12/24/2025
सत्ता गुमेपछि देखिएको असहिष्णुता र आक्रोशले केही नेताहरूलाई जिम्मेवार राजनीतिक नेतृत्वबाट पूर्ण रूपमा विचलित गराएको देखिन्छ। व्यक्तिगत अहंकार, प्रतिशोध र कुर्सी मोह यति हावी भएको छ कि राष्ट्रिय शान्ति, एकता र स्थायित्वप्रति कुनै संवेदनशीलता बाँकी छैन। यो प्रवृत्ति लोकतन्त्रका लागि मात्र होइन, राज्यकै लागि खतरनाक छ।
“देश ठप्प पारिन्छ”, “पुरै बन्द गरिन्छ” जस्ता अभिव्यक्तिहरू राजनीतिक चेतावनी होइनन्—यी प्रत्यक्ष अराजकताको धम्की हुन्। यस्तो भाषा प्रयोग गर्नु पूर्व प्रधानमन्त्रीको हैसियतसँग मेल खाँदैन; बरु यसले संविधान, कानुन र जनतामाथि आफूलाई राख्ने निरंकुश मानसिकता प्रकट गर्छ। सत्ता बाहिर रहँदा पनि राज्यलाई बन्धक बनाउने सोच भ्रष्ट र गैर-जिम्मेवार नेतृत्वको स्पष्ट संकेत हो।
करिब २,२०० प्रतिनिधिबाट पार्टी अध्यक्ष चुनिनुलाई सम्पूर्ण जनताको जनादेश सरह प्रस्तुत गर्नु लोकतान्त्रिक मूल्यप्रतिको अपमान हो। यस्तो व्यवहारले संस्थागत सन्तुलन ध्वस्त पार्छ र व्यक्ति–केन्द्रित सत्तालाई वैधता दिन खोज्छ, जुन भ्रष्टाचार र दुरुपयोगको मुख्य आधार बन्छ।
गम्भीर आरोप र उत्तरदायित्वका प्रश्नहरूबाट बच्न समाजलाई ध्रुवीकरण गर्ने, डर सिर्जना गर्ने र अराजकता उक्साउने रणनीति अपनाउनु राजनीतिक दिवालियापन हो। यस्तो नेतृत्वले देशलाई अस्थिरता, अविश्वास र दीर्घकालीन क्षतिको दलदलतर्फ धकेल्छ।
नेपाल कुनै व्यक्तिको घाइते अहंकार, बदला भावना वा सत्ता–लालसाको प्रयोगशाला बन्नु हुँदैन। भ्रष्ट, उक्साहटपूर्ण र गैर–जवाफदेही नेतृत्वका कारण देशलाई बन्धक बनाउने प्रयास अस्वीकार्य छ। राष्ट्रिय सार्वभौमिकता, शान्ति र एकता कुनै व्यक्तिको महत्वाकांक्षाभन्दा धेरै माथि छन्—र रहनेछन्।
