21/05/2017
ਨੋਟ-:: ਮੈ ਰਵੀਦਾਸੀਏ ਜਾੰ ਹਰੀਜਨ ਨਾ ਲਿੱਖਕੇ ਚਮਾਰ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋੰ ਕਰ ਰਿਹਾੰ ,ਕਿਉਕਿ ਮੈਂਨੂੰ ਇਹੋ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੈ|
ਭੋਲੂ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ 9-10 ਸਾਲਾੰ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਚਮਾਰਾੰ ਦਾ ਜਵਾਕ ਐ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼, ਹਮੇਸ਼ਾੰ ਆਖੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ,ਕਦੇ ਵੀ ਵੀਰੇ ਤੋੰ ਬਿਨਾੰ ਨਹੀੰ ਬੋਲਿਆ |
ਭੋਲੂ ਦੀ ਮਾੰ ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਕਈ ਘਰਾੰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਐ,ਇਸ ਦੇ ਇਵਜ਼ ਵਜੋੰ ਉਹ ਕੁੱਝ ਘਰਾੰ ਤੋੰ ਪੈਸੇ ਲੈੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਘਰਾੰ ਤੋੰ ਰੋਜ਼-ਮੱਰਾ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਦਾ ਸਮਾਨ|
ਭੋਲੂ ਦਾ ਖਾਲੀ ਡੋਲੂ ਦੇਖਕੇ ਮੈ ਪੱੁਛਿਆ," ਕੀ ਗੱਲ੍ਹ ਭੋਲੂ, ਦੁੱਧ ਨਹੀ ਮਿਲਿਆ"
"ਨਹੀ ਵੀਰੇ, ਤਾਈ ਕੀ ਇੱਕ ਮੱਝ ਨਹੀ ਮਿਲੀ, ਦੂਜੀ ਮੱਝ ਹਾਲੇ 10 ਕੁ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾੰ ਹੀ ਸੂਈ ਹੈ, ਤਾਈ ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਸੱਜਰ ਸੂਈ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਮਾਰਾੰ ਨੂੰ ਨਹੀ ਦਿੰਦੇ ਤਾੰ ਮੈ ਮੁੜ ਆਇਆ" , ਭੋਲੂ ਨੇ ਬੜੀ ਹੀ ਸਹਿਜਤਾ ਅਤੇ ਸਰਲਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇ ਉਹਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਕੋਈ ਨਵੀੰ ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ|
ਮੈ ਕੁੱਝ ਨਹੀ ਬੋਲਿਆ ਜਾੰ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਣ ਲਈ ਕੁੱਝ ਸੁੱਝਿਆ ਹੀ ਨਹੀ|
"ਚੰਗਾ ਵੀਰੇ, ਮੈ ਚੱਲਦਾੰ, ਭਾਪਾ ਉਡੀਕ ਦਾ ਹੋਊ, ਉਹਨੇ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਦਿਹਾੜੀ ਜਾਣਾ,ਉਹਨੂੰ ਦੱਸਾੰ ਜਾ ਕੇ, ਜੇ ਕਿਤੇ ਲੇਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾੰ ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਰੇਲ ਬਣਾ ਦੇਣੀ ਆ" ਇਹਨਾ ਕਹਿਕੇ ਉਹ ਚਲਿਆ ਗਿਆ |
ਉਸ ਦਿਨ ਪਤਾ ਨਹੀ ਭੋਲੂ ਦਾ ਭਾਪਾ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਗਿਆ ਜਾੰ ਨਹੀ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੱਟ ਹੋਣ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਜਰੂਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈ |
ਅਸੀ ਮੰਨੀਏ ਭਾਵੇ ਨਾ ਜ਼ਾਤ-ਪਾਤ, ਰੰਗ-ਨਸਲ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾੰ-ਦਿਮਾਗਾੰ ਵਿੱਚ ਨਸੂਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਸੀ ਪੁਸ਼ਤ ਦਰ ਪੁਸ਼ਤ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆੰ ਨਸਲਾੰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾੰ
ਅਸੀ ਭਾਵੇ ਜਿੰਨਾੰ ਮਰਜ਼ੀ ਪੜ੍ਹ-ਲਿੱਖ ਜਾਈਏ,ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਬਣ ਜਾਈਏ ਪਰ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਅੱਜ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾੰ ਸਾਲ ਪਿੱਛੇ ਖੜੀ ਹੈ|
ਬੀ.ਪੀ.ਰੰਗੀ
ਕਿਤਾਬ ... "ਸਦੀਆੰ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ" ਵਿੱਚੋ
