24/08/2026
ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ (Scooters)!
Αν κάποιος διαβάζει δικαστικές αποφάσεις σε ποινικές υποθέσεις για τροχαίες παραβάσεις, θα σημειώσει το κλασικό «τα τροχαία δυστυχήματα αποτελούν πλέον μάστιγα στους δρόμους...».
Η νέα «μάστιγα», λοιπόν, είναι τα scooters – ή οι Συσκευές Προσωπικής Κινητικότητας, όπως ονομάζονται, σύμφωνα και με τη νέα νομοθεσία 106(1)/2026 και τροποποιήσεις της, με σκοπό να ρυθμίσουν τη λειτουργία τους και τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι εν λόγω συσκευές δικαιούνται να διακινούνται στους ίδιους δρόμους με όλα τα άλλα οχήματα.
Αποφάσισε εν τη σοφία του ο νομοθέτης ότι:
- Ο χειριστής πρέπει να είναι τουλάχιστον 17 χρονών
- Ο χειριστής θα πρέπει να φέρει κράνος
- Η συσκευή πρέπει να πληροί συγκεκριμένα τεχνικά πρότυπα
- Η συσκευή μπορεί να διακινείται σε οδούς όπου το ανώτατο όριο ταχύτητας είναι 30 χλμ/ω, ή άλλες οδούς που έχουν καθοριστεί συγκεκριμένα από τις αρχές
- Η συσκευή δεν μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα πέραν των 25 χλμ/ω.
- Αστυνομικός/ τροχονόμος ή άλλο έννομο όργανο μπορεί να σταματήσει τον χειριστή για σχετικό έλεγχο.
Αυτό που δεν αποφάσισε ο νομοθέτης ήταν, μεταξύ άλλων είναι (α) η συσκευή να είναι καταγεγραμμένη και να φέρει αριθμό κυκλοφορίας ή άλλο τρόπο αναγνώρισης (β) την ασφαλιστική κάλυψη έναντι τρίτου κατά τη χρήση της συσκευής (γ) την ανάγκη για οποιαδήποτε άδεια οδήγησης της συσκευής. Εν κατακλείδι, τα scooters, σύμφωνα με την πολιτεία, έχουν σχεδόν την ίδια αντιμετώπιση με τα ποδήλατα. Καμία υποχρέωση για καταγραφή τους, ασφάλισή τους, καμία δυνατότητα εντοπισμού σε περίπτωση παρανομίας, καμία προστασία ούτε για τους χειριστές τους, ούτε για τους συνυπάρχοντες μαζί τους στους δρόμους της Κύπρου.
Μια διαφορά που αξίζει να καταγραφεί – το ποδήλατο είναι μέρος της παράδοσης της Κύπρου, και ο γραφών τολμά να γράψει και οικογενειακών δεσμών.... Είναι σχεδόν ιεροτελεστία η μέρα που ο πατέρας θα μάθει στο παιδάκι να μάθει να οδηγεί το ποδηλατάκι που το πήρε. Και είναι μεγάλη η αντίθεση αυτή με τα scooters, που προφανέστατα είναι εύχρηστα, οικονομικά, φιλικά προς το περιβάλλον, διευκολύνουν τις μικρές μετακινήσεις και μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινής εικόνας των πόλεων μας και, είτε μας αρέσουν είτε όχι, μέρος του σύγχρονου οδικού δικτύου.
Δεν είναι όμως παιχνίδια. Δεν είναι ποδήλατα. Δεν μπορούν να συγκριθούν καν με την εικόνα του μικρού παιδιού που μαθαίνει να μπαλανσάρει, με το αποελίστικο κράνος στο κεφάλι, και τη χαρά και τη σύνδεση, και τον ενθουσιασμό του επιτεύγματος ενός μικρού παιδιού που κατάφερε να οδηγήσει ένα ποδήλατο!
Τα σοβαρά τροχαία ατυχήματα των τελευταίων εβδομάδων μάς υποχρεώνουν ίσως να αναρωτηθούμε κατά πόσο το νομοθετικό πλαίσιο που έχουμε δημιουργήσει είναι αρκετό.
- Στις 6 Αυγούστου 2026, χειριστής ΣΠΚ συγκρούστηκε με όχημα που οδηγούσε 20χρονος. Ο χειριστής, δίχως να πληροί τις προδιαγραφές του νομοθέτη, παρανομώντας, κτυπήθηκε από 20χρονο παιδί που εγκατέλειψε τη σκηνή. Ο οδηγός του scooter έχασε τη ζωή του. Ο οδηγός εγκατέλειψε τη σκηνή και αντιμετωπίζει κατηγορίες που δεν αφορούν την ευθύνη για το ατύχημα.
- Στις 17 Αυγούστου, 16χρονο αγόρι, ενώ οδηγούσε scooter (παρανομώντας) κτυπήθηκε από όχημα, και χαροπαλεύει μέχρι την ώρα που γράφουμε. Συλλήφθηκε ο οδηγός του οχήματος.
- Στις 23 Αυγούστου, χειριστής ΣΚΠ συγκρούστηκε με μοτοσικλέτα. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ο χειριστής να απέκοψε την πορεία του οδηγού της μοτοσικλέτας, και αυτή τη στιγμή νοσηλεύεται σε εξαιρετική κρίσιμη κατάσταση.
Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ούτε πρέπει να προκαταλαμβάνεται η ευθύνη οποιουδήποτε εμπλεκομένου σε ένα τροχαίο ατύχημα. Αυτό αποτελεί αντικείμενο της διερεύνησης των αρμόδιων αρχών.
Τα περιστατικά όμως καταδεικνύουν κάτι που δύσκολα πλέον μπορεί να αμφισβητηθεί:
Οι Συσκευές Προσωπικής Κινητικότητας αποτελούν πραγματικό μέρος της οδικής κυκλοφορίας και δημιουργούν πραγματικούς κινδύνους.
Και η νομοθεσία άλλαξε! Όμως υπάρχουν δύο σοβαρά ερωτήματα που η Πολιτεία δεν έθεσε, ούτε βέβαια απάντησε.
1. Πώς προστατεύεται ο χρήστης του Scooter;
Σύμφωνα με τη νομοθεσία, αλλά ΚΑΙ την κοινή λογική, ο χρήστης πρέπει να είναι 17 ετών, να έχει εμπειρία, να φέρει κράνος, να φοράει ρούχα που τον καθιστούν εμφανή στην κυκλοφορία, να τηρεί τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και να έχει λάβει κάποια καθοδήγηση στη χρήση της Συσκευής (τουλάχιστον). Ποιος φέρει την ευθύνη αν τραυματιστεί – όπως στην περίπτωση του 16χρονου πιο πάνω; Οι γονείς του; Το όργανο της τροχαίας που θα πρέπει να ελέγχει κάθε δρόμο και κάθε οδό 24/7; Ο κάθε οδηγός οχήματος που, όσο προσεκτικός και να είναι, δεν θα μπορεί να αποφύγει σύγκρουση με ένα scooter δίχως φώτα, δίχως ένδειξη, δίχως τήρηση βασικών κανονισμών τροχαίας κίνησης – όπως ξαφνική έξοδο από πάροδο, αλλαγή λωρίδας κλπ.; Ποιος άπειρος οδηγός δεν θα εγκατέλειπε τη σκηνή από φόβο, όπως και συνέβηκε, αν βρεθεί ενώπιον μιας σύγχρονης τραγωδίας;
2. Ποιος προστατεύει τον τρίτο;
Όντως οι σκουτεράδες είναι ευάλωτοι χρήστες του δρόμου. Δεν διαθέτουν την προστασία που προσφέρει το αμάξωμα ενός αυτοκινήτου και μια σύγκρουση μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες.
Αυτό όμως είναι μόνο η μία πλευρά του ζητήματος. Τι συμβαίνει όταν ο χρήστης του scooter είναι εκείνος που προκαλεί το ατύχημα; Τι συμβαίνει εάν συγκρουστεί με έναν πεζό και του προκαλέσει σοβαρή σωματική βλάβη; Εάν εισέλθει απρόσεκτα στον δρόμο και αναγκάσει έναν μοτοσικλετιστή ή οδηγό αυτοκινήτου να παρεκκλίνει της πορείας του, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί; Εάν προκαλέσει σημαντική υλική ζημιά σε άλλο όχημα; Και τι συμβαίνει εάν, αφού προκαλέσει το ατύχημα, εγκαταλείψει τη σκηνή;
Ένας άνθρωπος που υπέστη σοβαρή σωματική βλάβη μπορεί θεωρητικά να έχει κάθε δικαίωμα να στραφεί εναντίον του υπαίτιου χρήστη.
Τι γίνεται όμως εάν εκείνος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να τον αποζημιώσει; Τι γίνεται όταν δεν υπάρχει υποχρεωτική ασφαλιστική κάλυψη, όπως προνοείται υποχρεωτικά για τους χρήστες οχημάτων; Αυτός ακριβώς είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους υπάρχει εδώ και δεκαετίες η υποχρεωτική ασφάλιση ευθύνης έναντι τρίτου για τα μηχανοκίνητα οχήματα. Δεν ασφαλίζουμε υποχρεωτικά τα αυτοκίνητα επειδή θεωρούμε ότι όλοι οι οδηγοί είναι επικίνδυνοι ή ανεύθυνοι.
Τα ασφαλίζουμε επειδή ως κοινωνία έχουμε αποφασίσει ότι ο αθώος τρίτος δεν πρέπει να επωμίζεται τις οικονομικές συνέπειες ενός ατυχήματος απλώς και μόνο επειδή ο άνθρωπος που το προκάλεσε αδυνατεί να τον αποζημιώσει.
Γιατί λοιπόν η αρχή αυτή να είναι εντελώς διαφορετική στην περίπτωση μιας μηχανοκίνητης συσκευής που μπορεί νόμιμα να κινείται με ταχύτητα μέχρι 25 χιλιόμετρα την ώρα;
Τι κάνει η υπόλοιπη Ευρώπη;
Δεν υπάρχει σήμερα ενιαίο ευρωπαϊκό καθεστώς που να επιβάλλει υποχρεωτική ασφάλιση για τις ΣΚΠ και αναφέρουμε μόνο κάποια παραδείγματα -
Στην Γαλλία, η ασφάλιση αστικής ευθύνης για τη χρήση ηλεκτρικού πατινιού είναι υποχρεωτική.
Στην Γερμανία, η χρήση ηλεκτρικού πατινιού σε δημόσιο δρόμο προϋποθέτει υποχρεωτική ασφαλιστική κάλυψη και σχετική ασφαλιστική πινακίδα, δημιουργώντας παράλληλα έναν τρόπο σύνδεσης της συγκεκριμένης συσκευής με την ασφάλισή της.
Η Ισπανία προχώρησε ακόμη περισσότερο. Το 2026 τέθηκε σε εφαρμογή σύστημα καταγραφής των Συσκευών Προσωπικής Κινητικότητας, με αριθμό αναγνώρισης και σχετική σήμανση, συνδεδεμένο με την υποχρέωση ασφαλιστικής κάλυψης.
Και στην Ιταλία, από το καλοκαίρι του 2026 εφαρμόζονται πλέον απαιτήσεις τόσο για αναγνωριστική σήμανση όσο και για υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης των ηλεκτρικών πατινιών.
Η Κύπρος μας θα μπορούσε να πάρει κάποια παραδείγματα, και να τα εφαρμόσει, σύμφωνα με τις δικές μας προδιαγραφές. Σίγουρα, η υποχρεωτική ασφάλιση ηλεκτρικών πατινιών ούτε πρωτοφανής ούτε υπερβολική ιδέα είναι.
Ίσως έχει έρθει η στιγμή να εξεταστεί σοβαρά η υποχρεωτική ασφάλιση ευθύνης έναντι τρίτου για τις Συσκευές Προσωπικής Κινητικότητας, μαζί με ένα πρακτικό σύστημα καταγραφής ή αναγνώρισής τους.
Όχι επειδή πρέπει να απαγορεύσουμε τα Scooters. Εάν ήρθαν για να μείνουν, τότε πρέπει να πάψουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως παιχνίδια και να αρχίσουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως πραγματικό μέρος του οδικού μας δικτύου — με δικαιώματα, κανόνες, ευθύνες και προστασία των τρίτων.
Η Πολιτεία έχει ήδη αποφασίσει ότι ο χρήστης πρέπει να είναι τουλάχιστον 17 ετών. Ότι πρέπει να φορά κράνος. Ότι πρέπει να τηρεί συγκεκριμένα όρια ταχύτητας. Ότι η συσκευή πρέπει να πληροί τεχνικές προδιαγραφές. Ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιείται οπουδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο.
Απομένει λοιπόν ένα τελευταίο ερώτημα:
Αν ένας οδηγός αυτοκινήτου υποχρεούται να είναι ασφαλισμένος για τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει σε τρίτο, γιατί ο χρήστης μιας μηχανοκίνητης συσκευής που κινείται στον ίδιο δρόμο με ταχύτητα μέχρι 25 χλμ./ώρα εξαιρείται ρητά από οποιαδήποτε αντίστοιχη υποχρέωση;
Ίσως, μετά τα όσα έχουμε δει στους δρόμους μας μέσα στο 2026, ήρθε η ώρα να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα.
