Stories By Mabel, Rumst (2026)

18/05/2026

BUITEN ADEM //

Ik hou van buiten adem, ook al ben ik het misschien net wat te vaak. Ik hou van armen in de lucht en ogen dicht en gaan.

Ik hou ervan hoe ik hier dans, tien dagen na het afscheid van mijn grootse bomma. Ik dans op het huwelijk van mijn kleine broer. Mijn broer trouwde met de mooiste, beste, zaligste vrouw en wij braken de boel af. We lieten hun huwelijksreceptie weinig netjes eindigen met dansen en te luid zingen en kelen met Celine Dion en de boxen bijna springen. Eens gezeten aan het diner ‘s avonds, weerklonk ons bomma door de boxen - met haar stem die kraakte en ons diep raakte. We stonden op tafels en zongen van Angels. We vierden ons stuk en lijmden ons hart met samenzijn. Ik zweer het u, ‘t was ongezien veel graag zien.

(zucht)

Een week geleden trouwde ik twee lieverds op de verjaardag van hun jongste vriend, die achttien had moeten worden. Exact 1 jaar geleden namen we afscheid van hem. Er werd getrouwd en gevierd op zijn verjaardag, want zo wilde hij dat. Zijn mama sprak, als getuige van de bruid, de schoonste woorden uit. We dansten op zijn nummer 'Don't stop me now’, al tijdens de huwelijksceremonie. Zijn papa en zijn zus brachten klinkende boodschappen voor het koppel tijdens het diner. Ze vierden zich stuk en lijmden hun hart met samenzijn. Ik zweer het u, ‘t was ongezien veel graag zien.

Al meer dan tien jaar lang zie ik mensen ongezien hard dansen, delen, huilen, verhalen, missen en vieren en ik zweer het u, dat voorrecht ‘t is ongezien.

Ik dans er geloof ik echt
harder, wilder, meer en langer door.

Buiten adem.
Ik ben het misschien wat te vaak.
Ik ben vooral zot content dat ik het mag zijn.

x Lie

PS. en dat ik andere mensen mag leren wat dat vieren is op dagen van liefde en dagen van verdriet, dat is mijn ding. Dat lesgeven is wat roeping of zo. Dat de tiendaagse ‘storytelling’ traject dit jaar alweer uitgeboekt is ... , yup, ook dat doet neigen naar een polonaise.

PIC - always

22/04/2026

LEARNING BY MABEL // 10 daagse Storytelling

Ik geef les.
En dat is het liefste wat ik doe.

Ik deel graag álles en veel en gulzig.
En dan vooral al wat ik
weet, voel, leef
over al wat storytelling is op grote dagen.

Dus.

Swipe - lees - duik - durf.

Kom leren - doe gek - voed jezelf.
Op tien live dagen.
In het atelier in mijn tuin, oh jawel.

Ik beloof je geen certificaat.
Ik beloof wel dat ik je leer schrijven,
spreken, lijmen en zijn
op dagen van liefde,
op dagen met verdriet.

Alle data en info voor dit coachingtraject vind je op de laatste slide.

Swipe alleen niet te snel, want je vindt een bonus onderweg.

X

Lie

PS. Er zijn negen plekjes. Vier plekjes zijn al ingenomen, in alle stilte. Dus claim je plekje gerust luid ;-)

PS II. delen is werkelijk het allerliefste wat je kan doen. Mijn dank is verpletterend, ik meen dat.

19/04/2026

BLOESEMS BABY //

Ik weet nog hoe ze een zacht roze bankje in velours kochten voor hun ceremonie. Hoe hij kilo snoepveters at tijdens het schrijven van zijn geloften. En hoe ze hun geloften deelden met elkaar, uren voor de ceremonie.

Hoe zij kwam aanwandelen aan de arm van haar mama. Want zo gaat dat als je je papa moet missen op een grote dag. Ik weet nog hoe werkelijk alle gasten een cantusliedje zongen, als verrassing. Iedereen recht.
Hand op het hart.
En maar zingen van Io Vivat.

Ik weet nog hoe zij trouwden temidden van de bloesems. Dat kon niet anders, wanneer je weet dat hun eerste date ergens tussen de bloesems was. En ja, ook toen hij haar ten huwelijk vroeg, was dat tussen bomen vol roze.

Ik weet dat en ik toverden met muziek en verhalen. Een ceremonie met een foute Duitse schlager, David Guetta voor veel feest maar ook liedjes die doen slikken. Een muzikale whiplash van de allerbeste ooit. ;-)

Jongens toch.

Ik weet dat ik hen nooit vergeet.

x. Lie

PS. Onze knuffel na de ceremonie, was denk ik echt de beste ooit (swipe).

Pics / the one and only

06/04/2026

SVEN // (deel 2)

Sven en zijn mama raakten mij niet voor even, maar voor het leven.

En als ik een ding zou mogen vragen dan is het dat je even gaat zitten, wat bladert, leest, en hun liefde beantwoordt met wat liefde.

Blader maar.
Lees maar.
Wees maar.

♡

06/04/2026

SVEN // (deel 1)

Soms moet een afscheid een eerbetoon zijn.

Een eerbetoon met een lauwerkrans van laurier.
Met heupen wiegen op Bob Marley, en haren schudden op de tonen van Nirvana en Tracey Chapman. Met het Onze Vader live gezongen.

Een eerbetoon met zijn donkerte en hoe die er mocht zijn. Naast licht en intimiteit en graag zien.

Zijn eerbetoon was er eentje voor hem en ja, ook voor zijn mama. Want hoe zij hem een leven lang droeg, verdiende ook lauwering. Want wat een duo, wat een paar.

Kijk maar.
Voel maar.

(Deel 1 van 2)

01/03/2026

EINDELIJK JONGENS // opleiding AfscheidAnders

Ik krijg de vraag al lang. Vaak.

Lieke. Wanneer bundel je je afscheidswerk, je kunde en verhalen in een opleiding Afscheid Anders?

Dan zei ik : binnenkort! Het komt eraan !

Dan stelde ik weer uit. Want mijn families krijgen altijd voorrang op een perfecte folder. Mijn werk in het veld gaat voor op een website met modules en picture perfect.

Maar hier ben ik dus. Op een zondagavond wanneer het algoritme me zal straffen met zero bereik.

En toch deel ik graag. Want ik ben klaar!
De opleiding start binnenkort!
De wereld staat in de fik en geloof mij, de wereld heeft de beste, betere sprekers, schrijvers en gidsen nodig.

LET OP.

Data en €/prijs vind je op de laatste slide. (swipe) Op slide 5 zie je mij en mijn verdriet omdat de mooiste tiener het leven liet.

En oh ja, er zijn nog max 4 zitjes. De rest is al benomen. Het leven is aan de rappen, ook al ben ik traag en soms te gestaag. Ik beloof dat het de moeite zal zijn.

Kus. Lie

PS. Help jij me met delen? Kan je een collega spreker ? Een ritueelbegeleider? Of een zalige ziel met zero ervaring? Deel dan of tag ze even! Dan knuffel ik je voor 't leven.

24/02/2026

OPAATJE // (2)

Mr Roland, Opa,

een week voor we je uit wuifden op de begraafplaats, ontmoette ik je familie. De gang stond vol met schoenen. Jee kleindochter Els gaf me pantoffels en ik voelde hoe zij mij daarmee in haar schoot trok. Ik zag jouw familie aan één lange tafel, de grootte van een kapel.

Ik kreeg een plek in het midden en ik wist niet waar te kijken. Tot jouw zoon Bruno instapte. Hij sprak over de kleine dingen maar ook over de oorlog en hoe donker die was. Er was plek voor elk verhaal, al mocht je daar in die kapel, aan die grote tafel, ook een toeschouwer zijn. Op onze eerste avond samen werd er verteld, gelachen en ook verbeten opa. Er waren veel tranen opa. Want : het leven is een strijd, zo zei jij altijd. En jij? Jij kende jouw strijd. Je bleek gebeten om te weten, te begrijpen, gezworen om nooit nog te dansen naar iemands pi**en. (...)

Mr Roland, jij at graag frietjes, en dan vooral die van de Number One, in ‘t Stad. En dus klopte het zo hard dat die eerste avond samen, aan die grote tafel, afgesloten werd met frietjes. (...)

Een week ging voorbij, met gesprekken, zorgzaam geregel en best wat gerij. De tafel in de kapel werd zorgvuldig gedekt. Jouw zoon bakte éclairs, want dat zijn je lievelings. Het altaar in de kapel vulde zich met jouw boeken. Je schrijfsels. Vogelkooitjes. LP’s. En souvenirs van je verre reizen. Het laatste restje van je broodje préparé, verpakt in van dat roze-wit papier, lag er stil. (swipe maar, kijk maar)

Je achterkleinzoon droeg je bruin hemd en bruine linnen broek. We aten kaas en het beste brood. Je kleindochters spraken. Je achterkleinzonen. Je zoon. Er werd ook voor je gezongen. We keken naar foto’s van jou en van 103 jaar lang. Walter, jij kwam tot leven in een kleine kring, want zo was dat een leven lang al het geval. We voeden ons met verhalen en met samenzijn. Met het beeld van je kleine handbewegingen en je National Geographic boekjes.

Hoe zuinig jij een heel leven was voor jezelf, zo gul werd de liefde voor jou gedeeld. Daar in die kapel stonden wij stil bij de man, die een leven lang onderweg was.

Ik denk echt dat ik zelden schoner zag. (deel 2)

Pic
/ ❤️

24/02/2026

OPAATJE // (1)
“Beste Mr Roland, hallo Walter, hey opa, opaatje.”

Zo startte ik mijn brief aan jou op de begraafplaats. Toen ik jouw naam daar op dat kerkhof uitsprak, bibberde mijn stem. Misschien omdat jij een bekend schrijver bent. Een Vlaams auteur, wiens naam je kan vinden op Wikipedia, maar vooral in menige boekenkast. De man die schreef over revolutie, evolutie, desillusie. En hoe mijn gebibber verraadde dat ik jouw pen zo vol wilde eren. (zucht)

Je kist was omringd door een intieme kring van familie. Iets meer dan twintig schone zielen, want veel volk was niet jouw ding. Jouw afscheid was anders, net omdat jij weinig doorsnee was. (...)

De Lente van Vivaldi weerklonk op het kerkhof, want jij had het niet zo voor de herfst, noch de winter. Je zoon, je kleindochters en jouw achterkleinkinderen stopten elk een bloem in de vilten band rond je kist. We eerden de mensen die jij moest missen, je dochter Greetje op kop.

Je kleinzoon Thomas bracht de grafrede die hij ergens tijdens een nacht schreef en zijn kinderen rijmden voor jou. Jonge Ben en Sarah deelden (jouw) chocolaatjes van ‘den Aldi’ uit. Ze legden spontaan eentje op jouw kist, want jij blijft eeuwig de man van het stukje zoet in je zak.

Al leerde ik je ook kennen als de man die wat kon vertellen over elke boom in ‘t park. En hoe je uren in de vlindertuin van de zoo zat. De man die oorlog en duisternis kent, die kleindochters intens lief heeft, die koffie drinkt voor het koekje. De opa die zot was van vogeltjes, die parkietjes had en yep, die heetten altijd Janneke en Mieke. En dus zette lieve Marcel een voederbak voor de vogeltjes aan jouw graf, vulde die met dikke tranen en met vogelzaad. We hingen een vogelkastje in de boom nabij en dat voelde goed. (...)

Mr Roland, toen de dragers je kist in de touwen tilden, stond ik ergens achteraan. Wat verstopt. Zo doe ik dat. Want dan kan niemand zien hoe ook mijn rug schokte toen ik zag hoe zij jou uit wuifden. Een voor een wuifden ze je vaarwel.

Net zoals jij hen zo vaak uitwuifde, vanuit het raam van je appartement.

Minutenlang.
En maar wuiven.
En jij die nooit uit het zicht zou verdwijnen…

Pic
/ alle ❤️

18/02/2026

happy bd baby // (deel 2)
.. Dus. Ik meen het Lie. Ik wil dat je viert en danst. In en uit de do**he. Ik wil dat je weent, want miljaar, het is me wat, wanneer al dat verlies je leven binnen danst.

Ik wil dat je wandelt en sprint als het moet. En geef gas - vooral als je bang bent. Gas Lie. Geef gas. Niet op de blinde manier van toen, zo vaak. Niet om te vluchten of te verdoven. Geef gas van goesting. De goesting die jij bent.

Pak u vast en laat u vastpakken. Laat de mensen maar denken. Vraag knuffels, gemeend en lang. Want daar is uw lijf chronisch hongerig naar. Laat Stories by Mabel groeien. Wees fier op dat boek in wording. Vraag hulp, werk samen. En omring je met mensen die lief voor je zijn. Want jij bent Lieke en jawel, je bent ook echt lief.

Ik wil dat je onthoudt dat je op je plek bent, maar breek gerust nieuwe paden open. Mijn Lie. Mijn Lie(ve)ke. Het is je verjaardag en dat is de grootste dag van het jaar. En dus. Genoeg, met altijd maar minder en stiller. Armen in de lucht. Franjes om het lijf. Wat leder rond je billen.

Meer moet dat niet zijn. Of nee, doe maar meer. Veel. Meer.

'Gelukkige verjaardag, menneke.'
Dat moest ik van uw bomma nog zeggen.

X. Mabel.

Pic

18/02/2026

happy bd baby // (deel 1)

Dag Lie.
Dag Lieke.
Yup. I'm talking to you. Ik zie je bezig. Schrijven en interviewen en werken aan een afscheid terwijl je snel spiegeleitjes binnen werkt. Je derde brengt een tekening voor je verjaardag, met de mooiste bloemen op en je gooit je handen in de lucht.

De feesttafel voor vanavond is nog zoek en ik zie je denken : wat een dag. En dus neem ik je even bij de arm. Even zitten en luisteren Biesemans. (...)

Want je verjaart en laat ons eerlijk zijn, jij voelt achttien februari altijd al aan als de aller-grootste dag van het jaar. De mensen die je kennen weten dat je wekenlang aftelt. ‘Februari is de mooiste maand van allemaal’ vertel je aan iedereen die het horen wil. Je geniet van elk berichtje. Een half jaar geleden boekte je zelf al wat nachtjes weg voor je verjaardag. Yup, je geeft graag cadeautjes aan jezelf.

Eerlijk? Er zit werkelijk zero bescheidenheid op het feit dat je verjaart. And I love it.

Dus. Lie. Voor je je weer op de wereld stort, schrijf ik het hier even neer. Zodat je niet zou vergeten: het is ongelofelijk zalig dat jij geboren bent. En ik rammel je even wakker. Precies zoals jij de wereld 46 jaar geleden wakker schudde met je komst. Ik pak je even vast. Niet om je wat te vragen. Wel om je wat in te peperen.

(here we go - listen to me woman)

Beloof me dat je zal uitbreken. De dansvloer afbreken, open breken op de maat van je heupen in beweging. Ogen dicht, verhoogde hartslag als maatstaf voor je voeten. Breken met de melancholie die je eigen is. Ik laat je vandaag, midlife, zweren dat je al wat goesting is, zal gebruiken als brandstof.

(deel 2 - post 2)

Pic

Stories By Mabel

18/05/2026

22/04/2026

19/04/2026

06/04/2026

06/04/2026

01/03/2026

24/02/2026

24/02/2026

18/02/2026

18/02/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen