18/05/2026
🎉😎माझ्या तरुणपणी, मी पगार नावाच्या एका सुंदर स्त्रीसोबत खूप चाळे करायचो.
ती महिन्याच्या पहिल्या तारखेला हसायची,
आणि तिसऱ्या तारखेपर्यंत, 'गुडबाय!' म्हणायची.
कधी ती मैत्रिणींसोबत बाहेर जायची,
कधी ती ईएमआय घेऊन पळून जायची,
आम्ही आमच्या खिशाच्या कोपऱ्यात तो शोधत राहायचो,
आणि ती तिच्या 'खर्चाचं' प्रदर्शन करायची!
मग एके दिवशी, आयुष्याने एक वळण घेतलं,
केस पांढरे व्हायला लागले,
गुडघे म्हणू लागले,
'दादा, कृपया थोडा वेळ आराम कर!'
तेवढ्यातच, एक नवीन नायिका अवतरली,
ना मेकअप, ना नखरे—एक साधी, गोड मुलगी.
तिचं नाव होतं 'पेन्शन',
आणि तिचा स्वभाव होता एक परिपूर्ण 'लाइफटाइम कनेक्शन'!
आता ती दर महिन्याला वेळेवर येते,
कधीही कारणं देत नाही, किंवा रुसून निघूनही जात नाही.
ती शांतपणे बँकेत येते आणि बसते,
आणि एसएमएस पाठवून स्वतःचं मनोरंजन करते!
“प्रिय ग्राहक, तुमची पेन्शन आली आहे…” हा संदेश ऐकूनच माझं मन आनंदाने भरून येतं.
जेव्हा आम्ही संध्याकाळचा चहा घ्यायला बसतो,
तेव्हा ती माझ्या कानात कुजबुजते, “काळजी करू नकोस, हिरो,
चित्रपट अजून चालू आहे… मी आहे ना…”
हो, पण ती एक अट घालते.
ती वर्षातून एकदा एक परीक्षा घेते—
ती आमच्याकडून ‘जीवन प्रमाणपत्रा’चा फॉर्म भरून घेते,
आणि प्रेमाने विचारते, “सांगा… तुम्ही अजून जिवंत आहात का?”
आम्हीसुद्धा अभिमानाने म्हणतो, “अरे भावा! टायगर अजून जिवंत आहे!”
आणि ऐका… हेच खरं प्रेम आहे.
जर आम्ही कधी गुपचूप बाहेर पडलो,
तर ती आमच्या जोडीदाराचा हात धरते आणि तिला न झुकता जगायला शिकवते.
कोणतीही तक्रार नाही, कोणतीही तक्रार नाही,
ती फक्त शांतपणे प्रत्येक जबाबदारी पार पाडते.
म्हणून मित्रांनो…
तुम्ही खूप प्रेम पाहिलं असेल,
पण अशी निष्ठा दुर्मिळ आहे.
जिथे पगाराने मला सोडले,
तिथे पेन्शन आयुष्यभर माझ्या पाठीशी उभी राहिली आहे.
*म्हणूनच मी म्हणते:—*
*वाढत्या वयाला घाबरू नका,*
*उद्याची चिंता करू नका..*
*जर पेन्शन तुमच्यासोबत असेल,*
*तर निवृत्तीसुद्धा 'हनिमून फेज'सारखी वाटते.*
माझ्या रिटायर झालेल्या मित्रासाठी
