08/03/2026
(Αυτοβιογραφικο long read αλλα το σηκωνει η ημερα)
Οταν γεννήθηκα, στην οικογενεια συνυπηρχαμε 4 γενιες γυναικων. Η προγιαγια μου, η Δεσποινα, που πεθανε οταν ημουν δεκαεξι. Η γιαγια μου, η Ελισσαβετ (την οποια φωναζαν με το υπεροχο Ελισσω). Η μαμα μου, η Μαρια. Και εγω, Ελισσαβετ επισης.
Η γιαγια η Δεσποινα, ηταν ενα μικροσκοπικο πλασματακι. Την θυμαμαι να καθεται σε ενα μικρο σκαμνακι, διπλα στη σομπα, παντα μαυροφορεμενη, παντα με τσεμπερι στο κεφαλι. Κυριως αμιλητη, φορτωμενη απο πολλαπλα πενθη, χρονια ταλαιπωριας αλλα και εν τελη, απαξιωσης. Δεν ηξερε ουτε να γραφει, ουτε να διαβαζει. Μικροπαντρεμενη, γεννησε και εχασε πολλα παιδια.
Η γιαγια μου πεθανε οταν ημουν τριανταπεντε. Μητριαρχικη φιγουρα, την θυμαμαι μονιμα να μαγειρευει, να πλενει, να σκουπιζει, να μας φροντιζει. Οι πιτες της αφηναν εποχη. Απο τα δεκαοκτω παντρεμενη, γεννησε δυο παιδια, εναν γιο και μια κορη. Ο γιος πεθανε μηνων, η κορη εζησε και ειναι η μητερα μου. Σχολειο μεχρι την τεταρτη δημοτικου. Μετα, σκληρη δουλεια, στην υπηρεσια ολων. Ο παππους μου ηταν καλος ανθρωπος αλλα ηταν ασυμβιβαστοι μεταξυ τους. Ο παππους, τελειωνε τη δουλεια του, επαιρνε το καπελακι του και εφευγε για το καφενειο μεχρι το βραδυ, που θα γυρναγε και θα εβρισκε το τραπεζι στρωμενο, το φαγητο ζεστο και το ποτηρι το κρασι, ετοιμο να το πιει.
Και μετα, η μαμα μου. Που μεγαλωσε καταπιεσμενη απο τα ηθη της εποχης, που σε εκεινη την εποχη, σε εκεινη την γειτονια της Θεσσαλονικης, οριζαν πως το κοριτσι δεν σηκωνει ματια απο το κεντημα. Στην δικη μας οικογενεια ομως, δεν σηκωνε τα ματια και απο το διαβασμα. Γιατι η Ελισσω, ειχε πεισμωσει να σπουδασει η κορη της, να ειναι ανεξαρτητη, να στεκεται στα ποδια της. «Το πτυχιο ειναι το βραχιολι στο χερι σου, κανεις δεν μπορει να στο παρει», ελεγε συνεχεια.
Και ετσι η μαμα μου εγινε γιατρος. Σταθηκε στα ποδια της μεν, αλλα κανοντας και ενα βημα πισω ωστε να γιγαντωθει η καριερα του -επισης γιατρου- συζυγου της. Γιατρος μεν αλλα με ριζωμενα ακομη καποια στερεοτυπα φυλου.
Και μετα ηρθα εγω. Που σπουδασα, δουλεψα, δημιουργησα, έσπασα στεγανα και ξαναεχτισα
στα συντριμια τους. Που εφτιαξα την f2fin.gr και που μιλαω στις γυναικες. Female to female. Που δεν εκανα κορη για να μετρησουμε την αλλαγη και την εξελιξη. Εκανα γιο, που προσπαθω να του εμφυσησω τις αρχες τις εξελιξης, ωστε να αναθρεψει την μελλοντικη του κορη με αυτες. Και ωστε να αντιμετωπιζει παντα τη συντροφο του με ισοτιμια και σεβασμο.
4 γενιες γυναικων. 4 κρικοι στην ιστορια του φυλου μας. 4 γυναικες των οποιων η ζωη δειχνει την αλλαγη μεσα στα χρονια και 4 ελπιδες οτι οι επόμενοι κρικοι, θα ειναι ακομη πιο λαμπεροι και δυνατοι.
Δεν θα ευχηθω χρονια πολλα στις γυναικες. Ποιο το νοημα; Θα ευχηθω κρικους δυνατους και λαμπερους.