Kleine Vlindervoetjes

03/09/2023

Jouw kamertje
Gisteren was het tijd…. Tijd om afscheid te nemen van het bedje waar Noud al bijna 5 jaar in ligt. Maar het was ook tijd om afscheid te nemen van de meubels die ook voor Mees bedoeld waren. Mees zijn bedje zou links voor het raam komen te staan en Noud zijn bedje waar het al bijna 5 jaar staat: in de rechterhoek van de kamer.

Wat blijft het toch confronterend. Zo’n moment van meubels weg doen….maar al zou je de meubels niet meer hebben.

Het is jouw kamertje….Het zijn jouw kleertjes…..jouw bedje… Het gemis om nooit meer te kunnen knuffelen met je….

Ik schreef er ooit een gedichtje over… deze is voor jou

13/08/2023

Lieve allemaal, mijn vorige bericht is van 25 juni. Ik was die dag jarig. Die besloot ik een bericht te delen… niet wetende dat ik bijna 3 maanden lang offline zou gaan…

Ik beloofde mezelf dat ik al jullie ontzettend lieve en warme reacties zou beantwoorden. Maar het lukte me niet…

Ik beloofde mezelf dat ik jullie niet wilde lastig vallen met alles wat er op mijn pad/ons pad is gekomen de laatste 2 jaar. Misschien was het zelfs wel een onbewuste keuze van mezelf omdat ik echt geen energie meer had. Ik werd elke ochtend wakker met een batterij die nog in het rood stond.

Ik kon echt niet meer. Aan de ene kant dacht ik: gewoon blijven delen want ik wil altijd eerlijk zijn. Aan de andere kant dacht ik ook: ik ben op, ik ben leeg, moe, zo leeggestreden… wie heeft er zin om dit te lezen?

Elke dag ging er weer een dag voorbij waarin ik niks deelde. Na een tijdje betrapte ik mezelf er zelfs op dat ik niet meer durfde te kijken op mijn account.

Het is moeilijk uit te leggen hoe ik denk en wat in iedere vezel van mijn lijf zit… maar ik heb heel mijn leven altijd iedereen tevreden willen stellen. Eigenlijk een onmogelijke opgave.. ik wist perfectie van mezelf en wil het voor iedereen goed doen. Maar ineens liet ik al mijn volgers in de steek… het voelde als falen 😔

Gisteren opende ik Insta weer… Het werd misschien toch maar tijd om mijn kwetsbare en eerlijke kant te laten zien. Hoe eng ik het ook vind. Ik weet dat ik eigenlijk niemand iets verplicht ben… het is altijd een keuze om wel of niet iets te delen…

Alleen ben ik heel goed om te denken voor anderen…misschien zelfs wel in te vullen voor anderen. Gek hè.. want ik weet dat het niet goed is. Dus bedenk ik me dat jullie niet zitten te wachten op de verhalen uit mijn leven…

Ik wil ook niet posten dat alles zo goed gaat…. Want dat is niet zo. Maar durf ik dat?

Het antwoord is dat ik geen idee heb. Ik kom er wel achter. Ik ga gewoon weer delen.

Gelukkig lukt het me weer om gedichtjes te schrijven. Deze ga ik ook delen… en ik zal ook een aantal mooie producten delen die ik op heb mogen sturen…

Ik wil jullie ook bedanken… voor jullie geduld en ik wil jullie tijdens deze zomervakantie, al voelt het

Liefdevolle troostproducten voor ouders die te maken hebben met het verlies van een sterrenkinderen

25/06/2023

Mijn verjaardag…
Een paar maanden geleden liep ik even in de stad. Ik parkeerde de auto zo dichtbij als ik kon bij de winkel waar ik moest zijn.

Ik stap uit, koop een parkeerkaartje en zie een collega. Na meer dan 1 jaar elkaar niet gezien te hebben, zei mijn collega: “Wow! Je ziet er goed uit, Carolien.”

Meteen voelde ik een brok in mijn keel en tranen brandden in mijn ogen. “Dankjewel zei ik.” “Ik zou willen dat ik me ook goed voelde!” Voordat ik het wist, had ik het gezegd. Mijn collega schrok een beetje en vroeg meteen of het dan niet goed ging?

“Nee, zei ik en begon te huilen… ik zou er liever niet goed uitzien en me wel goed voelen.”

Maar ik zou ook willen dat mensen niet denken dat ik me goed voel omdat ik er misschien best wel weer “goed” uitzie. Want wat is goed?

Ik voel me alles behalve goed. Alleen zie je het niet aan mij. Niemand ziet dat ik aan het overleven ben. Elke dag weer en dat het me elke dag weer uitput. Niemand ziet hoe zwaar het is met 3 van de 4 kinderen (in huis) die autisme hebben. Niemand ziet dat we 2 MST trajecten hebben gehad, 3x een traject gesloten jeugdzorg en er nu weer een opname en dat we zoveel hulpverleners hebben, buddy’s, ondersteuning… en nog zoveel meer.

Niemand kent mijn gevecht tegen (nu al 18 mnd)
Alle prikkels (geluiden) die zo hard binnenkomen…. Dat ik niet meer kan plannen, me niet meer kan concentreren en dat moe en duizelig blijf.

Ook mijn zie je niet… het is mijn binnenkant. Mijn dagelijks gevecht.

Net als mijn ….ook deze zie je niet….

Ik deel dit niet omdat ik zielig ben, maar puur voor de Want dat ik er misschien goed uitzie, betekent niet dat ik me ook zó voel!

Mijn vader zat in een rolstoel en had heel veel pijn en hij was zo beperkt in wat hij kon…. Ik had nooit met hem willen ruilen. Maar ik merk wel dat ik soms mis dat je niets ziet aan mij… als je naar mij kijkt, zie je gelukkig geen rolstoel, maar toch heb ik ook hulp nodig.

Vandaar dat ik wat stiller ben…ik ben er elke dag nog…. Vandaag op mijn verjaardag….

Maar even minder zichtbaar op mijn profiel… Het komt wel weer.

12/06/2023

Moeilijk
Als ik een woord zou moeten omschrijven, is het woord moeilijk dat het beste past.

Er gebeurt zoveel… eigenlijk gebeuren er alleen maar verdrietige en moeilijke dingen, dat ik niets meer durf te delen maar het jullie vooral niet aan wil doen.

Anders lezen jullie elke dag hoe vreselijk uitzichtloos mijn lijf voelt. In nov 21 Corona gekregen en op kracht, loyaliteit en doorzettingsvermogen heb ik nog kunnen werken. Elke ochtend werd ik wakker in mijn kleren op de bank… ik kon niets meer plannen. Douchen, eten/drinken en aankleden, daarna nog werken en koken. Hoe deed ik dat altijd?

Ik ging briefjes schrijven:
1. Eten/drinken
2. Douchen
3. Aankleden
4. Werken
5. Boodschappen
6. Koken
Ik maakte elke dag deze lijstjes en het lukte me maar niet om deze 6 dingen te doen.

Onze gastouder aan huis kwam na mijn quarantaine weer bij ons in huis en begreep niet waarom ik opschreef wat eigenlijk vanzelfsprekend was. Ik wist het zelf ook niet 🥺😔

Ik ben nu 18 mnd verder. Ik heb nog 3 mnd kunnen werken, terwijl het me elke dag niet lukte om deze dingen te doen die altijd als vanzelf gingen… ik kwam op mijn werk in december, januari en februari (voor de klas) zonder vest of bedacht me om 11 uur dat ik honger had…. Oh ja. Ontbijt vergeten….

En nu ben ik nog steeds thuis. Lukt het me niet meer om mijn eigen huishouden te doen, heb ik ontlasting nodig voor de jongens die ook allemaal de diagnose autisme kregen…

En… tja… ook ik kreeg deze diagnose. Autisme. Ik vind het vreselijk. Hoe kon het dan dat ik 21 jaar voor de klas kon staan zonder door te hebben dat ik autisme heb?

Schijnbaar zijn vrouwen heel goed in staat om het te camoufleren waardoor het niet opvalt. Doordat mijn conditie wegviel en ik lichamelijk gezien “de ballen niet meer hoog kon houden” knalde mijn autisme eruit.

Boem…. Wat een diagnose. Ik was boos. Ik ben boos. Ik mis mijn oude lijf. Mijn oude energie, mijn conditie. Ik kan nu amper nog plannen en prikkels (geluiden in mijn geval) kan ik echt niet meer aan. Alle geluiden komen sinds Corona zo hard binnen….

Het is echt heel moeilijk om hoop te houden als je jouw eigen opgebouwde toekomst ziet vervagen…

22/05/2023

Geboren en verloren….
Een van mijn eigen geschreven gedichtjes van

Wanneer je bevalt van een stil geboren baby….
Bevallen van jullie kindje… zo ongelooflijk trots zijn maar ook zo ongelooflijk stil. Samen zijn en tegelijkertijd ook zo alleen zijn. Dat is hoe het voor mij voelde…

❤️✨

19/05/2023

Personaliseren…
De naam van degene zien die je zó mist en moet missen.

Wat mij nu nog steeds kan troosten, is het zien van Mees’ naam.

Zijn mooie naam… en alle liefdevolle namen… Ik ben er altijd stil van en tegelijkertijd heel dankbaar dat ik een heel klein stukje mag bijdragen aan het personaliseren van alle troostproducten bij Kleine Vlindervoetjes.

❤️✨

⭐️

07/05/2023

Een gedicht….
Na wekenlange, misschien wel maandenlange stilte lukte het me weer om een gedicht te schrijven.

Het lukte niet…niets lukte.

En hoe dramatisch dit misschien klinkt. Op het moment en al maandenlang, gebeurt er zoveel in ons gezin… met de kinderen.

Ik moest aan mezelf denken. Aan de kinderen denken. Aan mijn herstel werken.

Ik moest kiezen voor mezelf. Voor rust. Ineens zijn we al in de maand mei beland. Bijzonder hoe de maanden en seizoenen aan me voorbij gaan, terwijl de tijd langzaam lijkt te gaan.

Ik heb een ding geleerd uit deze afgelopen 1.5 jaar. Loslaten en vertrouwen op hulpverlening. Hopelijk komt alles goed. We zijn iig dankbaar met enorm betrokken hulpverleners om ons heen.

En… ik ben ontzettend dankbaar dat jullie (lieve volgers) me blijven volgen.
Dankjewel ❤️ en lieve groeten, Carolien

14/03/2023

Imke
Dit is Imke… 13 jaar en al zo wijs. Zo vaak denk ik aan haar als ik naar haar kijk…en bedenk dan hoe ingewikkeld het ook voor haar moet zijn. Noodgedwongen door alles wat er speelt hier, is ze zo ontzettend volwassen. Maar ook zo zelfstandig en zorgzaam.

Ik ben dankbaar dat ze elke week een fijn gesprekje heeft op school. Want je zal maar op het VO komen met zo’n gevulde rugzak.

Je broertje verloren.. waar ze in het boek “Onze band is nooit voorbij” voor zo mooi over schreef. Haar oudste broer met autisme en waar we zoveel zorgen over hebben (gehad). Chris en Noud ook autisme. Het botst soms zo enorm doordat haar drie broers de wereld niet altijd goed begrijpen, dat er zoveel tijd en zorgen naar al haar broers gaat, dat er daardoor echt te weinig tijd overblijft.

Gelukkig hebben we enorm betrokken hulpverleners om ons heen die nu inzetten op ontlasting. Want dat is echt nodig.

Ik heb dit jaar zoveel geleerd… Ik heb geleerd dat ik het niet alleen kan doen. Maar vooral dat ik het niet alleen hoef te doen.

Leren loslaten en uit handen durven geven en vertrouwen op een ander. Dat is wat ik nu ook steeds meer durf te doen. En daardoor kan ik er ook meer zijn voor haar. Voor Imke. Onze super lieve, grappige, zorgzame, zelfstandige en sportieve dochter. Ze is al én nog maar 13 jaar.
Ik ben ontzettend trots op haar! ❤️
Kus, mama

12/03/2023

“Het is zo stil?” “Ik wil je laten weten dat ik aan je denk” “Ik maak me zorgen”
Jullie merkten dat ik stiller was de laatste weken.

Sorry… 🥺 misschien hoef ik geen sorry te zeggen, maar toch voel ik me dan schuldig dat jullie je zorgen hebben gemaakt.

Het ging ook niet goed of eigenlijk gaat het niet goed. Mijn lijf doet totaal niet wat ik wil, wat ik ervan verwacht, wat ik wil of hoop. De ene na de andere teleurstelling krijg ik te verwerken en op een gegeven moment is het dus gewoon op! Echt op. Leeg… er zijn geen reserves meer.

Helaas is er een paar weken geleden iets met mijn medicatie misgegaan waardoor het in plaats van beter, slechter ging. Niet zomaar slecht, maar heel erg slecht.

Gelukkig dat er dan al een professioneel netwerk in ons gezin is ivm autisme bij de jongens en mij. Hierdoor hielden zij me op de been, met hulp. Heel veel hulp.

Ik dacht eigenlijk dat ik de bodem van de put wel had gezien, maar er zat nog een trog… ik kon nog dieper…nog veel dieper dan ik dacht.

Ik krabbel weer overeind. Gelukkig wel. Maar zorgen zijn er nog steeds. Want inmiddels voel ik me al 16 maanden slecht en verlang ik zo enorm terug naar degene die ik voor die tijd was. Ik heb er nooit iets over willen schrijven… en durfde het ook niet zo goed. Voor sommigen ligt het gevoelig en ik vind dat iedereen mag denken/vinden wat hij/zij denkt. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening.

Het enige dat ik wil is herstellen. Ik zit al maanden lang in een long COVID herstel traject en wil niets liever dan me weer voelen zoals ik was voordat ik ziek werd.

Daarnaast blijft het zwaar met alles wat er speelt rondom Nouds autisme, zijn achterstand in ontwikkeling en zijn verstandelijke beperking. Daarom zoeken we een geschikte school voor Noud, maar ook Chris’ autisme en Sem zijn autsime… missen we Mees en proberen we er ook voor Imke te zijn die als puber opgroeit in een gezin met 3 broers en een moeder met autisme. Het moeilijkste vind ik dat ik alle energie mis en ontzettend moe ben dus ook heel erg veel op de bank lig en op de bank in slaap val.

Dit weekeind heb ik een gedicht geschreven, want zelfs de gedichten schrijven, lukte niet meer…

07/02/2023

Op een dag als vandaag… voelt het voor mij niet passend om te vertellen hoe het met mij gaat… of hoe het thuis gaat.

Vandaag ben ik stil… zoals ik de laatste dagen ook was.

Wat gebeurt er toch? Zoveel verdriet. Zoveel levens verloren. Een baby met navelstreng eraan wordt onder het puin weggehaald. Wat een leed.

Ik hoop dat er voldoende geld wordt opgehaald. Al krijg je daar natuurlijk nooit de levens mee terug…

🌍❤️✨

05/02/2023

“Ooit komt alles weer goed!” Ik heb het wel vaker als advies gekregen.

Maar zo voelt het niet en zo zal het nooit voelen. Het wordt wat draaglijker dan zoals het voelde net na het verlies.

Maar goed? Nee… goed zal het nooit meer voelen.

Verder.. zal ik binnenkort wel laten weten hoe het gaat. 🥺
Het is stil. Eigenlijk gaat het niet goed…Ik verlang naar lichtpuntjes…

Toch wilde ik dit gedicht nog delen.

De 2 persoonlijke gedichten voor en .x zijn bijna klaar. Nog heel even en dan zal ik ze eerst met jullie delen.

Lieve groeten, Carolien

02/02/2023

Gepersonaliseerd…
Het is zo mooi en liefdevol om iedere mooie naam op de producten te zetten. Een naam die uit zoveel liefde is gegeven…❤️

Ik blijf het zo mooi vinden om het elke keer te zien…

Alle mooie namen, soms ook met een datum erbij, een zin, een hartje ❤️ of een sterretje ⭐️

Zo liefdevol…