08/03/2021
सीमा पुरी, कथाकार
सामाजिक कथा """ स्वीकार """"
बारम्बार फोनको घन्टी बजीरहेको थियो । म मलेखुको तातो सडकमा उभिएर बस कुर्दै थिए । निकै बेर कुर्दा पनि बस आएन दिउसोको समय भएर होला सायद यतिमात्र अनुमान लगाए ।
निकैबेरदेखी मलाई अलिपर होटेलमा बसेर चिया पिउदै गरेको लामो कपाल पालेको दारी जुँघा वाला केटाले हेरीरहेको थियोे ।
म यातायात कुर्दै पसीना पुच्दै थिए।
एकैछिनमा मेरो नजिक रोकिराखेको कारको ढोका खोल्दैगर्दा त्यही दारीवालले सोध्यो तपाईं काठमाडौ जाने हो ?
हो भने मैले
फोनको घन्टी बज्न कम भएको थिएन।
उस्ले भन्यो, तपाईं हामी सग जान सक्नुहुन्छ यदि तपाइलाई अफटेरो पर्दैन भने ।
उ सङ ड्राइभर समेत भएकोले र छिट्टै पुग्नुपर्ने भएको हुँदा जाने निर्णय गरे। दारीवालले आफ्नो ल्यापटप उठाउदै अगाडि सिटमा गएर बसे।
म पछिल्लो सिटमा उस्का सामान साईडमा लगाएर बस्ने ठाउँ बनाए। उस्को आघा घर यहि कार हो भन्ने भान भयो मलाई।
अहिले बजेको फोन उठाए र आमालाई भने, म समयमै घर आईपुग्छु।
कारको गति तिब्र थियोे । निकैबेर पछि उस्ले भिजिटिङ कार्ड मेरो हातमा दिदै भन्यो मेरो नाम विकल्प । म आधुनिक किसान हु। र होटल व्यावसायि ।
ठमेलमा होटेल छ । सतुङललमा घर । उस्ले आफ्नो सबै परिचय,पेशा,रुचि,बारे बतायो। बिदेशको ग्रीनकार्ड छोडेर नेपाल फर्की आधुनिक कृषी खेतिमा लागेको बतायो । आबश्यक परेकालाई कृषी तालीम दिनेगरेको र अहिले तालिम दिएर चितवनबाट फर्केको कुरा बतायो।
बाहिरी रुप भन्दा उस्को काम र बिचारले मेरो मन जित्यो। मैले परिचय दिए ,नाम दिया र पत्रकार मेरो पेशा । भने मैले मेरो पेशा गौरबका साथ। जसरी उस्लेम किसान् भनेको थियो।
उसलाई धन्यवाद भनेर बिदा भए मेरो गन्तव्य घर नजिक ल्याइदिएर उस्ले गुण लगायो आज मलाई ।
हतारीदै घरभित्र छिरे। आफ्नतहरु जम्मा भै सकेका थिएँ । आमाले मलाई देखेर शान्तिको श्वास फेर्नु भयो। जाउ छिट्टै तयार भएर आउ । उनिहरु आउनेबेला भयो।
म आमाले भने झै गरे । तयार भए ।
ठुलै हुलको आगमन भयो घरमा। बुवाले स्वागत गर्नु भयो देउता नै आए झै गरि।
हाम्रा आफ्न्त र उनीहरुको बिच दोहोरी चलेझै लाग्यो मलाई। उताकाले भन्दै थिए हाम्रो अभि हिरा हो , ग्रीन कार्ड पाको ४ बर्ष भयो अमेरिकामा घर ,गाडी ,आफ्नै व्यावसाय छ ।आफै मेहनत गरि राज गरेर बसेको छ ।
यतिको केटा पाउनत कर्ममै कोरेर आउन पर्छ।
यताकाले भन्दै थिए, हाम्री दिया के कम र रुप खाईलाग्दी पढाइ ,खेलकुद, फोटोग्राफी के के हो के के
एस्तो लाग्द्थ्यो कुनै दुई प्रडक वजारमा आउदै छ र ब्यापारीले आफ्नो मालको बयान गर्दै छन ।
सबै कुरामा अगाडि । घर व्यबहार ,रितिरिवाज सबैमा संकारी। अहो अरु पनि के के हो। मेरो बुवा जस्ले जे भनेपनी हो हजुर भन्दै बस्नु भएको थियो। मलाई लिएर गर्व गर्ने बुवालाई आज लाचार देखे। देख्ने देखाउने काम भयो । केटा सङ केहिबेर एक्लै आर्को रुममा पठाए । हामी गयौं । उस्को अगाडि म जे होइन त्यही बनाएर देखाईयो मलाई । म त हाप पाईन्ट लगाएर रुख चढेर समाचार खोज्ने मान्छे ,रातदिन केही नभनी पेशामा खट्ने मान्छे । तर आज सुशील लजालु बनाएर पेस गरियो मलाई । म पेस भए। । उस्ले नेपाल बस्न त्यति मन पर्दैन उतै बस्ने बानी भयो भन्यो । परीवारले बिवाह नेपालमा आएर हाम्रो रोजाईमा गर भनेर आएको थुप्रै केटिसाथी भएको र बिवाहा अब परिवारको रोजाईलाई आफ्नो रोजाई बनाएर गर्छु भन्यो।
उनका कुरा नराम्रो लागेन मलाई । तर उनलाई पाउनु र छोरीलाई अमेरिका पठाउनुमा मेरो परिवारले देखेको उपलब्धि मा म चकित थिए।
कुरा चलेको एक महिना बित्दै थियो। बिवाहाको साईत जुराउनतिर सबै लागेको बेला मेरो मन भने उदास थियो ।
यो एक महिनामा म अभि सङ भन्दा धेरै समय विकल्प सङ बिताए। प्रत्यक भेटले मलाई आर्को भेटको प्रतीक्षा गरायो। उस्को व्यबहार र उस्ले मेरो कामलाई गरेको सम्मानले मेरो मन जित्यो।
उस्को ठमेलको क्याफेमा म अभिलाई लिएर गए। विकल्प संग भेटाए उस्को र आफ्नो बिहेको कुरा चलेको सुनाए ।
कयौं पटक क्याफे पुगे। कामको सिलसिलामा आएकी भने । सोधे बिहे किन नगरेको भनेर?
उस्ले भन्यो खै कोहि आएन त मेरो काम र मलाई संगै माया गर्ने।
उस्को कुरामा केहि अभाव र केही सम्भावना देखे।
बिवाहाको मिति तय हुँदै थियो। जनैसुपारीको मिति भने तय भयो।
मैले जिन्दगीमा पहिलोपटक आफ्नो मर्जी अनुसार जाने निर्णय गरे। विकल्पको सामु गएर भने तपाईं म सङ बिवाह गर्नुहुन्छ ? अमेरिकाको ग्रीनकार्डवाला र मेरो परिवार छोडेर आएभने।
लाज लागेन ,डर पनि लागेन मलाई ।
उस्ले जवाफमा भन्यो मेरो क्याफेमा जुठो भाडा माझ्नु पर्छ तिम्रो पत्रकारीतावाट समए मिले।
मैले स्वीकार गरे।
उस्ले भन्यो म किसान् पनि हु । गोबर र माटोसङ पनि खेल्नु पर्छ ,तिम्रो फोटोग्राफी बाट समए मिले ।
मैले स्वीकार गरे उस्का सबैकुरा ।
मलाई अपनाउदा अरु धेरै सम्वन्धहरु बिग्रन सक्छ
त्यो जिम्मेवारी मेरो मैले भने।
मैले परिवार आफ्न्त सबै र अभिको परिवारको समेत मन दुखाएर विकल्प संग कोट म्यारीज गरे।
घरमा कुरै गरिन
अमेरिकाको ग्रीनकार्डवाला केटाको सामु मेरो रोजाइ किसान् कतैबाट मन्जुर हुने अबस्था थिएन।
हाम्रो नयाँ जीवन चल्दै गयो । पुरानो जीवन सङ गासीएका सबै सम्बन्धले म सङ चित्त दुखाए ।
हाम्रो बिवाहा भएको एक महिनामा नेपालमा लकडाउन सुरु भयो। अभि मेरो फुपुको छोरी सङ बिवाह गरेर अमेरिका फर्के।
आज अभिकी श्रीमती मेरि बहिनि अमेरिका जाने प्रोसेस मिलाउदै छिन । म भने बिन्दास भएर लकडाउनमा आफ्नो पेसामा खटेकी छु। खाली सडकमा कुद्नु दैनिकी भएको छ । हातमा चुरा ,सिउदोमा सिंदुर लगाएर आज पनि क्यामेरा भिरेर आफ्नो Dear जिन्दगी बिन्दास भै बित्दै छ । मेरो श्रीमान विकल्प को क्याफे लकडाउनका कारण बन्द भएको छ। आजभोली उहाँ आफ्नो तरकारी खेतीमा समय बिताउदै हुनुहुन्छ । म खाली समयमा उहाँ सङै बारीमा तरकारी टिप्ने ,बजारको लागि ब्यबस्था र हिसाबकिताब गरिदिने र मल माटो सङ घुलमिल गर्ने काम गर्दै छु ।
आजभोली राम्रो बजार ब्यबस्थापन भएको छ । प्याकेज बनाएर सहकारीले तरकारी उठाउछ र सुलभ मुल्यमा उपभोक्ता समक्ष पुर्याउछ । यहीँ कामलाई मैले समाचार बनाए र यो समाचारले निकै राम्रो चर्चा पायो । यो समाचार मेरो सबै आफन्तको नजरमा पर्यो। अमेरिकाको ग्रीनकार्ड छोडी नेपालमा कृषि भन्ने समाचारले मेरो जिन्दगीमा नयाँ मोड ल्यायो। मेरो बुवाले आज फोन गर्नु भयो मलाई र भन्नू भयो छोरी हामीहरुले तिम्रो रोजाईलाई स्वीकार गर्यो ।
लकडाउन खुल्ने बित्तिकै तिमी र ज्याईराजाको परिवारलाई भेट्न आउछौ। धेरै कुरा साथमा बसेर गर्नु छ ।
बुवाको कुरा सुनेर मेरो खुसीले आकास नाप्न थाल्यो। बिवाहा पछि पाएको खुशी अलिनो लागेको मा आज भने मेरो Dear जिन्दगीले पुर्ण खुशी पाएको थियो।
जिन्दगी बाहानामा होइन आफ्नै चाहनामा बाच्नु पर्छ भन्ने कुरा आज सार्थक भएको छ् । म खुशी छु विकल्पको साथमा । उस्को आगँन ,खेतबारी, मल माटो मेरो लागि सन्सार हो ।
सीमा पुर copied
