Libellcoaching

12/06/2026

“Je hoeft het niet alleen te doen.”

Vandaag staat het Rouwcafé Ooststellingwerf in de krant. Een initiatief waar ik samen met betrokken vrijwilligers en Humanitas met veel liefde aan werk.

Na het onverwachte overlijden van mijn vader, inmiddels tien jaar geleden, en het korte ziektebed van mijn moeder vier jaar geleden, realiseerde ik mij dat rouw veel complexer is dan de buitenwereld vaak lijkt te begrijpen.

Want als de buitenwereld rouw al moeilijk kan bevatten, hoe kunnen we dan verwachten dat iemand zijn eigen rouwproces altijd begrijpt?

Rouw gaat niet alleen over verdriet. Het raakt aan identiteit, toekomstbeelden, relaties, gezondheid en de manier waarop je naar het leven kijkt. Het is geen rechte lijn en kent geen vaste einddatum.

Na mijn eigen rouwproces ben ik op zoek gegaan naar een manier om van betekenis te kunnen zijn voor anderen die met verlies te maken krijgen. Vanuit die zoektocht ontstond onder andere mijn betrokkenheid bij het Rouwcafé.

Wat mij telkens weer raakt, is de herkenning die daar ontstaat. Mensen komen binnen met verschillende verhalen, maar herkennen zoveel van zichzelf in de ervaringen van een ander. Het moment waarop iemand beseft: “Ik ben niet de enige.”

Dat is de kracht van ontmoeting.

Wat ik in het Rouwcafé keer op keer hoor, is dat rouw geen houdbaarheidsdatum kent. Of een verlies nu enkele maanden geleden plaatsvond of tien jaar geleden, het gemis reist vaak mee. Misschien niet meer op dezelfde manier als in het begin, maar het blijft onderdeel van iemands levensverhaal.

Juist dat besef kan zoveel erkenning geven aan mensen die denken dat ze er inmiddels overheen zouden moeten zijn.

Het Rouwcafé is geen therapie en geen hulpverlening. Het is een plek waar ruimte is voor een gesprek, een luisterend oor, een kop koffie en vooral voor jouw verhaal. Zonder oordeel. Zonder verwachtingen. Gewoon zoals het op dat moment is.

Loop gerust eens binnen. Je bent welkom.

📍 Locatie: Zuidoostzorg, Schapekamp 1, Oosterwolde
📅 Wanneer: Elke eerste dinsdag van de maand
🕒 Tijd: 15.00 – 16.30 uur
☕ Deelname: Gratis, aanmelden niet nodig

08/06/2026

De paradox van verlangen naar zekerheid
Hoe meer we vasthouden aan zekerheid, hoe kleiner onze wereld vaak wordt.
We verlangen naar controle, voorspelbaarheid en bekende ervaringen. Toch zijn het juist de onverwachte momenten die ons raken, laten groeien en nieuwe perspectieven geven.

De paradox is dat we zekerheid zoeken in een leven dat voortdurend verandert.
Misschien ligt rust niet in het controleren van de uitkomst, maar in het vertrouwen dat je jezelf kunt dragen, wat er ook op je pad komt.

✨ We verlangen naar hetzelfde, terwijl het leven ons uitnodigt om iets nieuws te ontdekken.
👉 Waar houd jij nog vast aan zekerheid, terwijl het leven je misschien uitnodigt om een nieuwe weg te verkennen?

Deel het hieronder of stuur me een bericht. Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.

04/06/2026

Soms brengt een val je niet alleen ten val.

Soms brengt een val je terug naar jezelf.

Jarenlang dacht ik dat groei betekende:
harder trainen,
verder gaan,
niet opgeven.

Tot mijn lichaam een andere les voor mij had.

Een ernstig fietsongeluk veranderde niet alleen mijn manier van sporten, maar ook mijn kijk op herstel, prestaties en het leven zelf.

Vandaag sta ik met mijn verhaal in de krant.

Niet omdat het over mij gaat.
Maar omdat ik hoop dat het anderen helpt om eerder stil te staan bij de signalen van hun lichaam. En bewust te revalideren bij levensveranderende gebeurtenissen.

Want soms zit de grootste kracht niet in doorgaan.

Maar in luisteren.

📰 Dank aan Susan van Weperen en de Nieuwe Ooststellingwerver voor het delen van mijn verhaal.

🚴‍♀️ Adem met aandacht & trap in verbinding.

14/05/2026

Kijk je naar beneden…
of kijk je vooruit?

Mindfull VS mindful

Hoe neem jij de wereld waar
tijdens het wandelen?

Soms zijn we zo bezig met overleven,
dat we vergeten om echt te kijken.

13/05/2026

De sigaarkever.

Klein van stuk.
Ongelooflijk gedreven.
En met een duidelijk doel.

Het blijft bijzonder wat de natuur laat zien wanneer je vertraagt en echt kijkt.

Tijdens een wandeling kwam ik de sigaarkever tegen. Klein, nauwelijks zichtbaar… maar vastberaden in zijn bezigheid. Gewoon onderweg naar waar hij moet zijn.

Misschien zit daar wel een mooie les in.

Hoe vaak raken wij onszelf kwijt in meningen, afleiding en verwachtingen van anderen? En gaan we ons doel voorbij?

Terwijl richting vaak ontstaat wanneer je opnieuw verbinding maakt met je eigen koers.

De natuur spiegelt meer dan we denken.

Welke bril zet jij vandaag op?

Ik ben benieuwd welke inzichten jij uit de natuur haalt. Deel ze gerust hieronder of stuur mij een bericht.

12/05/2026

08/05/2026

De paradox van coaching?

Dat iemand anders je soms helpt zichtbaar te maken wat je diep van binnen allang weet.

Niet omdat jij het antwoord niet hebt.
Maar omdat we onderweg vaak verwijderd raken van onszelf.

We leren aanpassen.
Doorzetten.
Functioneren.
Overleven.

Tot we op een punt komen waarop we voelen: dit klopt niet meer met wie ik werkelijk ben.

Daar begint voor mij coaching.
Niet bij het geven van antwoorden maar bij het zichtbaar maken van patronen, overtuigingen en gedrag die je weghouden van jezelf.

De LIBELL Methode is ontstaan vanuit die visie.

Luisteren → Inzicht → Bewustwording → Eigenheid → Loyaliteit → Leiderschap.

Want wat is leiderschap zonder eigenheid?
En wat gebeurt er wanneer iemand opnieuw leert luisteren naar zichzelf? Wat is bewustwording zonder inzicht?

Echte verandering ontstaat niet door harder te duwen. Maar door opnieuw in verbinding te komen met wat er al die tijd al aanwezig was.

Welke stem in jou vraagt al langer om gehoord te worden?

07/05/2026

Verlies en rouw worden vaak in één adem genoemd.
Maar ze zijn niet hetzelfde.

Verlies is wat je kwijtraakt.
Rouw is de reactie daarop.

En verlies gaat zoveel verder dan alleen overlijden.

Het kan gaan over:
het verlies van gezondheid,
een scheiding,
een burn-out,
een blessure,
je werk,
je huis,
je vrijheid,
je toekomstbeeld,
financiële zekerheid,
of het leven zoals het ooit was.

Zelfs het verlies van een dierbare hond of kat
kan een diepe rouwreactie veroorzaken.

Toch herkennen veel mensen hun rouw niet,
omdat ze denken dat rouw alleen bij overlijden hoort.

Maar ieder verlies dat impact heeft op jouw leven, identiteit, veiligheid of toekomst kan leiden tot rouw.

Rouw is geen zwakte.
Geen aanstellerij.
Geen “door moeten gaan”.

Rouw is de natuurlijke reactie op het verliezen van iets dat betekenisvol voor je was.

Misschien is dat ook waarom zoveel mensen vastlopen. Omdat ze proberen door te leven
zonder stil te staan bij wat er onderweg verloren is gegaan.

Wat heb jij onderweg verloren waar nooit echt ruimte voor is geweest?

LIBELL Methode® Aandacht voor verandering & focus op verbinding

07/05/2026

De paradox van coaching?

Dat iemand anders je soms helpt zichtbaar te maken
wat je diep van binnen allang weet.

We blijven zoeken naar antwoorden.
In boeken.
Podcasts.
Trainingen.
Opleidingen.
Cursussen.

Nog meer kennis.
Nog meer inzicht.

Maar kennis alleen verandert niets als je jezelf onderweg kwijt raakt. Persoonlijk leiderschap begint niet bij nog meer informatie verzamelen.

Het begint bij luisteren.

Luisteren naar wat je voelt.
Naar wat je lichaam vertelt.
Naar de stem die vaak al lang weet wat klopt maar die overstemd raakt door verwachtingen, overtuigingen en ruis.

Misschien draag je de meeste antwoorden al bij je.

De vraag is: Ben jij bereid om echt te luisteren?

• Luisteren •Inzicht • Bewustwording • Eigenheid • Loyaliteit • Leiderschap

LIBELL Methode®

Welke stem in jou vraagt al langer om gehoord te worden?

Plan vrijblijvend een kennismakingsgesprek in via de 🔗 link in bio.
Ik kijk uit naar ons gesprek.

30/04/2026

Revalideren kun je leren

Een blessure.
Een herstel.
Een revalidatie.

Het laat me ervaren hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn.

De rust die ik nodig heb om te herstellen
voelt onwennig.
Bijna onnatuurlijk.

En juist daar ontstaat de vraag:
wat is rust eigenlijk?

Ik zei altijd voor de grap:
revalideren kun je leren.
En niets is minder waar.

Ook nu, met een hersenschudding,
voel ik precies wat mijn lichaam me opnieuw te vertellen heeft.

Afgelopen zondag maakte ik een crash mee.
Een hersenschudding.
Gekneusde ribben.
Schaafwonden.

Het totaalplaatje maakt dat fietsen en eigenlijk alles nu moeizaam gaat.

⸻
En hier ontstaat mijn keuzeveld.

Doorgaan zoals ik altijd deed…
of luisteren naar wat er nu echt nodig is.

Vertragen.
Ademen.
Ruimte maken.

Want herstel begint niet bij sterker worden maar bij het durven voelen waar ik mezelf nog voorbij ga.

⸻

Hoe maak jij je keuzes
tijdens herstel of revalidatie?

Kies je vanuit geduld… of vanuit de drang om weer door te gaan?