26/07/2021
Άρθρο του συναδέλφου Γιάννου Ιωαννίδη, μέσα από το οποίο, με δύο απλές ιστορίες, μεταφέρει την σημασία της ασφάλισης και την αναγκαιότητα της δουλειάς μας ως ασφαλιστές!
ΔΥΟ ΣΟΦΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
που έμαθα 25 χρόνια στις ασφάλειες
Πήρε μια μέρα ο Σοφός τον Ασφαλιστή μπροστά σε δύο μεγάλες πόρτες. Άνοιξε του λέει.
Ανοίγει την πόρτα ο ασφαλιστής και βλέπει ένα τεράστιο στρογγυλό τραπέζι με λογιών φαγητά και χίλια διαφορετικά γλυκά απ’ όλο τον κόσμο. Γύρω γύρω κάθονται μέχρι και εκατό σκελετωμένα ανθρωπάκια με κάτι τεράστια πιρούνια ένα μέτρο και βάλε το καθένα. Πάσκιζαν απεγνωσμένα να φάνε, αλλά με ένα μέτρο πιρούνι μπουκιά δεν μπορούσαν να πάρουν
Θύμωναν, ούρλιαζαν, έβριζαν. Η μιζέρια κυριαρχούσε στο χώρο και η απελπισία πλάκωνε τα δύστυχα ανθρωπάκια.
Αυτό είναι Εξευτελισμός, λέει!
Ανοίγει στη συνέχεια την άλλη πόρτα ο ασφαλιστής και στο ίδιο σκηνικό βλέπει τους ίδιους ανθρώπους να διασκεδάζουν ευχαριστημένοι. Γελούσαν, τραγουδούσαν και ήταν όλοι τους κεφάτοι. Η διαφορά ήταν ότι τώρα ο καθένας τάιζε αυτόν που έφτανε με την τεράστια πιρούνα του. Έτσι, όταν ο ένας τάιζε κάποιον, κάποιος άλλος τάιζε αυτόν. Με αυτό τον απλό τρόπο όλοι απολάμβαναν τα πλούσια εδέσματα και χορταίνοντας είχαν κέφι για διασκέδαση.
Η απόλυτη Ευδαιμονία, λέει!
Παιδί μου, όσοι νομίζουν ότι θα είναι ευτυχισμένοι προσπαθώντας να τα καταφέρουν όλα μόνοι τους πλανώνται πλάνην οικτράν. Ζουν σε μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Η ευτυχία παιδί μου δεν είναι υπόθεση ατομική. Μπορεί να χαρείς κάτι μόνος αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είσαι και ευτυχισμένος. Μια μεγάλη στιγμή μπορεί να σε κάνε χαρούμενο, πολλές μικρές χαρές με πολλούς και για πολύ χρόνο σε κάνουν ευτυχισμένο. Ο ατομικισμός δεν προσφέρει ευτυχία, η συλλογικότητα την προσφέρει. Αν έχεις ένα μήλο και το μοιραστείτε δέκα θα φάτε από ένα δέκατο, τη χαρά όμως αν τη μοιραστείτε δέκα θα γίνει δέκα φορές μεγαλύτερη και αν γίνεται συχνά θα μετουσιωθεί σε ευτυχία! Γι’ αυτό, όποιος επιλέξει να φτάσει στην ευτυχία μόνος είναι καταδικασμένος να ζήσει χωρίς αυτή.
Ωραία η ιστορία σου Σοφέ, άκουσε όμως και τη δική μου απάντησε ο ασφαλιστής και τον πάει κι’ αυτός μπροστά σε δύο μεγάλες πόρτες. Δικές σου του λέει.
Ανοίγει ο σοφός την μια και βλέπει μια οικογένεια χαρούμενη. Στο καινούργιο τους σπίτι ο πατέρας και η μητέρα έκαναν όνειρα για το μέλλον ενώ τα τρία μικρά παιδάκια τους έπαιζαν και γελούσαν γεμίζοντας το με χαρά.
Μετά ανοίγει την άλλη πόρτα και βλέπει το ίδιο σκηνικό 30 χρόνια αργότερα. Η ηλικιωμένη μητέρα σερβίρει το τραπέζι, τα τρία παιδιά μεγάλα πλέον είναι ζευγαρωμένα και τα μικρά εγγόνια να πλημμυρίζουν το χώρο με χαμόγελα. Ο πατέρας έχει πεθάνει πριν πολλά χρόνια αλλά η οικογένεια κατάφερε να πραγματοποιήσει τα όνειρα της διότι η ασφάλεια ζωής του πατέρα πλήρωσε την υποθήκη, ξόφλησε όλα τα χρέη και βοήθησε τα παιδιά να σπουδάσουν.
Βλέπεις Σοφέ μου, κάποιος συμβούλεψε τον πατέρα ότι η ευτυχία είναι πολύτιμη υπόθεση για να την αφήνεις στην τύχη και ότι αν ήθελε να την προστατεύσει έπρεπε να έχει μια ασφάλεια ζωής.
Αγαπημένε μου ασφαλιστή, σοφός δεν είναι αυτός που έχει μια ιστορία να πει αλλά αυτός που με τις πράξεις του γράφει μια ιστορία να την λένε οι άλλοι.
Η Αγάπη, όπως και η Ευτυχία, δεν είναι υπόθεση ατομική. Δεν είναι Αγάπη το να αγαπάς μόνο τον εαυτό σου. Ούτε τα όμορφα λόγια της στιγμής είναι Αγάπη, αλλά οι πράξεις διαρκείας με αποδέκτες του οφέλους τους άλλους. Όπως έλεγε ο Μενέλαος Λουντέμης, Αγαπώ, σημαίνει εγώ Αγαπώ, το τι κάνουν οι άλλοι είναι δική τους υπόθεση! Και δεν υπάρχει πιο έμπρακτη απόδειξη αυτής της αγάπης από να κάνεις κάτι γι’ αυτούς με όλο το κόστος δικό σου και όλο το όφελος δικό τους. Όπως ακριβώς γίνεται με την ασφάλεια…
Πληρώνεις το κόστος εσύ όσο υπάρχεις για να έχουν το όφελος αυτοί που αγαπάς όταν εσύ δεν θα υπάρχεις.
