08/10/2026
Vroeger bevroor ik als iemand schreeuwde.
Gisteren stond ik in het bos. Een vrouw, een hondje aan de lijn, onze honden die te dichtbij kwamen. Er gebeurde feitelijk niks. Maar zij schreeuwde, vloekte en wilde naar de honden schoppen.
Ik pakte haar stevig bij de arm en zei dat dit niet hielp.
Ze kwam overeind. En op dat moment werden de honden rustig.
In de auto kreeg ik een glimlach. Want mijn lijf bleef bij mij. Niet bevriezen, niet vluchten. Gewoon aanwezig, handelen, en daarna loslaten. Het was niet van mij, het was van haar.
Dat is geen toeval. Dat is jarenlang werken aan mijn eigen processen, stap voor stap.
Herken jij het bevriezen als iemand bijvoorbeeld uitvalt? Dan weet je: je lijf doet niks verkeerd. Het onthoudt alleen.
Ik schreef er een uitgebreidere blog over: wat er in mijn lijf gebeurde, en wat jarenlang werken aan jezelf oplevert. Je vindt de link in de comments.