21/11/2017
Opvoeding is zelfopvoeding, dat wordt ook duidelijk in wat onze kinderen ons spiegelen... Waarin word jij gespiegeld door je kinderen?
Onze kinderen, grote spiegels
Ons kleinste gezinslid is nog geen 9 maanden oud, maar laat er geen gras over groeien qua ontwikkeling. Ik merk dat ik hem wat rust toewens... dat hij het leven mag bezien, in aandacht, achteruit leunend, op het kleed liggend, en zo zijn lijfje mag gaan ontdekken en de stappen gaan zetten. Maar deze kleine man kruipt, trekt zich overal aan op, doet stapjes langs de box, stoelen en kasten. In de kinderstoel zit hij naar voren, met zijn buikje tegen het tafelblad. Wanneer ik hem zachtjes naar achteren laat zakken, om lekker tegen de rugleuning te zitten, protesteert hij. Naar voren mama!
Onze oudste dame is ruim 5 jaar en wil graag VEEL. Komen we net thuis van een rozigmakende boswandeling en staat de vermoeidheid in haar ogen, vraagt ze al of ze nog met een vriendinnetje uit de straat mag spelen. Of we nog iets gaan DOEN. Ik gun haar lekker luieren op de bank, hangen en luisteren naar een mooi verhaal, met een dampende kop thee of chocolademelk. Wanneer ik duidelijk uitspreek dat er niet meer met anderen gespeeld gaat worden vandaag maar dat we lekker thuis blijven, is er na wat gemorrel vooral RUST en berusting. Slaan we een mooi voorleesboek open en gaat haar duim in de mond.
Wanneer ik in een ontspannen weekend tot de conclusie kom dat ik misschien wel een beetje teveel tegelijk wil, en dat ik zoveel onrust in mijn lijf heb, kijk ik met heel andere ogen naar onze kinderen: wat een spiegels zijn het toch! Prachtig, hoe ze me uitnodigen om tot rust te komen. Om achteruit te leunen in de stoel, een mooi boek te lezen op de bank. Om NEE te zeggen tegen alles wat ik ook nog wel zou willen of 'moeten'... Dat wat ik onze kinderen gun; gun ik mezelf dat eigenlijk ook?
Onze middelste zoon is 4 jaar en spiegelt mij op geheel eigen wijze. Als hij ook maar enigszins voelt dat er teveel wordt gewild of verwacht van hem, komt hij in een 'freeze'. Verroert zich niet meer. Als een ezeltje met gespreide poten blijft hij staan waar hij staat (of zitten waar hij zit, want vaak is er wel ergens een verstopplekje waar hij zich verschanst in dit soort situaties). Hij laat me ervaren dat het genoeg is, teveel. Dat we STIL mogen staan. Stil mogen worden.
Onze kinderen, onze leermeesters.
Waarin worden jullie opgeleid door je kinderen?