11/11/2016
ഞാന് ഒരു ശരാശരി മലയാളി.........................
ലോകത്തില് ഒരേ ഒരു അത്ഭുതമേ ഉള്ളൂ അത് എന്റെ ഭാരതം ആണ്... പക്ഷെ അത് എനിയ്ക്ക് അറിയണമെന്നില്ല ആസ്വദിക്കണമെന്നില്ല, അനുഭവിക്കണമെന്നില്ല.......
കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിലും ഇളകാത്ത ഒരു സംസ്കൃതി, കുത്തി ഒഴുകി വരുന്ന മഹാനദിയെ മാതാവ് ആയി കണ്ടു വിളക്ക് വെച്ചു ആയിരത്താണ്ടുകളായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഗംഗ ആരതി എനിയ്ക്ക് കാണണ്ട.
സഹസ്രാബ്ദത൦ മുന്പ് കല്ലുകൾ കൂട്ടി ചേർത്തു നിർമ്മിക്കുന്നതിന് പകരം ഒരു പര്വ്വതം തന്നെ തുരന്നു അതില് നിർമ്മിച്ചെടുത്ത എല്ലോറയിലെ ആദികൈലാസ ക്ഷേത്രവും ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകളും എനിയ്ക്ക് കാണണം എന്നില്ല.
കൃത്യമായ ഒരു സംഘാടകര് പോലും ഇല്ലാതെ അനേകായിരം വര്ഷങ്ങള് ആയി ഉജ്ജലമായി നടന്നു വരുന്ന,അനേക കോടി ജനങ്ങള് സംഗമിക്കുന്ന ഹരദ്വാറിലെയോ പ്രയഗിലെയോ...കുംഭമേളകള് എനിക്ക് കാണണ്ട
ആയിരം എക്കറില് പരന്നു കിടക്കുന്ന ‘പാടലിപുത്ര’ മെന്ന പുരാതന നഗരത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകള്, ദിവസങ്ങള് കണ്ടാല് തീരാത്ത ഗതകാല രാജ പ്രൗഢിയുടെ ശ്മശാനഭൂമികയായ ‘ഹമ്പി’യോ ഒരിക്കല് ലോകത്തിന്റെ വാണിജ്യ തലസ്ഥാനം ആയിരുന്ന ഇന്ന് സമുദ്രത്തിനടിയില് വിശ്രമിക്കുന്ന ദ്വാരകയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളോ കാണണം എന്നെനിക്കില്ല...
എന്റെ പൂര്വ്വികര്ക്ക് എനിയ്ക്ക് കൈമാറാൻ കഴിയാതെ വന്നതോ ആരൊക്കെയോ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചതോ ആയ കാലം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച കാലിബംഗാനോ ഹാരപ്പയോ മറ്റു സൈന്തവ നാഗരിക ശേഷിപ്പുകളോ ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല.കാണണമെന്നും ഇല്ല.....
ഗുരു അര്ജ്ജുനസിംഗനെടെയും സമ്പാജിയുടെയും രാജ പ്രിത്വിരാജിന്റെയും രക്തം വീണ മണ്ണും അവര് ഈ സംസ്കൃതിക്ക് വേണ്ടി അനുഭവിച്ച വേദന പേറുന്ന സ്ഥൂല സ്മാരകങ്ങളും എനിയ്ക്ക് കാണണ്ട.എന്റെ നാട്ടിലും ഉണ്ടത്രെ ചിലത്....
ലോതനിലെ മണ്മറഞ്ഞ കപ്പല്ശാലയോ ജന്തര് മന്തറിലെ ജ്യോതിശാസ്ത്ര കേന്ദ്രമോ സാഞ്ചിയിലെ സ്തൂപമോ പഠാനിലെ റാണി കെ വാവ് എന്ന വിവരിക്കാൻ കഴിയാത്ത മായ കാഴ്ച ആയ ‘ കിണറും മഥുര മീനാക്ഷി ക്ഷേത്രത്തിലെ ആയിരം കാൽമണ്ഡപമോ ഒന്നും എനിയ്ക്ക് കാണണ്ട..
അറിവിന്റെ മഹാസന്കേതങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രം വിക്രമശില, നളന്ത ,നാഗാര്ജ്ജുനകൊന്ട.. ആർഷ വിജ്ഞാനത്തിന്റെ അഗ്നി ഇന്നും കെടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന തഞ്ചാവൂരിലെ സരസ്വതി മഹല് ഗ്രന്ഥപ്പുര എനിയ്ക്ക് കാണണ്ട...
രാജസ്ഥാനിലെ അനേകം കൊട്ടാരങ്ങളോടു൦ എനിയ്ക്ക് അത്ര പ്രതിപത്തി ഇല്ല, തമിൾനാട്ടിലെയും ആന്ധ്രയിലെയും മഹാക്ഷേത്രങ്ങളും അവയുടെ ഗോപുരങ്ങളും പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും കാണാം...
ലോകത്തില് ഒരു രാജ്യത്തിനും സ്വപ്നം കാണാനാകാത്ത വിധം ചുരുങ്ങിയത് അയ്യായിരം വര്ഷത്തെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കണ്ണി മുറിയാതെ ഇടയ്ക്ക് എന്റെ നാട്ടില് പോലും നടന്നവരുന്ന, അതിരാത്രങ്ങളോ എനിയ്ക്ക് കാണണം എന്നു തോന്നിയിട്ടില്ല .....
ഭാരതത്തിന്റെ വിജ്ഞാന പാരമ്പര്യം പേറുന്ന ചരിത്രാതീതകാലം മുതല് സാമ്പ്രദായക സന്ന്യാസ സഭകളില് നടാന്നുവരുന്ന വിദൃതു ഗോഷ്ടിയോ വാക്യാര്ത്ഥ സദസ്സോ പോയിട്ട് എന്റെ നാട്ടില് നടന്നു വരുന്ന രേവതി പട്ടത്താനം. പോലും എനിക്ക് കാണണ്ട.
അവജ്ഞ്യയോടും ഭയത്തോടും ലോകം കാണുന്ന , ക്ഷുദ്രജീവികളെന്നു നാം വിളിക്കുന്ന പാമ്പുകള്,എലികള് തുടങ്ങി വാനരന്മാരു൦,മുതലകകളും വരെയുള്ള ജീവജാലങ്ങൾക്കൊപ്പം ജനങ്ങള് സമാധാനത്തോടെ , പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെ ഒരുമിച്ചു ഒരേ വീട്ടില് കഴിയുന്ന ഭാരത ഗ്രാമങ്ങള്, അവിടങ്ങളില് വീടുകള്ക്ക് പൂട്ടുകള് പോലും ഇല്ല .പക്ഷെ ഇതൊന്നും എനിയ്ക്ക് കാണണം എന്നു തോന്നാറില്ലത്തത് അവരുടെ ഭാഗ്യം....
തഞ്ചാവൂരിലെ സംഗീത സഭയോ ഖജുരാവോയിലെ ശില്പ ഭംഗിയോ അവിടെ നടക്കുന്ന വിഖ്യാത നൃത്തോത്സവമോ എനിയ്ക്ക് കാണണം എന്നില്ല, അല്ലെങ്കില് എന്തിനു .. എന്റെ ചുറ്റും തന്നെ എത്ര നാടന് കലാരൂപങ്ങളും അതിന്റെ ആഘോഷങ്ങളും ഊർധ്വശ്വാസം വലിക്കുന്നുണ്ട് .അവയൊന്നും എന്റെ വിഷയമേയല്ല .....
എനിയ്ക്ക് ഈ രാജ്യത്ത് ആകെ കാണാന് ഉള്ളത് ബ്രിട്ടിഷ്കാര് ഇന്ത്യന് നഗരങ്ങളിലെ ചൂടില് നിന്നും രക്ഷപ്പെടാന് അവധി എടുത്തു പോയിരുന്ന ഊട്ടി, മദ്യം സുലഭം ആയതു കൊണ്ടു ഗോവ .. സായിപ്പ് ലോകാത്ഭുതം എന്നു വിളിച്ചത് കൊണ്ടു താജ് മഹലും ഇഷ്ടമാണ്.സ്വര്ണ്ണവും ധനവും ഉണ്ടന്നു അറിഞ്ഞതിനു ശേഷം പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രവും കൊള്ളാം ...
പിന്നെ സ്കൂളില് നിന്നാണെങ്കിലും വീട്ടില് നിന്ന് ആണെങ്കിലും കുട്ടികളെ കൊണ്ടു പോകാന് നല്ലത് അന്യന്റെ വിസര്ജ്യ൦ നിറഞ്ഞ വാട്ടര് തീം പാര്ക്കുകള് ആണ്...
എന്റെ ഭാരതത്തില് നൂറു ജന്മം അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞാല് കണ്ടു തീരാത്ത അത്ഭുത കാഴ്ചകള്, മരുഭൂമി മുതല് മഞ്ഞുമലകള്വരെ ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാന് കാണാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്,
അപ്പുറത്തെ ജംഗ്ഷനിൽ ഉള്ള മൊബൈല് ടവറിനേക്കാള് അല്പംകൂടെ ഉയരമുള്ള പാരീസിലെ ഒരു ഈഫല് ടവറും , കാണുന്ന മൈതാനത്ത് താവളം അടിക്കുന്ന എക്സിബിഷന് സംഘത്തോടു ഒപ്പമുള്ള ജെയിന്റ് വീലിനെക്കാള് കുറച്ചുകൂടെ വലിപ്പമുള്ള ഒരു ലണ്ടന് ഐയ്യും നെന്മാറ-വല്ലങ്ങി വേലയെക്കാള് അല്പംകൂടെ പടക്കം കൂടുതല് പൊട്ടുന്ന ഒരു ദുബായി ന്യൂ ഇയര് സെലിബ്രേഷനും ഒക്കെ ആണ്...ഇതൊന്നും നടന്നില്ലങ്കില് മലേഷ്യക്ക് എങ്കിലും ഒന്ന് പോണം .. വെറുതെ ..
