22/05/2026
💑 ඇය ඇවිදින්
02
ඇගේ නම ‘ආශාවරී‘...
මුළු රැයක් පුරාම මගේ හිත ඒ නම මිමුණුවේය. අවුරුදු ගණනකට කලින් මහපොළොව යට සැඟවිලා ගිය මගේ තාරූගේ රුවම අරගෙන, මේ වගේ නමකින් ගැහැනියක් මගේ ඉස්සරහට ආවේ ඇයි? මට මාවම පාලනය කරගත නොහැකි විය. පසුදින සන්ධ්යාවේ මම ආයෙමත් නුවර වැව් රවුමට පැමිණියේ හරියට සිහියක් නැති මිනිසෙකු ලෙසයි.
මීදුම හෙමින් හෙමින් වැව වටෙන් පහත් වෙන්න පටන් ගෙන තිබුණි. ඈතින් පෙනෙන දළදා මාළිගාවේ රන් වහල මතට හැන්දෑවේ ලා කහ පාට ඉර එළිය වැටී තිබුණේ හරිම නිස්කලංක විදිහටය.
“මිලාන්... උඹ අදත් ආවේ කෙල්ලව හොයාගෙනද?“
මගේ ළඟින් වාඩි වුණු රසිත් මගේ කරට අතක් දාන ගමන් ඇසුවේය. මම උත්තර දුන්නේ නැත. මගේ දෑස් තිබුණේ වැව් රවුමේ පදික වේදිකාව දිගේ දිවෙන මිනිස්සු අතරේ එහෙ මෙහෙ යමිනි.
එකසැරේම මගේ පපුව ගැස්සිලා ගියේය.
ඈතින් ඇවිදගෙන එන්නේ ඇය! අද ඇය ඇඳ සිටියේ ලස්සනම ලස්සන කොළ සහ සුදු පැහැති ගවුමකි. හරියට ලිලී මලක් වගේ. අද ඇය ළඟ අර දරුවෝ දෙන්නා හිටියේ නැත. ඇය තනියම වීම මට හිතට සැහැල්ලුවක් ගෙන ආවේය.
ඇය ඇවිදගෙන ඇවිත්, මට මීටර් කිහිපයක් ඈතින් වැව් බැම්ම ළඟ නතර විය. ඉන්පසු වැව දෙස බලාගෙන මහා බර සුසුමක් හෙළුවේ මනසම නිදහස් කරගන්නට මෙනි. ඒ දෑස්වල තිබුණේ දරාගන්න බැරි තරම් ලොකු තනිකමක් බව පෙනෙන්නට මහ වෙලාවක් ගත වූයේ නැත.
“රසිත්... මං ගිහින් කතා කරනවා.“ මම බංකුවෙන් නැගිට්ටිමි.
“මිලාන්, පිස්සු නටන්න එපා බං. ඒකී කවුද කියලවත් අපි දන්නේ නෑ.“ රසිත් මාව නවත්තන්න හැදුවත් මම ඇහුණේ නැති ගාණට ඇය දෙසට පියවර තැබුවෙමි.
ඇය ළඟට යනකම්ම මගේ හෘද ස්පන්දනය මටම ඇසුණි. මම ඇය ළඟින්ම නතර වීමි. වැවෙන් හමාගෙන ආ හුළඟත් එක්ක, මගේ හදවත පාරවපු ඒ සමන්පිච්ච මල් සුවඳ ආයෙමත් මගේ නාස් පුඩු අතරේ දැවටෙන්නට විය.
“ආශාවරී...“ මම හෙමින් මිමුණුවෙමි.
ඇය ගැස්සි මා දිහා බැලුවාය. ඒ බිය වුණු, අහිංසක දෑස් කෙළින්ම මගේ දෑස් එක්ක යා වුනේ මගේ සිත අවුරුදු දොළහකට ආපස්සට යවමිනි.
“ඔ... ඔයා කවුද? මගේ නම දන්නේ කොහොමද?“ ඇය අඩියක් පස්සට තියන ගමන් වෙව්ලන හඬින් ඇසුවාය.
ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ මාව දැක ඇති වුණු ලොකු තැතිගැන්මකි. මම හෙමින් හිනාවෙන්න උත්සාහ කළෙමි. ඇයව බය කරන්න මට ඕන වුණේ නැත.
“ඊයේ අර කඩේ ළඟදී... මුදලාලි ඔයාට කතා කරනවා මට ඇහුණා. ඒකයි මං නම දැනගත්තේ.“
මම මගේ හඬ උපරිමයෙන්ම පාලනය කරගෙන කීවෙමි.
“බය වෙන්න එපා ආශාවරී, මං නරක කෙනෙක් නෙවෙයි. මං මේ...“
මම මගේ වචන සිර කරගත්තෙමි. මම කවුද කියලා මම ඇයට කියන්නද? මගේ පණ වගේ ආදරය කරපු, මෙලොවින් සමුගත් මගේ කෙල්ලගේ මූණම තියෙන නිසා මං ඇය පස්සෙන් ආවා කියලා මම කොහොමද කියන්නේ?
“මට ඔයාව මුණගැහෙන්න ඕන වුණේ...“ මම මම නැවතත් හඬ අවදි කළෙමි.
“එපා...!“
ඇය මගේ වචන අතරින් පැන එකවරම කීවාය. ඒ හඬේ තිබුණේ ආයාචනයක් මෙන්ම බියක්. ඇය වටපිට බැලුවේ හරියට කවුරු හරි අපි දිහා බලන් ඉන්නවාද කියලා සෙවිල්ලෙන් වගෙයි.
“මට කතා කරන්න ට්රයි කරන්න එපා... අනේ ප්ලීස්!“
ඇගේ දෑස් අගට කඳුළු බින්දුවක් උනනවා මම දුටුවෙමි. එකට ගුලි කරන් උන්නු ඇගේ දෑත් වෙව්ලනවා මම දුටුවෙමි. මගේ මුළු හිතම පිච්චිලා ගියේ හෙතුවක් නැතිවයි.
“ඇයි ආශාවරී? මං ඔයාට කරදර කරන්නේ නැහැ. මට නිකන්...“
“ඔයා දන්නේ නැහැ... මට මෙහෙම පිරිමින් එක්ක පාරවල්වල කතා කර කර ඉන්න බැහැ. අනේ දකින්න කලින් යන්න!“ ඇය වචන පටලවා ගනිමින්, හති දමමින් කීවාය.
‘දකින්න කලින්?‘ කවුරු දකින්න කලින්ද?
මම අහන්න යද්දීම, ඇය ආපස්සට හැරිලා වේගයෙන් ඇවිදගෙන ගියාය. වැව් රවුමේ පදික වේදිකාව දිගේ ඇය වේගයෙන් මීදුම අස්සට නොපෙනී යනකම්ම මම ගල් ගැසී බලා සිටියෙමි. ඇය මීදුම අතරින් බොඳ වෙලා යද්දී, මගේ පපුව ඇතුළෙ මහා ලොකු හිස්කමක් දැනෙන්න ගත්තේය.
“මං උඹට කිව්වේ මිලාන්... ඕවට පැටලෙන්න යන්න එපා කියලා.“
කොහෙන්දෝ ආපු රසිත් පැවසීය.
“නෑ රසිත්... ඒ කෙල්ල මොකක් හරි ලොකු ප්රශ්නයක ඉන්නේ. ඒ ඇස්වල තිබ්බ බය මට හොඳට අඳුරන්න පුළුවන්“ මම මීදුම දෙසම බලාගෙන කීවෙමි.
එදින රාත්රිය පුරාම මට නින්ද ගියේ නැත. පසුදින උදෑසන අවදි වූ මම, යාන්ත්රිකව මෙන් උදේ ආහාරය ගෙන අවසන් කළෙමි. නිවසේ තනිවම ගෙවෙන හැම තත්පරයක්ම මට මහා බරක් වැනිය. මම සාලයට පැමිණ, එහි තිබූ විශාල රූපවාහිනිය ක්රියාත්මක කර සෝෆාව මත වාඩි වීමි. රූපවාහිනී තිරය මත දර්ශන මැවෙන්නට වූවත්, මගේ දෑස් තිබුණේ හිස් අවකාශයක නතර වීගෙනය.
බිත්තියේ ඇති ඔරලෝසුවේ ටික් ටික් හඬත් සමඟ, රූපවාහිනී තිරයෙන් ආ ආලෝකය කෙමෙන් කෙමෙන් බොඳ වී යන්නට විය. මගේ මනස මාවත් රැගෙන, මටත් නොදැනීම ඒ නොනිමෙන අතීතයේ අගාධයටම ඇදී යන්නට විය...
ඒ 2014 අවුරුද්ද.
“මචං, මට ඒ කෙල්ලව අමතක වෙන්නේ නෑ බං“ මම පසුදින බෝඩිමට පැමිණද රසිත්ට කියවන්නට පටන් ගත්තෙමි.
“ඕවා ඔහොම තමා බං. පාරේ යන හැම කෙල්ලවම හොයන්නද දැන්“ රසිත් මට සිනාසුණේය.
නමුත් දෛවය මට අපූර්ව අත්දැකීමක් ලෑස්ති කර තිබුණි.
ඊට සතියකට පමණ පසු විශ්වවිද්යාලයේ නව අධ්යයන වාරය ආරම්භ විය. මම සහ රසිත් දේශන ශාලාවට ඇතුල් වන විටම මගේ පපුව නතර වූවාක් මෙන් දැනුණි. දේශන ශාලාවේ ඉදිරිපස පේළියක වාඩි වී යෙහෙළියක සමඟ හිනාවෙවී සිටියේ ඒ දන්සලේදී දුටු සුදු ගවුම්කාරියමයි! ඇයද සිටින්නේ අපේම කණ්ඩායමේ, එකම විශ්වවිද්යාලයේ බව දැනගත් මොහොතේ මට දැනුණු සතුට වචනවලින් විස්තර කළ නොහැකි තරම් විය.
එදින සවස දේශන අවසන් වී අප කැන්ටිම දෙසට යද්දී, ඇය ඇගේ හොඳම යෙහෙළිය වූ සංජානා සමඟ මඟ අයිනේ නතර වී පොතක් පෙරළමින් සිටියාය. මා සමඟ සිටි රසිත් සහ අපේ බෝඩිමේ අනෙක් මිතුරා වූ කසුන් දෙස බලමින් මම සෙමින් ඇය දෙසට පියවර තැබුවේ කෙසේ හෝ ඇගේ අවධානය ගැනීමටය. හරියටම ඒ මොහොතේ, ඇගේ අතින් ගිලිහුණු ශිෂ්ය හැඳුනුම්පත මා අසල සිමෙන්ති පොළොව මත පතිත විය. වහාම නැමී එය අතට ගත් මගේ දෑස් නතර වූයේ එහි සිංහල අකුරෙන් පැහැදිලිව මුද්රණය කර තිබූ ඒ අමුතුම ලස්සන නම මතය. “තිසාරාවී තාරුල්යා...“ මම මටම මුමුණමින් ඇයට හැඳුනුම්පත දිගු කරද්දී, ඇය මඳ සිනහවකින් සංග්රහ කර එය ලබාගත්තාය.
ඇගේ ඒ සිනහව මගේ හිතේ දවස පුරාම ඇඳී තිබුණි.
“උඹ ඔහොම බකන් නිලාගෙන හිටපං මිලාන්. දන්සලේදී දැක්කා, හොයන්න දෙයක් නෑ ඒකි එකම කැම්පස් එකේ එකම ඉයර්. තව මොනවා වෙන්නද බං? වෙන එකෙක් ඇවිත් කෙල්ලව ඩැහැගත්ත දවසට තමා උඹට සිහිය එන්නේ“ කසුන් එදා රෑ බෝඩිමේදී කාඩ් කුට්ටම අනන ගමන් මට බැන්නේය.
රසිත් ද කසුන්ගේ කතාව අනුමත කරමින් මං දෙස බලා හිනැහුණේය. මම ඇඳ විට්ටමට හේත්තු වී, හවස් යාමයේ මගේ අතින් ඇගේ අතට ගිය කුඩා හැඳුනුම්පත දෙස බලා ඇය පෑ කෙටි සිනහව නැවත නැවතත් මනසින් මවමින් හීන ලෝකයක අතරමං වීමි.
ගතවුනේ පේරාදෙණිය කැම්පස් එකේ අපේ දෙවැනි වසරයි. එතකොටත් මගේ හිතේ තාරූ ගැන ලොකු ආදරයක් ඇතිවෙමින් තිබුණි. නමුත් එය කෙළින්ම පැවසීමට තරම් හයියක් මට නොතිබුණි. මම හිටියේ රසිත් සහ අපේ බෝඩිමේ අනෙක් සඟයා, කසුන් සමඟිනි.
“උඹ ඔහොම බකන් නිලාගෙන හිටපං. වෙන එකෙක් ඇවිත් තාරූව ඩැහැගත්ත දවසට තමා උඹට සිහිය එන්නේ“ කසුන් බෝඩිමේදී කාඩ් කුට්ටම අනන ගමන් මට බැන්නේය.
“සිරාවටම මචං, හෙට සෙට් වෙන වෙලාවේ ඕක කියලා දාපන්. සංජානා කිව්වා හෙට තාරූත් එනවා කියලා“ රසිත් කිව්වේ මගේ හිතට නව පණක් දෙමින්.
පහුවදා සැදෑවේ අපි සියල්ලෝම නුවර වැව් රවුමේ බංකුවකට වටවුණේ සින්දු කියන්න. කසුන් ගිටාර් එක ටියුන් කරද්දී, ඈතින් සංජානා එක්ක ඇවිදගෙන ආපු තාරූව දුටුවනම මගේ පපුව ගැස්සී ගියේ අකුණු සැරක් වැදුනාක් මෙනි. එදා ඇය ඇඳ හිටියේ රන්වන් කුර්තා ගවුමකි. හුළඟට ඇගේ දිග කොණ්ඩේ මූණ පුරා වැටෙද්දී, ඒ අහිංසක හිනාව මගේ මුළු ලෝකයම නැවැත්තුවා වගේ මට දැනුණි.
“ආ... කට්ටියම සෙට් වෙලා වගේ“ සංජානා හිනා වෙමින්ම ඇසුවාය. තාරූ ලැජ්ජාවෙන් බිම බලාගෙන මං දිහා හොරැහින් බැලුවාය.
කසුන් ගිටාර් එක වයද්දී රසිත් සින්දුව පටන් ගත්තේ අපිවත් හවුල් කරගනිමිනි..
නමුත් සින්දුව මැදදී තේජාන්, කසුන් සහ සංජානා වෙනම කතාවක නිමග්න වී සිටියෝය.
“කට්ටිය, අපි අර පැත්තෙන් අයිස්ක්රීම් කාලා එන්නම්. මිලාන්, උඹ තාරූ එක්ක මෙතනින් ඉඳපන්“ රසිත් ඇහැක් ගසමින් මට ඉඟි කළේ නවතින්න කියායි..
වැව් බැම්ම උඩ මමයි තාරූයි පමණිකි. විශාල නිශ්ශබ්දතාවයක්. මගේ අත් දෙකම දහඩියෙන් තෙත් වී තිබිණි.
“තාරූ...“ මම ඇයට ඇසෙන නෑසෙන හඬින් කතා කළෙමි.
“ඇයි මිලාන්?“ ඇය වැව දෙස බලාගෙනම සෙමින් ඇසුවාය. ඇගේ මූණ රතු වී තිබේ. මම පවසන්නට යන දේ ඇය දන්නවා ඇතැයි මට මොහොතකට සිතුනි.
“මට... මට ඔයාට දෙයක් කියන්න තියෙනවා. මං දන්නේ නැහැ ඔයා මේක කොහොම බාරගනීද කියලා. හැබැයි... මං ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි තාරූ. මගේ ජීවිතේටම...“ මම එක හුස්මට කියාගෙන ගියේ බිම බලගෙනය.
තාරූ එකවරම මගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය. ඒ දෑස්වල කඳුළු පිරි තිබුණි. ඇය කිසිම දෙයක් නොකියා, හෙමින් ඇගේ අත මගේ අත උඩින් තැබුවාය. ඒ සීතල ඇඟිලි මගේ අතට දැනෙද්දී මට දැනුණේ මුළු ලෝකයම මට ලැබුණා සේ හැඟීමකි.
“මාත් බලන් හිටියේ ඔයා ඕක කියනකම්මයි මිලාන්...“ ඇය හෙමින් මිමුණුවාය.
අපේ ආදර කතාව පටන් ගත්තේ එලෙසිනි. ඉන්පසු ගෙවුණු අවුරුද්ද අපේ ජීවිතවල ලස්සනම කාලය විය. හැමදාම හවසට වැව් රවුම, කැම්පස් එකේ අක්කර හත... අපි හැම තැනකම ආදරේ ඉතිරි කළෙමු. රසිත්, කසුන්, සංජානා හැමෝම අපේ ආදරේට උදව් කළහ.
නමුත් දෛවය අපිට වැඩියෙන් සිනාවෙන්න ඉඩ දුන්නේ නැත.
දවසක් අපි දේශන අවසන් වී එළියට එනවිටම, තාරූ එකවරම ඔළුව අල්ලගෙන බිම වාඩි වුනාය.
“තාරූ... මොකද වුණේ?“ මම බියවී ඇයව අල්ලගත්තෙමි.
“මගේ ඔළුව... මට පේන්නේ නැහැ මිලාන්... මාව කරකවනවා වගේ...“ ඇය කෙඳිරිගෑවාය. ඇගේ මූණ සම්පූර්ණයෙන්ම සුදුමැලි වී තිබුණි. මීළඟ තත්පරයේ ඇය මගේ අත් දෙක උඩම සිහිසුන්ව ඇදගෙන වැටුණාය.
“තාරූ...!“ මම කෑගැහුවෙමි. රසිත් සහ කසුන් ඈත සිටම දුව ආවෝය.
අපි ඇය බෝඩිමට ගෙනියන්න හැදුවත් සිහිය ආවේ නැති බැවින් රෝහලට ගෙන ගියෙමු. රෝහල් කොරිඩෝවේ තිබූ සුදුමැලි ලාම්පු එළියත්, විෂබීජ නාශක දියරවල සැර සුවඳත් මා තුළ ඇති කළේ දරාගත නොහැකි මූසල හැඟීමකි. පැය ගණනාවක පරීක්ෂණවලින් පසු, දොස්තර මහතා එළියට ආවේ තැතිගත් මුහුණින් යුතුවයි. ඔහුගේ මුහුණේ කිසිදු සිනහවක් හෝ බලාපොරොත්තුවක් නොවීය. ඒ මොහොත ගෙවා දැමුවේ කෙලෙසදැයි මට අදටත් සිතා ගත නොහැක.
“ඔයාලද මේ ළමයව එක්කන් ආවේ?“ ඔහු අප දෙස බලා බරපතල හඬින් ඇසුවේය.
“ඔව් ඩොක්ටර්... මොකක්ද තාරූට වෙලා තියෙන්නේ? එයාට සිහිය ආවාද?“ මම මගේ පපුවේ ගැස්ම පාලනය කරගන්නට උත්සාහ කරමින් නොඉවසිල්ලෙන් ඇසුවෙමි.
වෛද්යවරයා මගේ දෑස් දෙස කෙළින් බලා සිට, පසුව ඔහුගේ අතේ තිබූ ලිපිගොනුව දෙස බැලුවේය. “දැන් සිහිය තියෙනවා. ඒත්... මේ ළමයාගේ රිපෝට්ස්වල පොඩි ප්රශ්නයක් තියෙනවා පුතා. මට මේ ළමයාගේ අම්මයි තාත්තයි එක්ක විතරයි මේ ගැන කතා කරන්න පුළුවන්. ඔයාලා යාළුවෝ නේද? පුළුවන් ඉක්මනට ගෙදර අයට පණිවිඩයක් දීලා මෙහේට ගෙන්නන්න. ප්රමාද කරන්න එපා.“
වෛද්යවරයා අපට වෙනත් කිසිදු තොරතුරක් අසන්නට ඉඩ නොතබා, හැරී නැවතත් කාමරය තුළට වැදුණේය.
ඔහු පැවසූ වචන මගේ කන් අසල දෝංකාර දෙන්නට විය. මගේ මුළු ශරීරයම පණ නැති වන්නාක් මෙනි. රසිත් වහාම ක්රියාත්මක වී, දුරකථනය ක්රියාත්මක කර තාරූගේ නිවසට ඇමතුමක් ලබා දී විස්තරය පැවසුවේය.
ගෙවුණු ඒ හැම තත්පරයක්ම මට දැනුණේ කල්ප කාලාන්තරයක් වැනිය. පැයකට පසු තාරූගේ මව සහ පියා හතිලමමින්, බියෙන් සලිත වූ මුහුණුවලින් යුතුව රෝහල් කොරිඩෝව දිගේ දුවගෙන පැමිණියහ. වෛද්යවරයා ඔවුන් දෙදෙනාව පමණක් ඔහුගේ නිල කාමරය තුළට කැඳවා ගත්තේය. දොර වැසුණි. අප සැවොම බිහිසුණු නිශ්ශබ්දතාවයක ගිලී, හදවත් නතර කරගෙන ඒ වැසුණු දොර දෙස බලා සිටියෙමු. සංජානා බිත්තියට හිස හේත්තු කරගෙන නිහඬවම හඬන්නට වූවාය.
විනාඩි විසිහතරක් ගෙවී ගියේය. ඒ විනාඩි විසිහතර මගේ ජීවිතය උඩුයටිකුරු කරන්නට පෙරුම් පුරමින් සිටි බව මම නොදන්නෙමි. අවසානයේ කාමරයේ දොර සෙමින් විවෘත විය.
මුලින්ම කාමරයෙන් එළියට පැමිණියේ තාරූගේ මවයි. ඇය පියවර දෙකක් ඉදිරියට තබා, එකපාරටම පණ නැති වූවාක් මෙන් රෝහල් බිත්තියට වාරු වී, දෑතින්ම මුහුණ වසාගෙන ඉකිගසා හඬන්නට වූවාය. ඇගේ මුවින් පිටවූ ඒ සිහින්, බියපත් කෙඳිරිල්ල මුළු රෝහල් කොරිඩෝවේම පැතිර ගියේ මහා මූසල නිශ්ශබ්දතාවයක්ද සමඟිනි. ඇය තම පපුවට දෑත තබාගෙන, හුස්ම පවා හිරවන තරමට කඳුළු වගුරුවද්දී, ඇය පසුපසින් පැමිණි තාරූගේ පියා මළ කඳක් මෙන් සුදුමැලි වී සිටියේය. ඔහුගේ දෑසින් නොනැවතී කඳුළු කඩා වැටෙද්දී, ඔහු වටපිට බැලුවේද නැතිව අසල තිබූ යකඩ බංකුවක් මතට ඇද වැටුණේය.
මගේ මුළු ලේ නහර සීතල වී ගියේය. මම වෙව්ලන දෙපා අපහසුවෙන් පෙරට තබමින් තාරූගේ පියා අසලට ගොස්, සිමෙන්ති පොළොව මත දණගැසුවෙමි. මගේ දෑස්වලින්ද කඳුළු කඩා හැලෙන්නට විය.
“තාත්තේ... අනේ තාත්තේ මොකද වුණේ? ඩොක්ටර් මොකද කිව්වේ? තාරූට මොනවද වෙලා තියෙන්නේ?“ මම ඔහුගේ දෑත් තදින් අල්ලාගෙන හැඬුම්බරව ඇසුවෙමි.
ඔහු සෙමින් හිස ඔසවා මං දෙස බැලුවේය. ඒ දෑස්වල තිබුණේ තමා සතු වටිනාම වස්තුව අහිමි වීමට යන පියෙකුගේ අන්ත අසරණකමයි. ඔහු මගේ උරහිස් දෙකෙන් තදින් අල්ලා ගත්තේය. ඔහුගේ දෑත් වෙව්ලමින් තිබුණි.
“පුතේ... අපේ කෙල්ල... අපේ එකම දූ අපිට නැති වෙන්නයි යන්නේ මයෙ පුතේ...“ ඔහු ඉකිගසමින්, වචන පටලවා ගනිමින් පැවසුවේය. “ඒකිගේ ඔළුවේ ගෙඩියක්ලු පුතේ... බ්රේන් ටියුමර් එකක්ලු... ඒක දැන් සෑහෙන්න මොළය ඇතුළටම පැතිරිලාලු තියෙන්නේ. ඔපරේෂන් එකක් කරලවත් ඒක අයින් කරන්න බැරි තැනටම උඩුදුවලාලු පුතේ... මගේ දරුවා තව මාස කිහිපයයි ජීවත් වෙන්නේ කිව්වා පුතේ...“
‘තව මාස කිහිපයයි...‘
ඒ වචන ටික මගේ හදවත පසාරු කරගෙන ගියේය. මගේ කන් අගුළු වැටී, අවට ලෝකයම නිශ්ශබ්ද වන්නාක් මෙන් විය. වටපිට සිටි රසිත්ගේ සහ සංජානාගේ අඳෝනාවන් මට ඇසුණේ ඉතා ඈතින් මෙනි. මගේ කකුල් සහ දෑත් සම්පූර්ණයෙන්ම පණ නැති වී, මම එතැනම සීතල සිමෙන්ති පොළොව මත ඇද වැටුණෙමි. මගේ දෑස් ඉදිරිපිට තිබූ මුළු ලෝකයම එකපාරටම මහා ඝන අඳුරකින් වැසී, කඩාගෙන වැටෙනවා මට දැනුණි...
“මිලාන්... මිලාන්...!“
කවුරුන් හෝ මගේ උරහිසට තදින් තට්ටු කරනු දැනීමෙන් මම එකපාරටම ගැස්සී සිහිය ලැබුවෙමි.
මගේ දෑස් ඉදිරිපිට තිබූ රෝහලේ සුදුමැලි කොරිඩෝවද, තාරූගේ මවගේ සෝචනීය විලාපයද ක්ෂණයකින් වාෂ්ප වී අතුරුදන් විය. මා සිටියේ මගේ නිවසේ සාලයේ ඇති සෝෆාව මත වාඩි වීගෙනමය. සාලයේ තිබූ විශාල රූපවාහිනී තිරය ක්රියාත්මක වී තිබූ අතර, එහි විකාශය වන කිසිදු දර්ශනයක් හෝ ශබ්දයක් මගේ මනසට ඇතුළු වී තිබුණේ නැත. මම එතෙක් වේලා බලා සිට ඇත්තේ රූපවාහිනිය දෙස නොව, මීට අවුරුදු දොළහකට පෙර මගේ ලෝකය අඳුරු කළ ඒ අතීතයේ අගාධය දෙසය.
“මොකද බං මේ සාලේ ටීවී එකත් දාගෙන, ලෝකෙම නැති වුණු එකෙක් වගේ ඔහේ කල්පනා කරන්නේ? අපි කතා කරනවාවත් ඇහුණේ නැද්ද?“
මගේ උරහිසට තට්ටු කරමින් ඇසුවේ කසුන්ය. ඔහු සෝෆාවෙන් වාඩි වන විට, එහා පැත්තේ තිබූ පුටුවෙන් වාඩි වූ රසිත් මං දෙස බැලුවේ සන්සුන් නමුත් සියල්ල වටහාගත් දෑසකිනි. අවුරුදු දොළහක් ගෙවී ගියද, එදා රෝහලේදී මා අසල සිටි මගේ හොඳම මිතුරන් දෙදෙනා අදටත් මා අතහැර ගොස් තිබුණේ නැත.
“නෑ... මං නිකන්...“ මම මගේ දෑස් පිසදමමින්, වියළි හඬින් පැවසුවෙමි.
“නිකන් වෙන්න බෑ මචං. එක්කෝ උඹ ඉන්නේ තාරු ගැන හිත හිත එහෙම නැත්තං අර කෙල්ල ගැන හිත හිත නේද?“ රසිත් ඇසුවේය.
මම කිසිවක් නොකියා හිස සැලුවෙමි. එදා මීදුම අතරින් අතුරුදන් වූ ඇගේ ඒ බියපත් දෑස් මට මොහොතකටවත් අමතක කිරීමට නොහැකි විය. ඇය පැවසූ ‘දකින්න කලින් යන්න‘ යන වචන මගේ හිත ඇතුළේ පැසවමින් තිබුණි.
“මට පුදුමයි කසුන්... ආශාවරීගේ මූණ, ඇස්, හිනාව විතරක් නෙවෙයි... ආපු සමන්පිච්ච මල් සුවඳ පවා තාරූගේ වගේමයි. ඒක කොහොමද එහෙම වෙන්නේ? මට ඒක මිරකල් එකක් වගේ“ මම මගේ හිස දෑතින්ම බදාගනිමින් පැවසුවෙමි.
කසුන් සහ රසිත් එකිනෙකා දෙස බලාගත්තෝය.
“මිලාන්, ලෝකේ එක වගේ මූණු තියෙන හත් දෙනෙක් ඉන්නවා කියනවානේ බං. උඹ තාරූට තියෙන ආදරේ හින්දා ඒ කෙල්ලගෙන් තාරූව දකින්න හදනවා වෙන්න ඇති“ කසුන් මගේ සිත හැදීමට උත්සාහ කළේය.
“නෑ කසුන්... බොරුනම් ඉතින් රස්සා උඹ දැක්කනේ බං කෙල්ලව. මූත් කතා කලේ තාරු කියල. ඒ කෙල්ල මොකක්හරි ලොකු සීන් එකක ඉන්නෙ බං, මට ඒක දැනෙනවා. මට කොහොමහරි එයාව ඕනේ...“ මම දැඩි තීරණයකින් යුතුව පැවසුවෙමි.
___මතු සම්බන්ධයි___
READ it
