 7 juli 1974 in Utrecht de Hollanda Türkiyeli Isçiler Birligi (HTIB=Turkse Arbeidersvereniging in Nederland) opgericht. De oprichters waren marxistisch georiënteerd en steunden de Communistische Partij Turkije (TKP). De doelstelling van de HTIB was in het begin tweeledig: de Turkse arbeiders in Nederland te betrekken bij de strijd van het Turkse volk voor een onafhanke

lijk en demokratisch Turkije, en de Turkse arbeiders in Nederland te organiseren en te helpen om voor hun rechten te strijden. Al spoedig na haar oprichting verhuisde de HTIB naar Amsterdam en probeerde daar haar contacten te verbreden en haar organisatie te versterken. In Amsterdam werkte de HTIB samen met het BAK (Buitenlandse Arbeiders Kollektief) tot deze organisatie zich zelf op 1 januarie 1977 ophief. Tussen 1975 en 1979 werd de organisatie uitgebreid met de afdelingen: Enschede, Nijmegen, Rotterdam (1975); Delft, Den Haag (1976); Venlo (1977); Eindhoven, Amsterdam (1978); Leiden 1979. In 1975 sloot de HTIB zich aan bij twee Europese organisaties van Turkse arbeiders; TBÖK (Het Europese Comité voor Vrede en Vrijheid) en De ATTF (Federatie van Turkse Arbeidersverenigingen in Europa). Verder onderhield de HTIB veel contacten met de FIDEF (Federatie van Turkse Arbeiders Verenigingen in de Bonds Republiek Duitsland), de BTIB (Vereniging van Arbeiders uit Turkije in België) en de ITIB (Vereniging van Arbeiders uit Turkije in Engeland). Deze organisaties volgden dezelfde politieke lijn als de HTIB en steunden eveneens de TKP. Begin 1976 verhuisde de fascistische MHP (Nationalistische Bewegingspartij) met haar knokploeg de Grijze Wolven vanuit de BRD naar Rotterdam. De HTIB begon daarop de Turkse arbeiders te informeren over de achtergronden en de bedoelingen van de MHP/Grijze Wolven. Tevens probeerde de HTIB met andere organisaties de MHP te laten verbieden zoals in Duitsland gebeurd is. In het zelfde jaar heeft de HTIB zitting genomen in het Landelijk Aktiekomitee Wet Arbeid Buitenlanders (LAKWAB). In 1979 was de HTIB ook een van de 18 oprichters van het Platform (Platform van Buitenlandse Organisaties), de organisatorische vorm van de gemeenschappelijke standpunten van de buitenlandse organisaties tegenover de SWBW (Stichting Welzijn Buitenlandse Arbeiders). In ditzelfde jaar werden mede op initiatief van de HTIB twee nieuwe en zelfstandige organisaties opgericht: HTÖB (Vereniging van Onderwijzers uit Turkije in Nederland) en HTKB (Vereniging van Vrouwen uit Turkije in Nederland). Op 12 september 1980 kwam in Turkije een militaire junta aan de macht. Na deze staatsgreep kwamen er politieke vluchtelingen naar Nederland, waaronder een aantal TKP bestuurders. Deze mensen werkten binnen de HTIB actief of werkten met de HTIB samen. Een aantal TKP-ers, de voorzitter van de HTIB en de voorzitster van de HTKB hebben in 1982 het Nederlands Turkije Komitee voor de Verdediging van Mensenrechten en Demokratie (NTKVMD) opgericht om solidariteitsactiviteiten met Turkije te organiseren. Het tiende congres van de HTIB, gehouden in 1986, stelde vast dat de Turkse migranten in Nederland over het algemeen niet naar Turkije zouden terugkeren, maar dat hun verblijf in Nederland blijvend van aard zou zijn. Dat had tot gevolg dat de HTIB voortaan prioriteit gaf aan haar activiteiten betreffende de situatie in Nederland, en niet meer aan die betreffende de situatie in Turkije, zoals tot dan toe het geval was. Na het congres probeerde de HTIB beter samen te werken met andere Turkse migrantenorganisaties, niet alleen linkse, maar ook religieuze en conservatieve. Het meest concrete voorbeeld was het IOT (Inspraak Orgaan Turken in Nederland) dat in hetzelfde jaar opgericht werd. In de tweede helft van de jaren tachtig deed zich een crisis voor in het communisme. "Perestrojka" en "glasnost" brachten heel veel discussies met zich mee in de communistische beweging, zowel op het internationale als op het nationale vlak. In deze periode besloot de TKP met de TIP (Turkse Arbeiders Partij) te fuseren en naar Turkije terug te keren om zich als TBKP (Verenigde Communistische Partij van Turkije) te laten legaliseren. Een groot gedeelte van het kader van de HTIB bestond uit 'eerste generatie-trekarbeiders', die sterk geïnteresseerd waren in de Turkse politiek en gebonden aan de TKP. Naarmate de aandacht van de partij zich weer meer op Turkije richtte, daalde het enthousiasme van deze kaderleden. Door de heftige discussies en politieke afrekeningen binnen de partij werd ook de HTIB beïnvloed. Na de dood van voorzitter Nihat Karaman, die voor velen de bindende factor was, verliet een aantal kaderleden de organisatie en nam de invloed van het centrale apparaat over de afdelingen af. Desondanks functioneert de HTIB nog steeds als een migranten organisatie met een links accent, waarbij haar activiteiten geheel gericht zijn op de (Turkse) migranten en hun problemen in Nederland.

PERSBERICHT30-05-2026Het Nederlandse parlement is geen plek voor racistische propagandaParlementen zijn de tempels van d...
01/06/2026

PERSBERICHT

30-05-2026

Het Nederlandse parlement is geen plek voor racistische propaganda

Parlementen zijn de tempels van de democratie. Ook het Nederlandse parlement is, met zijn sterke en diepgewortelde traditie, een pijler van onze parlementaire democratie. In het parlement kunnen uiteenlopende opvattingen vrij worden geuit. Racistische, discriminerende uitingen en propaganda die geweld of oorlog verheerlijkt, horen daar echter niet thuis. Dergelijke uitingen vallen niet onder de vrijheid van meningsuiting en zijn bovendien volgens de Nederlandse Grondwet en wetgeving strafbaar.

Op 26 mei jl. verklaarde Lidewij de Vos, de zichtbare leider van Forum voor Democratie (FVD), tijdens een parlementair debat dat “Nederland toebehoort aan het witte ras” en dat mensen die daar niet toe behoren naar hun land van herkomst zouden moeten worden teruggestuurd. Daarnaast gebruikte zij de term “omvolking”. Een dergelijke uitspraak is zonder precedent in de geschiedenis van het Nederlandse parlement en heeft terecht tot brede verontwaardiging geleid. Ook Thierry Baudet, de feitelijke leider van FVD, heeft in het verleden vergelijkbare opvattingen geuit. Daarnaast hebben andere racistische politici, onder wie Geert Wilders, zich geregeld van soortgelijke retoriek bediend. Wilders werd destijds zelfs vervolgd en veroordeeld vanwege zijn racistische uitspraak over “minder Marokkanen”. Het is vermeldenswaard dat onze organisatie HTIB destijds tot de eisende partijen behoorde.

Het moet duidelijk worden gezegd: het Nederlandse parlement is geen speelterrein voor racisten. Het parlement behoort toe aan ons allemaal die in dit land wonen. Als oudste organisatie van migranten uit Turkije in Nederland veroordelen wij dergelijke racistische uitlatingen ten strengste.

Iedereen die in Nederland woont is gelijkwaardig. Mensen mogen niet worden verdeeld op basis van huidskleur, afkomst of geloofsovertuiging. Racistische en populistische retoriek dient slechts één doel: de samenleving polariseren en groepen tegen elkaar opzetten.

Racistische kringen proberen steun te winnen door migratie en asielzoekers als zondebok te gebruiken en de bevolking op te hitsen. Dat zij daarbij methoden hanteren en taal gebruiken die doen denken aan die van de nazi’s in Duitsland, laat duidelijk zien wat hun werkelijke gezicht en bedoelingen zijn. Dat deze retoriek samenvalt met de recente aanvallen op opvanglocaties voor asielzoekers toont aan dat racistische groeperingen hun activiteiten naar een nieuw en gevaarlijker niveau hebben getild. Dit alles maakt duidelijk dat wij als democraten waakzamer moeten zijn dan ooit.

Racisten moeten niet vergeten dat wij in dit oude continent, dat de verschrikkingen van het nazisme en de Holocaust heeft meegemaakt, nooit zullen toestaan dat een dergelijke tragedie zich herhaalt. Ongeacht geloof of etnische afkomst zullen wij samenleven in vrede en democratie. Wij zijn hier, en wij zullen hier blijven. Als racisten denken dat er geen tegenstem is, vergissen zij zich.

Wie met enige afstand naar de geschiedenis kijkt, ziet dat racisten nooit blijvend succes hebben geboekt. Zij hebben niets anders achtergelaten dan bloedvergieten en verdriet. Uiteindelijk hebben degenen gewonnen die stonden voor democratie, gelijkheid, vrijheid en vrede. Ook deze keer zal dat zo zijn. Daar zijn wij van overtuigd.

Hollanda Türkiyeli İşçiler Birliği (HTİB)
Hollanda Türkiyeli İşçiler Birliği (HTİB)

BASIN BİLDİRİSİ 30-05-2026Hollanda parlamentosu ırkçı propagandanın yeri değildirParlamentolar demokrasinin mabedidir. H...
01/06/2026

BASIN BİLDİRİSİ
30-05-2026
Hollanda parlamentosu ırkçı propagandanın yeri değildir
Parlamentolar demokrasinin mabedidir. Hollanda parlamentosu da güçlü ve köklü geleneğiyle parlamenter demokrasimizin mabedidir. Parlamentoda her görüş özgürce dile getirilebilir. Ama ırkçı, ayırımcı, şiddet ve savaş propagandası yapılamaz. Çünkü bunlar düşünce özgürlüğü kapsamına girmezler. Ayrıca Hollanda anayasasına ve yasalarına göre suç teşkil ederler.
Geçtiğimiz 26 Mayıs tarihinde FVD’nin görünürdeki lideri Lidewij de Vos parlamentoda yaptığı konuşmada “Hollanda beyaz ırka aittir ve bu ırktan olmayanların geldikleri ülkelere gönderilmesini’ istemesi ve ‘omvolking’ sözcüğünü kullanması Hollanda’nın parlamento tarihinde ilktır ve geniş tepkilere yol açmıştır. FVD’nin arka plandaki gerçek lideri Thierry Baudet de geçmişte benzer görüşler ileri sürmüştü. Ayrıca başta Wilders olmak üzere diğer ırkçı şahsiyetler de zaman zaman benzer söylemlerde bulunmuşlardı. Hatta Wilders ‘minder Marokkanın’ ırkçı söyleminden ötürü mahkemede yargılanmış ve mahkum olmuştu. Davacılar arasında örgütümüz HTİB’in de bulunduğunu bu arada belirtelim.
Şunu açıkça söylemek gerekir ki Hollanda parlamentosu ırkçıların at oynattığı bir meydan değildir. O bu topraklarda yaşayan hepimizin parlamentosudur ve Türkiyeli göçmenlerin en eski örgütü olarak bu tür ırkçı söylemleri şiddetle protesto ediyoruz.
Hollanda’da yaşayan herkes eşittir, beyaz, siyah veya farklı inançlara göre ayrıştırılamaz. Bu toplumu kamplaştırıp, birbirine düşman etmekten başka bir şeye yaramayan ırkçı, popülist bir söylemdir.
Irkçı çevreler göç ve sığınmacılar olayını kullanarak halkı kışkırtıp güç kazanmaya çalışıyorlar. N**ilerin Almanya’da uyguladığı yöntemleri kullanmaları ve benzer söylemlerde bulunmaları gerçek yüzlerinin ve niyetlerinin ne olduğunu açıkça gösteriyor. Bu söylemlerin son zamanlarda sığınmacıların kamplarına yapılan saldırılarla paralelllik taşıması ırkçı çevrelerin çalışmalarını yeni ve bir üst düzeye taşıdıklarını gösteriyor. Bütün bunlar biz demokratların her zamankinden fazla uyanık olması gerektiğini gösteriyor.
Irkçılar şunu unutmasınlar ki İkinci Dünya Savaşı’nda N**i deneyimini ve Yahudi soykırımını yaşamış olan bu yaşlı kıtada yaşayan bizler tekrar benzer bir felakete izin vermeyeceğiz. Hangi inançtan ve hangi etnik kökenden olursa olsun hepimiz bu topraklarda barış ve demokrasi içerisinde yaşayacağız. Biz buradayız ve burada yaşamaya devam edeceğiz. Irkçılar meydanın boş olduğunu düşünüyorlarsa yanıldıklarını şimdiden söylemek isteriz.
Eğer tarihe şöyle kuşbakışı bakarsak, ırkçıların hiç bir zaman kalıcı bir başarı edemediklerini, arkalarında kandan ve gözyaşından başka bir şey bırakmadıklarını görürüz. Kazananlar daima demokrasiden, eşitlikten, özgürlüklerden, barıştan yana olanların olmuştur. Bu kez de öyle olacaktır. Buna inancımız tamdır.
Hollanda Türkiyeli İşçiler Birliği (HTİB)

HTIB doet aangifte tegen Kamerlid Markuszower wegens oproepen tot geweld enhaatzaaienAmsterdam, 18 mei 2026HTIB doet aan...
22/05/2026

HTIB doet aangifte tegen Kamerlid Markuszower wegens oproepen tot geweld en
haatzaaien

Amsterdam, 18 mei 2026

HTIB doet aangifte tegen Kamerlid Markuszower wegens oproepen tot geweld en
haatzaaien.

HTIB (Turkse Arbeidersvereniging Nederland) heeft besloten aangifte te doen tegen Kamerlid
Markuszower naar aanleiding van diens uitlatingen die naar het oordeel van de organisatie
aanzetten tot haat en geweld.HTIB is van mening dat de betreffende uitspraken ruimschoots de grenzen van het democratisch
debat overschrijden en dat deze verwerpelijke uitspraken bijdragen aan verdere polarisatie en
maatschappelijke onveiligheid.
Van een volksvertegenwoordiger (al is deze niet van onbesproken gedrag) mag worden verwacht
dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn woorden en bijdraagt aan de rechtsstaat, in plaats
van bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten.
“De uitlatingen van Markuszower zijn moreel verwerpelijk en een parlementslid onwaardig. Wie
vanuit een publieke functie oproept tot vijanddenken en geweld legitimeert, tast de fundamenten
van onze democratische samenleving aan,
HTIB benadrukt dat vrijheid van meningsuiting geen vrijbrief is voor haatzaaien of het
aanwakkeren van geweld. Juist gekozen vertegenwoordigers dragen een bijzondere
verantwoordelijkheid om zorgvuldig, verbindend en binnen de grenzen van de wet te handelen.
Met de aangifte wil HTIB een duidelijke grens trekken tegen verdere normalisering van
opruiende en ontmenselijkende retoriek in het publieke debat.

Voor verdere informatie:
M. Ayranci
(06-22202879)

HTIB (Turkse Arbeidersvereniging Nederland)

PersberichtAmsterdam, 07 mei 2026In een uitmuntend geschreven artikel in Trouw wordt een rapport belicht van de Staatsco...
08/05/2026

Persbericht

Amsterdam, 07 mei 2026

In een uitmuntend geschreven artikel in Trouw wordt een rapport belicht van de Staatscommissie tegen Discriminatie en Racisme waarbij de uiteindelijke conclusie lijkt dat overheden moeten stoppen met het profileren van burgers op basis van grote hoeveelheden data.

Verheugd maar toch met gepaste verbijstering heeft HTIB van het gestelde in het rapport kennisgenomen, verheugd omdat wij ons kunnen vinden in de conclusies van het rapport. Verbaasd omdat HTIB en aanverwante organisaties deze geluiden al jaren hebben laten horen en hebben benadrukt dat een transparante niet gekleurde aanpak van bepaalde problemen de enige waardevolle uitkomst is.

Te vaak wordt ‘vergeten’ dat BSN-nummers en algoritmen niet slechts cijfers zijn maar echte mensen van vlees en bloed wier levens worden verwoest door de maatregelen die leiden tot institutionele uitsluiting en kennelijk onderscheid maken tussen verschillende groepen van onze maatschappij waardoor het ‘wij en zij’ gevoel alleen maar versterkt wordt.

Zonder twijfel staat vast dat de overheid zich absoluut niet laat leiden door Artikel 1 van onze grondwet en zich meer en meer laat verleiden tot polarisatie.

Daarnaast moet worden onderkend dat etnische profilering niet enkel een technisch of uitvoeringsprobleem is, maar nadrukkelijk ook een politiek probleem. Het los behandelen van deze praktijken van de bredere ontwikkelingen binnen het politieke landschap leidt af van de werkelijke oorzaken van discriminatie, namelijk een klimaat waarin polarisatie, wantrouwen en het aanwijzen van bevolkingsgroepen steeds verder worden genormaliseerd.

Het rapport van de Staatscommissie laat overduidelijk zien dat de waarschuwingen die wij al jarenlang uiten niet uit de duim gezogen waren en nu, meer dan ooit is het aan de overheid om te zorgen voor een werkelijke fundamentele verandering en niet slechts een houding waarbij het enige doel lijkt een nieuw schandaal te voorkomen.

HTIB – Hollanda Türkiyeli İşçiler Birliği (Turkse Arbeidersvereniging in Nederland)

6 Mayıs 1972…Bir ülkenin hafızasına kazınan, üç genç fidanın darağacında hayattan koparıldığı gün…Deniz Gezmiş, Hüseyin ...
06/05/2026

6 Mayıs 1972…

Bir ülkenin hafızasına kazınan, üç genç fidanın darağacında hayattan koparıldığı gün…

Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan…
Onlar, bağımsızlık, eşitlik ve özgürlük idealleriyle yola çıkan; gençliklerini, hayallerini ve hayatlarını bu uğurda ortaya koyan üç devrimciydi.

Henüz hayatlarının baharında, bir dönemin karanlığında idam sehpasına yürüdüler.

Ama ne inançlarını teslim ettiler ne de başlarını eğdiler.
Son sözleri, bir kuşağın cesaretini ve direncini tarihe kazıdı.

Bugün, aradan geçen onca yıla rağmen; onların adı hâlâ adalet arayışında, eşitlik mücadelesinde ve özgürlük hayallerinde yaşamaya devam ediyor.

Çünkü bazı hayatlar, sona erdirilse bile fikirleri susturulamaz.

6 Mayıs; yalnızca bir yas günü değil, aynı zamanda hatırlamanın, yüzleşmenin ve mücadeleye sahip çıkmanın günüdür.

Onları anmak, sadece geçmişe bakmak değil; bugün hâlâ süren adaletsizliklere karşı söz söyleme sorumluluğunu da hatırlamaktır.

Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan’ı saygıyla, özlemle ve mücadelelerine bağlılıkla anıyoruz.

Unutmadık, unutturmayacağız.

HTIB - Hollanda Turkiyeli Isciler Birligi

Amsterdam,04-05-2026De Bevrijding van NederlandDe herdenking van de oorlogsslachtoffers vandaag en van de bevrijding van...
04/05/2026

Amsterdam,
04-05-2026

De Bevrijding van Nederland

De herdenking van de oorlogsslachtoffers vandaag en van de bevrijding van Nederland morgen is niet alleen het herinneren van een datum. Het is het herdenken van de strijd van degenen die zich verzetten tegen het fascisme en die solidariteit en menselijke waardigheid verdedigden.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Nederland in 1940 bezet door nazi-Duitsland. Deze bezetting was niet alleen een militaire controle, maar ook het opleggen van systematische onderdrukking, uitbuiting en onmenselijk beleid. Vooral de Joodse bevolking werd doelwit. Nederlandse Joden werden geregistreerd, van hun rechten beroofd, geïsoleerd van de samenleving en uiteindelijk naar concentratiekampen gestuurd. Tienduizenden keerden nooit terug.

Tegen deze onderdrukking was er zowel stilte als verzet. Arbeiders, studenten en gewone mensen organiseerden zich tegen het naziregime. Er werden stakingen gehouden, ondergedoken Joden werden geholpen en er ontstond een ondergrondse pers. De grote arbeidersstaking van 1941 was niet alleen economisch, maar ook een duidelijke antifascistische en antiracistische opstand. Dit was een van de meest concrete voorbeelden van de georganiseerde kracht van het volk.

Verzet was niet gemakkelijk en de prijs was hoog. Degenen die werden opgepakt, werden gemarteld, geëxecuteerd of naar kampen gestuurd. Toch gaven mensen niet op. Omdat het niet alleen ging om overleven, maar om mens te blijven.

In 1945 kwam er een einde aan de nazi-bezetting en herwon Nederland zijn vrijheid. Maar deze vrijheid kwam na enorme verliezen. Vooral de Joodse gemeenschap was bijna vernietigd. Daarom is 5 mei niet alleen een dag van “bevrijding”, maar ook een dag van rouw, confrontatie en herinnering.

Bij het herdenken van deze geschiedenis vandaag is het niet genoeg om alleen over het verleden te spreken. We moeten begrijpen onder welke omstandigheden fascisme, racisme en discriminatie groeien. Deze ideologieën ontstaan niet plotseling; ze voeden zich met crises, ongelijkheid en stilte.

Daarom is herdenken ook een verantwoordelijkheid. Het betekent je uitspreken tegen onderdrukking, solidariteit tonen met de onderdrukten en “nooit

Hollanda’nın Kurtuluşu04-05-2026Bugün savaş kurbanlarını anmak ve yarın Hollanda’nın kurtuluşunu hatırlamak yalnızca bir...
04/05/2026

Hollanda’nın Kurtuluşu

04-05-2026

Bugün savaş kurbanlarını anmak ve yarın Hollanda’nın kurtuluşunu hatırlamak yalnızca bir tarihi tarihin anılması değildir. Bu, faşizme karşı direnen ve dayanışmayı ile insan onurunu savunanların mücadelesini anmaktır.

İkinci Dünya Savaşı sırasında Hollanda 1940 yılında N**i Almanyası tarafından işgal edildi. Bu işgal yalnızca askerî bir kontrol değil, aynı zamanda sistematik baskı, sömürü ve insanlık dışı politikaların dayatılmasıydı. Özellikle Yahudi nüfus hedef alındı. Hollandalı Yahudiler kaydedildi, haklarından mahrum bırakıldı, toplumdan izole edildi ve sonunda toplama kamplarına gönderildi. On binlercesi asla geri dönmedi.

Bu baskıya karşı hem sessizlik hem de direniş vardı. İşçiler, öğrenciler ve sıradan insanlar N**i rejimine karşı örgütlendi. Grevler düzenlendi, saklanan Yahudilere yardım edildi ve yeraltı basını ortaya çıktı. 1941’deki büyük işçi grevi yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda açık bir antifaşist ve antırkçı bir isyandı. Bu, halkın örgütlü gücünün en somut örneklerinden biriydi.

Direniş kolay değildi ve bedeli yüksekti. Yakalananlar işkence gördü, idam edildi ya da kamplara gönderildi. Buna rağmen insanlar vazgeçmedi. Çünkü mesele yalnızca hayatta kalmak değil, insan kalabilmekti.

1945’te N**i işgali sona erdi ve Hollanda özgürlüğüne kavuştu. Ancak bu özgürlük büyük kayıpların ardından geldi. Özellikle Yahudi toplumu neredeyse yok edildi. Bu nedenle 5 Mayıs yalnızca bir “kurtuluş” günü değil, aynı zamanda bir yas, yüzleşme ve hatırlama günüdür.

Bugün bu tarihi anarken sadece geçmişi konuşmak yeterli değildir. Faşizmin, ırkçılığın ve ayrımcılığın hangi koşullarda büyüdüğünü anlamalıyız. Bu ideolojiler aniden ortaya çıkmaz; krizlerden, eşitsizlikten ve sessizlikten beslenirler.

Bu yüzden anmak aynı zamanda bir sorumluluktur. Baskıya karşı ses çıkarmak, ezilenlerle dayanışma göstermek ve “bir daha asla” demek—ve bunu gerçekten hayata geçirmek anlamına gelir.

Özgürlük kendiliğinden gelmez. Özgürlük mücadeleyle kazanılır ve ancak dayanışmayla korunabilir.

Hollanda Türkiyeli İşçiler Birliği

📆 1 Mayis 2026 Cuma⏰ Saat 13:30📍 Amsterdam – Museumplein1 Mayıs, emeğin tarihsel mücadelesinin, dayanışmanın ve kolektif...
20/04/2026

📆 1 Mayis 2026 Cuma

⏰ Saat 13:30

📍 Amsterdam – Museumplein

1 Mayıs, emeğin tarihsel mücadelesinin, dayanışmanın ve kolektif direnişin günüdür. Bugün, yalnızca çalışma yaşamına dair sorunları değil, aynı zamanda dünyanın dört bir yanında derinleşen krizleri de birlikte düşünmek zorundayız.

Kapitalist sistemin yarattığı eşitsizlikler her geçen gün daha da büyürken, emekçiler güvencesizliğe, düşük ücretlere ve ağır çalışma koşullarına mahkûm edilmektedir. Yaşam giderek pahalılaşırken, temel haklar bile erişilmesi zor ayrıcalıklara dönüştürülmektedir. Gençler gelecek kaygısıyla, kadınlar çifte sömürüyle, göçmenler ise en ağır emek sömürüsü biçimleriyle karşı karşıya bırakılmaktadır.

Bununla birlikte dünya, yeni savaşların, işgallerin ve jeopolitik çatışmaların gölgesinde yanmaktadır. Savaşlar yalnızca cephelerde değil; şehirlerde, işyerlerinde ve günlük yaşamda da yıkım üretmektedir. Emekçiler her ülkede aynı gerçeklikle yüz yüzedir: Savaşın bedelini de, krizin yükünü de yine halklar ve çalışan sınıflar ödemektedir. Silahlanmaya ayrılan dev bütçeler, sosyal hakların ve kamusal hizmetlerin gasp edilmesine yol açmaktadır.

Bizler, bu düzenin kaçınılmaz olmadığını biliyoruz. Barışın, adaletin ve eşitliğin mümkün olduğu bir dünyanın ancak ortak mücadeleyle kurulabileceğine inanıyoruz.

Bu 1 Mayıs’ta, Amsterdam Museumplein’de bir araya gelerek hem emeğin tarihini hatırlamak hem de bugünün savaşlara, eşitsizliklere ve adaletsizliklere karşı sözümüzü
birlikte büyütmek istiyoruz.

Tüm emekçileri, gençleri, sanatçıları ve barıştan yana olan herkesi 1 Mayıs’ta Museumplein’de buluşmaya davet ediyoruz.

Yaşasın 1 Mayıs!

Yaşasın barış, dayanışma ve halkların kardeşliği!

07/04/2026

📆 22 Nisan Çarşamba / Woensdag 22 april
⏰ 19:30
📍 Oranjekerk - Van Ostadestraat 151-hs, Amsterdam

Biletler / tickets:

https://events.flextickets.nl/event/gomidas

"Şarkıları dinlerken hikâyeleri gördüm, her hikâyede beni buldum.
Kendimin okulu oldum duyduğum her ezgide.
Her ağacın bir adı varmış, her insanın bir şarkısı."

Gomidas Vartabed, Osmanlı döneminde Kütahya'da dünyaya gelmiş, yolu Eçmiyadzin, İstanbul, Berlin ve Paris'e düşmüş; Ermeni, Anadolu ve dünya kültürüne derin izler bırakmış, müzikolog, besteci ve koro şefi bir rahip. Hem Anadolu'yu hem "Müzik Kutusu" dediği Ermenistan'ı çok iyi tanıyan, ilhamını bu topraklardan alan, "sesinin duyulduğu her yer deniz kıyısı olan" bu özel sesin, Gomidas'ın yolculuğu birçok trajik hikâyeyle şekilleniyor.

1915'te Ermeni aydınlarla birlikte İstanbul'dan sürülüşünün ardından hayatının son 18 yılını sessizliğe gömülerek geçirdiği akıl hastanesinde, yakın arkadaşının ona miras bıraktığı hayali koyunun peşinden seslenerek kendi hayat hikâyesinde sıra dışı bir yolculuğa çıkartıyor seyirciyi.

Hikâyeyi Gomidas'ın ağzından dinlerken 40
kişilik topluluğuyla Lusavoriç Korosu karaktere eşlik ediyor.

Een groep Turkse arbeiders begon op 1 mei 1974 in Amsterdam het Turkse blad Gerçek (=Waarheid) te publiceren. De zelfde personen hebben op 7 juli 1974 in Utrecht de Hollanda Türkiyeli Isçiler Birligi (HTIB=Turkse Arbeidersvereniging in Nederland) opgericht. De oprichters waren marxistisch georiënteerd en steunden de Communistische Partij Turkije (TKP).

De doelstelling van de HTIB was in het begin tweeledig: de Turkse arbeiders in Nederland te betrekken bij de strijd van het Turkse volk voor een onafhankelijk en demokratisch Turkije, en de Turkse arbeiders in Nederland te organiseren en te helpen om voor hun rechten te strijden.

Al spoedig na haar oprichting verhuisde de HTIB naar Amsterdam en probeerde daar haar contacten te verbreden en haar organisatie te versterken. In Amsterdam werkte de HTIB samen met het BAK (Buitenlandse Arbeiders Kollektief) tot deze organisatie zich zelf op 1 januarie 1977 ophief.

Tussen 1975 en 1979 werd de organisatie uitgebreid met de afdelingen: Enschede, Nijmegen, Rotterdam (1975); Delft, Den Haag (1976); Venlo (1977); Eindhoven, Amsterdam (1978); Leiden 1979.

In 1975 sloot de HTIB zich aan bij twee Europese organisaties van Turkse arbeiders; TBÖK (Het Europese Comité voor Vrede en Vrijheid) en De ATTF (Federatie van Turkse Arbeidersverenigingen in Europa). Verder onderhield de HTIB veel contacten met de FIDEF (Federatie van Turkse Arbeiders Verenigingen in de Bonds Republiek Duitsland), de BTIB (Vereniging van Arbeiders uit Turkije in België) en de ITIB (Vereniging van Arbeiders uit Turkije in Engeland). Deze organisaties volgden dezelfde politieke lijn als de HTIB en steunden eveneens de TKP.

Begin 1976 verhuisde de fascistische MHP (Nationalistische Bewegingspartij) met haar knokploeg de Grijze Wolven vanuit de BRD naar Rotterdam. De HTIB begon daarop de Turkse arbeiders te informeren over de achtergronden en de bedoelingen van de MHP/Grijze Wolven. Tevens probeerde de HTIB met andere organisaties de MHP te laten verbieden zoals in Duitsland gebeurd is. In het zelfde jaar heeft de HTIB zitting genomen in het Landelijk Aktiekomitee Wet Arbeid Buitenlanders (LAKWAB). In 1979 was de HTIB ook een van de 18 oprichters van het Platform (Platform van Buitenlandse Organisaties), de organisatorische vorm van de gemeenschappelijke standpunten van de buitenlandse organisaties tegenover de SWBW (Stichting Welzijn Buitenlandse Arbeiders).

In ditzelfde jaar werden mede op initiatief van de HTIB twee nieuwe en zelfstandige organisaties opgericht: HTÖB (Vereniging van Onderwijzers uit Turkije in Nederland) en HTKB (Vereniging van Vrouwen uit Turkije in Nederland).

Op 12 september 1980 kwam in Turkije een militaire junta aan de macht. Na deze staatsgreep kwamen er politieke vluchtelingen naar Nederland, waaronder een aantal TKP bestuurders. Deze mensen werkten binnen de HTIB actief of werkten met de HTIB samen. Een aantal TKP-ers, de voorzitter van de HTIB en de voorzitster van de HTKB hebben in 1982 het Nederlands Turkije Komitee voor de Verdediging van Mensenrechten en Demokratie (NTKVMD) opgericht om solidariteitsactiviteiten met Turkije te organiseren.

Het tiende congres van de HTIB, gehouden in 1986, stelde vast dat de Turkse migranten in Nederland over het algemeen niet naar Turkije zouden terugkeren, maar dat hun verblijf in Nederland blijvend van aard zou zijn. Dat had tot gevolg dat de HTIB voortaan prioriteit gaf aan haar activiteiten betreffende de situatie in Nederland, en niet meer aan die betreffende de situatie in Turkije, zoals tot dan toe het geval was.

Na het congres probeerde de HTIB beter samen te werken met andere Turkse migrantenorganisaties, niet alleen linkse, maar ook religieuze en conservatieve. Het meest concrete voorbeeld was het IOT (Inspraak Orgaan Turken in Nederland) dat in hetzelfde jaar opgericht werd. In de tweede helft van de jaren tachtig deed zich een crisis voor in het communisme.

"Perestrojka" en "glasnost" brachten heel veel discussies met zich mee in de communistische beweging, zowel op het internationale als op het nationale vlak. In deze periode besloot de TKP met de TIP (Turkse Arbeiders Partij) te fuseren en naar Turkije terug te keren om zich als TBKP (Verenigde Communistische Partij van Turkije) te laten legaliseren. Een groot gedeelte van het kader van de HTIB bestond uit 'eerste generatie-trekarbeiders', die sterk geïnteresseerd waren in de Turkse politiek en gebonden aan de TKP. Naarmate de aandacht van de partij zich weer meer op Turkije richtte, daalde het enthousiasme van deze kaderleden. Door de heftige discussies en politieke afrekeningen binnen de partij werd ook de HTIB beïnvloed. Na de dood van voorzitter Nihat Karaman, die voor velen de bindende factor was, verliet een aantal kaderleden de organisatie en nam de invloed van het centrale apparaat over de afdelingen af.

Desondanks functioneert de HTIB nog steeds als een migranten organisatie met een links accent, waarbij haar activiteiten geheel gericht zijn op de (Turkse) migranten en hun problemen in Nederland.

Afscheidsprogramma voor Ünal PoyrazBeste vrienden,Hieronder vindt u het afscheidsprogramma voor onze geliefde Ünal.Progr...
30/03/2026

Afscheidsprogramma voor Ünal Poyraz

Beste vrienden,

Hieronder vindt u het afscheidsprogramma voor onze geliefde Ünal.

Programma:

01/April/2026 (Woensdag)

11:30 – 12:00 - Inloop gasten
12:00 – 13:00 – Ceremonie

13:00 – Vertrek naar Westgaarde begraafplaats
Begraafplaats Westgaard
Ookmeerweg 275, Amsterdam, Nederland

14:00 – Begrafenis
14:45 – 15:45 – Afscheid met koffie en thee

Vanwege de beperkte parkeergelegenheid in de buurt van het HTIB-kantoor in Amsterdam, wordt aangeraden gebruik te maken van het openbaar vervoer.

Hollanda Türkiyeli İşçiler Birliği (HTİB)

Adres:
Eerste Weteringplantsoen 2C souterain 1017 SJ, Amsterdam. Telefoon: 020-622 1820

Adres

Eerste Weteringplantsoen 2C Amsterdam
Amsterdam
1017SJ

Telefoon

020-6221820

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer HTIB nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar HTIB:

Delen