29/01/2026
Wat begon als een luchtig appgesprek, werd een bijzonder moment
Afgelopen zaterdag appte mijn dochter een foto van haar nieuwe coupe. Met haar flinke bos krullen was ze al heel lang op zoek naar die ene krullenkapper die weet wat haar hairdo nodig heeft. Na een paar teleurstellingen was ze nu helemaal blij.
Na mijn “Oeh, mooi” met drie uitroeptekens en haar “Nice he!” appte ze: “Het zit ‘m toch in de naam.” En die begreep ik niet meteen.
Haar kapster bleek dezelfde naam te hebben als mijn kapster. Voor jou als lezer tot nu toe vast een grappig toeval. Voor ons was het veel meer. Beide dames dragen de naam van mijn overleden zusje Mariska. En dat maakte het bijzonder, juist voor mijn dochter en mij.
Toen mijn dochter geboren werd kreeg ze als tweede naam de naam van haar tante. De naam van mijn zusje heb ik ook altijd speciaal gevonden. In de 42 jaar dat zij leefde, kwam ik bijna niemand tegen die zo heette. Totdat ze overleed. Drie weken later bleek de kassière van de plaatselijke supermarkt deze naam te dragen. De nieuwe buurvrouw van een vriend heet hetzelfde. En tot op de dag van vandaag kom ik regelmatig een Mariska tegen. Elke keer als dat gebeurt denk ik een keer extra aan mijn zusje, die zo gemist wordt.
Het schijnt iets met selectieve aandacht te zijn. Zodra je iets nieuws leert of opmerkt, gaat je brein actiever filteren uit alle prikkels. Net zoiets als wanneer je een roze trui wilt en ineens overal mensen met een roze trui ziet lopen.
Wat het ook is, het maakt me niet uit. Ik vind het mooi en bijzonder dat ik de naam van mijn zusje regelmatig ergens hoor.
Heb jij weleens zoiets meegemaakt?
