19/07/2026
เรื่องเล่ามีอยู่ว่า…เดียร์สั่งกาแฟมา พอลงมารับกับพี่ไรเดอร์สายตาก็ไปเห็นอั้ยเหมียวจ้มตัวหนึ่งนอนกลิ้งๆ อยู่ที่พื้น พอเดียร์รับของเสร็จก็เลยมาเล่นด้วยซักแป๊บนึง นึกขึ้นได้ว่า เอ้ยเรามีเปียกนี่ คือที่บ้านไม่ได้เลี้ยงแมวนะคะ พ่อไม่อนุมัติ😂 แต่จะมีติดไว้ตลอดเพราะเมื่อก่อนเวลาเดียร์ไปเรียนที่มหาลัยจะชอบพกติดไว้ แมวเยอะค่ะ ก็เลยไปเอามาให้จ้มกิน น้องกินอร่อยมากหรือหิวมากเดียร์ก็ไม่แน่ใจ น่าจะไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน พอหมดซองแรกเหมือนไม่อิ่มเดียร์เดินไปเอาให้อีกซอง ก็กลัวน้องหิวน้ำเลยใจดีเอาน้ำไปให้ด้วยก่อนจะเดินไปหยิบอีกซองก็บอกน้องอย่างดีว่าถ้าจะกินอีกรอพี่ตรงนี้นะพี่จะไปเอามาให้ แล้วจ้มก็ยืนรอจริงๆ แต่จ้มไม่กินน้ำเลยซักนิด จ้มมองแต่แมวเลีย😂 ไม่รู้ว่าการที่จ้มมาเจอพี่มันจะเป็นวันที่ดีของจ้มหรือเปล่า แต่พี่รู้สึกดีมากๆนะ🤍 เรื่องราววันนี้มันทำให้เดียร์คิดได้ว่าชีวิตคนเรามีทั้งการเป็นผู้ให้และผู้รับค่ะ ต้องบาลานซ์กัน ไม่มีใครเป็นผู้รับได้100% และไม่มีใครเป็นผู้ให้ได้100% ซึ่งการให้และการรับก็มีหลายรูปแบบค่ะ วันนี้ที่เดียร์เจออั้ยเจ้าเหมียวตัวนี้ จ้มอาจจะไม่ได้ให้เดียร์กลับมาเป็นเงินทอง ชื่อเสียงหรือความสำเร็จ แต่สิ่งที่เดียร์ได้จากจ้มแน่ๆ คือ“ความไว้วางใจ”ค่ะ
ในชีวิตการเป็นตัวแทนประกันเดียร์ถูกสอนเสมอว่าการบริการด้วยใจ ใช้ความใส่ใจ ซื่อสัตย์ เป็นฐานของการสร้างความไว้วางใจ เดียร์เองก็ไม่คิดว่าการมีใครซักคนเป็นคนแปลกหน้าคนนึงที่เอ็นดูเรามากๆ ใครซักคนที่ไม่ใช่พ่อแม่เรา เดียร์ไม่แน่ใจว่าเดียร์ให้อะไรเขา ถ้าให้เดียร์ตอบคงตอบได้แค่ว่าเดียร์ให้ความมั่นใจกับพี่ได้ว่าเดียร์จะดูแลพี่อยู่กับพี่ไปยาวๆ เหมือนเป็นสหายพี่คนนึง เดียร์ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะต้องนึกถึงเราในวันที่เขามีความสุข เขาจะนึกถึงแค่ตอนมีปัญหาก็ได้ แค่ติดต่อเดียร์มาเท่านั้นก็ทำให้เดียร์รู้สึกว่านั่นคือการ“ถูกรักโดยลูกค้า”แล้วค่ะ 🩵
ปล.อาหารแมว แมวเลียเข้าได้นะคะ🤩
