10/05/2026
Zoals 4 seizoenen in 1 dag, vier emoties in 1 loop…
Ik ben een 5 tal weken terug de uitdaging aangegaan met mezelf om terug 10 km te kunnen lopen. Het stemmetje in mijn hoofd klonk luider zodra de inschrijvingen open gingen voor de TaxanTria loop in het najaar. Tinne, kom op geen excuses meer zoek je loopschoenen in de kast. Begin en zie waar je geraakt, 10 km moet lukken…Tijd zat, geen uitvluchten!
Zo ontdek ik terug mijn spieren in mijn benen, mijn heupen en alles errond, het is er nog, logisch, rustig opbouwen, luister naar alles wat er kan of het stopt. Dat weet ik. Ik eindig men toerkes met een hoofd als een tomaat. Altijd gehad ook toen ik in betere conditie was, maar de confrontatie is toch lachwekkend, er zijn nog zekerheden in het leven.
Vandaag, 10 mei het is een speciale datum. Sorry ik heb iets met getallen. (Haha)
2 jaar geleden namen we de beslissing en lieten we je gaan lieve Flor, hartverscheurend! Nog altijd knijpt alles dicht als ik dit schrijf. Maar vandaag is het ook ‘mamadag’, ook altijd een dubbeltje. Als je dit weet volg je beter mijn verhaal.
Ik vertrek mijn loopje vandaag met een strijdlust, een gevoel, ik ga vandaag voor de 10 gaan. Voor jouw Flor, voor jouw mama, voor alle mama’s die ik ken, ik denk aan wie geen mama is mogen worden en welke koppels nog alles inzetten om hun droom te halen. Strijdlust maar toch ook met een emo vakje dat weer wat verder opengaat op dagen als dit, kop op, vertrekken!
Het is heerlijk buiten, een 13 graden zacht windje, niet te zonnig, perfect loopweer, we gaan ervoor. Rustig wandelend de berg op om vanaf daar mijn tempo te zoeken. In mijn hoofd bepaal ik hoe ik ga lopen. Ik beslis altijd op het moment zelf, welke toer ik leuk vind, door de wandelingen ken ik de km’s en afstanden uit mijn hoofd.
Ik kies voor een rustige start, even langs de baan waarvan het pad goed loopbaar is, na een flauwe bocht spot ik links van mij een ooievaar op het veld, hoe symbolisch, ik neem een foto en glimlach. Ik geloof in deze tekens, toevalligheden en mooie plaatjes. Eenmaal ik terug wat in mijn ritme zit kan ik wat meer voor de uitdagingen gaan en kies voor het bos, kronkelpaadjes, op en neer, voor ik het goed en wel doorheb klikt mijn Garmin 5 km. Yes, goed bezig, zalig.
Dan zie ik hem, Benny de buizerd, hij vliegt van de ene kant van de bomen naar de andere kant. Waarschuwend, dreigend met zijn bruine veren. Hij geeft aan, zie mij, ik waarschuw je, ik ben hier! Hou rekening met mij en mijn nest. Ik vertraag en ga wandelen, mijn gedachten gaan alle kanten op, gaat hij mij aanvallen langs achter, ga ik al terug lopen? Zoek ik een stok om boven mijn hoofd te houden zoals vorige week maar dat loopt niet goed, een aantal meters verder zet ik het toch terug op joggen.. minuten met hoge hartslag omkijkend, niet op mijn gemak. Het volgende stuk van het padje is zo kronkelend en modderig dat ik alle aandacht nodig heb om niet te struikelen of te vallen. Door mijn focus te verleggen ben ik Benny helemaal vergeten.
Een 5 tal mountainbickers passeren me. ‘Bonjour, Tu vas bien?’ Zalig toch. Ik kom aan een stuk in het bos met meer passage, ik spot een koppel uit de streek dat wekelijks hun kilometers wandelen in elk seizoen van het jaar. 2 vriendinnen wandelen voorbij met 2 golden retrievers. De lichte hond lijkt sprekend op Flor. Ja, daar heb je het weer, t moet zo zijn zéker. Het is helemaal oké, mijn hart maakt een sprongetje.
Ik loop verder ondertussen 8 km nu weet ik dat ik het ga halen mijn 10 km. De afstand naar huis klopt, mijn gevoel klopt, bij de laatste kilometer moet ik denken aan de renners die bij de laatste kilometers bij een belangrijke rit hun grimas laten varen en in de camera kijken en een teken geven, bij voorbeeld een duimpje of een brede glimlach als ze beseffen ‘ik ga de eerste zijn’, ik ga het halen, ik ga winnen .. zo voel ik me, ik lach met mezelf, met mijn gedachten..
Toch voel ik dit ook, Tinne ge gaat het doen, ge gaat het halen, je 10 km!
